Categoriearchief: naaien

Het wak in mijn kleedje

image

Een wat koudere avond, ik kruip lekker onder mijn kleedje op de bank. Schik het cadeautje dat ik 2 jaar terug van Sinterklaas kreeg en schrik me rot: een enorm gat!

De teckels bij ons in huis zijn kleedjesknagers. Saartje vindt het heerlijk om te knagen op textiel. Ze kauwt erop alsof het een botje is. Ze gaat hierbij heel nauwgezet te werk: eerst maakt ze een gat in het kleedje, daarna weer eentje en zo verandert het hele kleedje in een gatenkaas.

image

Het eerste gat betekent namelijk dat het kleedje is geconfisqueerd en dat je je kleedje kwijt bent. Direct ingrijpen dus. Gelukkig woon ik in huis met iemand die handig is met naald en draad.

Zo heeft het gat een nieuwe functie gekregen. Het is een wak geworden, waarom pinguïns staan. Een heus ijslandschap dus. En het resultaat mag er best zijn. Al hoop ik dat het bij dit ene gat blijft.

image

Ik heb het kleedje wel veilig opgeborgen voor de zekerheid.

Winterjas

Inge naait verschrikkelijk mooie kleren, maar ze liet iets voor mij altijd achterwege. Met uitzondering van een snel in elkaar gelokt huispak, dat ik ontzettend vaak draag.

Oudemannenstof
Ze had een stofje van iemand overgenomen dat ze geschikt vond om een jas van te maken. Ik had mijn sterke bedenkingen bij de stof, vond het een beetje oudemannenstof. Het vertrouwen is beloond, want het resultaat is overweldigend. De moeilijk te bewerken stof en de dikte van de jas zelf bezorgde haar veel hoofdbrekens en zuchten, maar woensdagavond was hij dan eindelijk klaar.

Houtje-touwtje-jas
Eigenlijk zou het een houtje-touwtje-jas worden, maar knopen bleken toch mooier aan te sluiten bij het model en de stof. Inge heeft wel dingetjes waar ze niet tevreden over is, maar hij voelt voor mij als gegoten en ik weet nu al dat ik nooit meer afscheid kan nemen van deze jas. Ik hoop dat hij mij heel wat winters zal vergezellen.

Lees het naaiverslag bij doingcreaties.blogspot.com

Boris en Doris in bad

Dit weekend hadden we bezoek van de logeerbeer uit Doris’ klas. Hij draagt de naam Boris, wat hier in huis natuurlijk tot de nodige verwarring leidde.

Behalve de nodige fietsritten (2) voorin het mandje bij Doris, moest Boris over aan meedoen en bij zijn. Gelukkig is het een rustige logé die weinig moeilijke vragen stelt. Bovendien zorgde Doris erg goed voor hem. Behalve dan dat ze hem per ongeluk een uurtje in haar fietsmandje had laten liggen.

Inge kon het niet laten een jas voor hem te naaien. Ik zag het met lede ogen aan dat Boris mocht toekijken hoe Doris en Inge samen lekker in bad gingen gisteravond. Daarom vond ik dat Boris er best bij kon…

 Zo gezegd, zo gedaan.

Potloodventer

Nu ik wat vaker onderweg ben, vergezellen mij een handvol potloodstompjes in de winterjas. Kortgeleden hadden we er twee potloden uit gehaald die ergens via een gat in de binnenzak mijn jas van binnen bekeken. Met geen mogelijkheid kreeg ik ze eruit, maar Inge wist wel raad en repareerde na afloop het gat gelijk.

Deze week was ik al heel snel twee potloodjes uit mijn jaszak verloren. Ik kon ze ook nergens meer vinden, zelfs in de binnenvoering vond ik niet de vertrouwde stukjes hout. Ergens had ik ze al afgeschreven, tot ik vandaag op de fiets in de buurt van mijn rits zo’n potloodje voelde. Hij stak eigenwijs omhoog, ik kreeg er verder geen beweging in. Iets meer naar beneden lag een tweede exemplaar heel zoet op een idee te wachten. Achter de voering, zoals een toneelspeler wacht achter de coulissen tot hij die ene zin mag uitspreken. Alleen deze speler kon er niet uit, hij zat verstrikt in zijn eigen verborgenheid.

Thuisgekomen gelijk aan de slag om de twee potloden, want twee van deze schrijfwaren kon ik niet missen. We visten, maar het gat waar ze doorheen waren gekomen, was er niet. Inge maakte gelijk een klein gaatje zodat ze eruit konden en volgende potloden er ook simpel uit kunnen.

Een jas die elke potloodventer zich zou wensen.

Vissen

Mijn eerste werkdag bij Zorggroep Almere op het hoofdkantoor, viel mij de sfeervolle inrichting van kantoorruimten op. Prachtige plantpartijen, vissen zwommen in grote aquaria op de bureaus en vlinders vlogen al hangend aan het plafond.
Ik vertelde het verhaal van de vissen thuis en kreeg die verjaardag van Inge een prachtig gehaakte vis in een heuse kom. Jaloerse blikken van collega’s en veel complimentjes volgden. Daarom heb ik bij mijn afscheid kleine visjes aan mijn collega’s gegeven. Inge heeft ze genaaid en het resultaat mag er zijn.
Misschien moeten we een handeltje beginnen.

Structuurverf

Het zolderverhaal krijgt weer een vervolg. Vanmiddag liep ik niet door de woonboulevard, maar stond ik op een wankel trappetje op zolder. De muur heeft een laagje structuurverf gekregen. Alle gipswandjes – inclusief de laatst herstelde muur – zijn voorzien van een mooi laagje verf met zandkorrels.
Het resultaat mag er zijn. Eigenlijk ben ik er best trots op. Morgen is mijn reguliere vrije donderdag. Dan proberen Inge en ik de twee betonmuren eveneens te voorzien van de mix van zand en verf.
Inge naait ondertussen heerlijk met haar nieuwe machine. Ik schrijf dit terwijl ik lekker op de bank in mijn nieuwe huispak zit. De broek en de trui zijn gemaakt van een zachte fleecestof. Het zit lekker zacht en warm. Een mooie aanwinst om straks aan te trekken als ik in de bibliotheek ga zitten.