Categoriearchief: mobiel internetten

Belemmeringen bij het lezen – #50books vraag 2

Wat weerhoudt mij om te lezen? Het zijn teveel dingen die tegenwerken, maar de grootste bedreigingen zijn wel mijn mobiele telefoon en internet. Ben ik aan het typen, dan biedt elke gedachte wel een website en voor je er erg in hebt, verdwaal je in de informatie. Allemaal zinloos en heel tijdrovend.

Het is dan ook heerlijk om echt te lezen. Ongestoord en helemaal verdiept in het boek. Dat is het lekkerste effect van het lezen. Dat lijkt ergens nog het meest op dromen: helemaal weggezonken in het verhaal waarbij je vergeet waar je bent en zelfs wie je bent.

Dat effect heb ik soms ook bij het schrijven. Als internet niet teveel afleiding geeft en de concentratie in opperste vorm is. Niet afgeleid door mijn omgeving en mijn innerlijk, maar helemaal in het onderwerp zittend. Dat zijn ook de leukste blogs, artikelen, verhalen of gedichten om te schrijven. Het lukt alleen te weinig, misschien dat ik voor mijzelf ook te streng ben hierbij.

Verder drukken allerlei verplichtingen zich op. Als ik thuis ben, de was, honden uitlaten of gezellig met het gezin televisie kijken. Allemaal dingen die ook waardevol zijn en waardoor ik niet kan lezen. Als het boek spannend genoeg is, dan probeer ik de dingen die moeten, uit te stellen zodat ik zoveel mogelijk kan lezen.

Niet altijd leuk omdat de dingen die moeten weer veel stress opleveren. Zeker nu met de bouw van ons kleine huis. Dan moet er meer gebeuren, terwijl de vrije tijd met een voltijdse baan al zo gering is…

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Hoe is het met Wolfgang?

wpid-2013-06-12-19.07.16.jpgHoe is het eigenlijk met Wolfgang? Vorige maand schreef ik over mijn nieuwe telefoon Wolfgang. De telefoon van de Aldi die ik in gebruik nam bij mijn nieuwe abonnement van Ben. Eind april had ik hem gekocht – net als Inge – maar ik durfde het afscheid van mijn Samsung pas veel later aan.

De telefoon helemaal geïnstalleerd, doemde spoedig een probleem op. Ik moest om de paar uur mij ineens inloggen. De telefoon herkende de Sim-kaart niet meer. Ik moest er eerst een beetje om glimlachen, maar al spoedig werd het een hinderlijke tik van de telefoon. Waarom schee hij er ineens mee uit?

Beetje speuren op internet. Het bleek vaker voor te komen. Even opsturen en dan doen zij een software update. Inge zei dat dit best een ernstig probleem was. Zeker ook omdat mijn moeder eerder een Wolfgang had teruggebracht met een soortgelijk probleem. Ik ging terug naar de Aldi, maar ik kon mijn geld niet terugkrijgen omdat ik hem al langer dan een maand daarvoor had gekocht.

Daarom met de klantenservice van Wolfgang contact gezocht. Het duurde even voor ik een reactie kreeg: stuur hem maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Ik omschreef de klacht toch duidelijk in het mailtje? Maar ik bleef kalm en schreef de klacht zorgvuldig op. Ik moest mij om de paar uur opnieuw inloggen.

Het toestel op de post. De Samsung waar ik afscheid van genomen had, moest weer uit de kast gehaald worden. Gelukkig stond alles nog min of meer geïnstalleerd. Ik hoefde niet zoveel aan te passen. Al merkte ik wel weer dat het best weer wennen was. Vooral de vormgeving van de nieuwe Android-versie op de Wolfgang vond ik heel prettig.

Een week later was hij weer terug. Het moederbord was vervangen. Eigenlijk was het hele inwendige van mijn toestel nieuw. Ik nam weer een middag de tijd voor het installeren van mijn Wolfgang. Alles leek koek en ei, totdat ik net klaar met het installeren, mij weer opnieuw moest inloggen. Ik vloekte.

Dit kon toch echt niet waar zijn. Net gerepareerd, maar toch weer kapot. Ik mailde met de service van Wolfgang: stuur je telefoon maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht. Blijkbaar is dat het standaard-antwoord als de medewerkers de oplossing niet weten. Dat je al uitgebreid de klacht in de mail bespreekt, wordt in het antwoord niet meegenomen.

Inge installeerde net op dat moment haar nieuwe Ben-abonnement op haar Wolfgang. In de weken dat zij haar toestel in gebruik had, waren er geen problemen geweest. Maar ze was net een paar uur ingelogd op haar nieuwe abonnement of zij kreeg precies dezelfde foutmelding als ik. Zou het aan het telefoonabonnement liggen?

