Categoriearchief: museum

Bouw Nationaal Historisch Museum gelukkig afgeblazen

De komst van het Nationaal Historisch Museum heb ik altijd met argusogen bekeken. In juni noemde ik het een 19e eeuws idee dat gedoemd is te mislukken. In het bericht stelde ik voor om een reizende tentoonstelling te starten in combinatie met veel online activiteiten.

Het lijkt er verdacht veel op dat staatssecretaris Halbe Zijlstra van Cultuur mijn artikel heeft gelezen om zijn bezuinigingsvoorstel te doen, want uitgerekend deze beslissing wordt ondersteund met het idee van de rondreizende tentoonstelling en online activiteiten.

De directeur is verdrietig vanwege de beslissing, maar ik vind het een briljant idee. Wel hoop ik dat de staatssecretaris en vooral de museumdirecteur ook de andere punten die ik in het artikel van juni noem zal inzetten om van het Nationaal Historisch Museum een succes te maken.

Lees het artikel Hopelijk strand Nationaal Historisch Museum »

Hermitage

Een mediale aandacht, waar elk museum jaloers op is. Dat is de opening van de Nederlandse dependance van de Hermitage. Zoveel aandacht zou bij een bezoek alleen maar teleurstelling kunnen opleveren. Wat me opvalt is dat de eigenlijke collectie niet zoveel aandacht krijgt, er wordt snel geflitst langs de kostuums die er nu hangen. Ook komt in de bijdragen niet heel sterk tot uitdrukking of de Hermitage vernieuwend is in het museale landschap, of dat het een vrij traditioneel ingericht museum is.

Mijn indruk is dat het laatste het geval is. Het enthousiasme waarmee de Hermitage wordt begroet in Nederland, laat zien dat het museum zich helemaal niet in nieuwe snufjes hoeft te dopen om belangstelling te krijgen. Voor het bewijs moeten we nog even wachten, maar ik verwacht dat het museum met aantrekkelijke wisseltentoonstellingen heel veel zal bereiken. Ik ben benieuwd naar de bezoekcijfers de komende jaren.

De Wals

Camille Claudel spreekt heel wat mensen tot de verbeelding. Zijn het haar beelden of gaat het meer om haar bijzonder leven? Dat ze voor gek versleten werd en dertig jaar van haar leven in gestichten doorbracht. Of dat ze minnares van August Rodin was.
Zijn naam valt altijd in één adem als het over haar gaat. Ze worstelde erg met haar kunstenaarschap en het vrouw zijn. Opdrachten werden haar niet gegund omdat ze vrouw was. Haar werk kreeg niet de waardering die het werk van haar mannelijke collega’s wel kreeg.
De biografie van Anne Delbée bracht de kunstenares Camille Claudel weer helemaal in beeld. Het bracht haar werk ook in de belangstelling. Vandaag zag ik voor het eerst van mijn leven een beeld van de Franse kunstenares: “La Valse” (de Wals) uit 1905. Ik had veel over het werk gehoord er ook veel afbeeldingen van het bronzen beeld gezien, maar vandaag zag ik het in het echt.
Het is een indrukwekkend beeld. De lichamen van de man en vrouw zijn heel mooi ineen verstrengeld. Het geeft iets erotisch. De dans wordt bijna een paring. Dit komt door de naakte lichamen en door de bijzondere wijze waarop de stof drappeert. Je verliest jezelf in datgene wat niet te zien is.
Het beeld is onderdeel van de expositie Schilders van de Ziel. Symbolisme in Frankrijk. De expositie is tot en met 27 januari te zien bij Singer Laren. Een aanrader voor iedereen die van raadselachtigheid houdt en natuurlijk voor de liefhebbers van Camille Claudel.