Inge mailde met Ben. In afwachting op hun antwoord deed ik ook maar even niks. Daarom logde ik om de paar uur in op mijn foontje. Het kreeg iets van een ritueel. Keurig om de paar uur inloggen. Alleen vervelend als ik net op internet zat of een foto aan het maken was. Het onderbrak je werk hinderlijk.

Ben was niet snel in de beantwoording. Het duurde een volle week voordat het antwoord in een mailtje kwam. Bij het lezen van de mail moest Inge even opnieuw haar Sim-kaart activeren. Waar lag het probleem volgens Ben?

Ben maakt gebruik van het t-mobile netwerk. Er waren in het verleden problemen geweest met het NL Alert systeem. Hierbij maakt de overheid gebruik van het netwerk van t-mobile. Sommige telefoons reageerden er vreemd op, dan viel hij plotseling uit het netwerk en moest hij opnieuw inloggen. Of batterijen liepen in enkele uren leeg. Als oplossing was er software ontwikkeld om de problemen te lijf te gaan. Alle telefoons waren geüpdated en het probleem was verholpen. Blijkbaar was de update niet meegenomen bij de telefoon van Wolfgang.

Inge belde met de servicedesk van Wolfgang. ‘Stuur het toestel maar op met een duidelijke omschrijving van de klacht’, was het antwoord. Zelfs de medewerkers van de helpdesk antwoorden dit. We stelden een mooi pakket samen. Beide telefoons pasten in de doos die Wolfgang de vorige keer voor mijn telefoon terugstuurde. Een pakket correspondentie erbij, met het antwoord van Ben.

Het is de laatste kans die ik Wolfgang geef. Ik ben het namelijk best een beetje beu. Ik mocht al twee keer mijn toestel installeren, gevolgd door twee keer mijn Samsung installeren. Al mijn services en app’s hebben er geen zin meer in. Ze vinden dat ik wel erg vaak de boel opnieuw installeer. En ik ben het met ze eens.

Dus of mijn Wolfgang bevalt? Nee, niet bepaald. Zeker ook omdat de vermeende reparatie niets heeft geholpen en ik nu alweer een week zonder toestel zit. Het lijkt er een beetje op dat goedkoop duurkoop is…

Wolfgang

image

Het moest er toch van komen. De nieuwe smartphone ligt al weken op activering te wachten. Het nieuwe telefoonabonnement dat ik gesloten had, ging vandaag in. Daarom besloot ik ook maar mijn nieuwe smartphone in gebruik te nemen. De Wolfgang van de Aldi. Ik kocht hem ergens in maart, tegelijk met de smartphone van Inge. Zij is al helemaal gewend aan het toestel.

Haalt de Wolfgang het bij oude Samsung? Ja en nee. Het is verschrikkelijk wennen. Alles is anders. Ik merk ook dat de nieuwe Android-versie op het toestel van de Aldi heel prettig werkt. Ook is het heel fijn dat je wat minder in het keurslijf dan bij de vooraf ingestelde Samsung. De aanslaggevoeligheid van het scherm lijkt wel wat minder gevoelig dan bij de Samsung het geval is.

Het verschil zit hem in de prijs. Ik baalde ervan om 2 jaar lang meer dan 30 euro per maand aan een abonnement te betalen. Ik had het er niet meer voor over. Ook omdat de crisis steeds harder snijdt in de budgetten. Daarom neem ik genoegen met een Wolfgang. En ik moet zeggen de eerste ervaringen zijn niet slecht.

Alleen vraagt het wel om alles opnieuw in te stellen. De hele mikmak aan instellingen en app’s moet over. Daarnaast moet ik vooral aan alles wennen. De andere aanslaggevoeligheid, het andere formaat en de andere belichting van het scherm. Allemaal dingen die net ietsje anders werken. Dus ik hunker nog even naar mijn oude liefde. Wie weet kan ik over een week niet meer zonder Wolfgang.

Een tablet en 2 mobieltjes

Haar vinger glijdt over het scherm. De vinger stopt en geeft een kort tikje op het glas. Het apparaat flikkert op in een andere kleur. Een linkje. Ze speurt verder. Haar ogen hollen de vinger achterna. Weer een tikje. Weer een andere kleur.

Op zijn kant staat de tablet op haar schoot. Er klinkt een piepje. Op het tafeltje flikkert een mobieltje op. Er liggen er twee. Ze kijkt van haar tablet weg. De vinger schiet naar het mobieltje en schuift daar over het glas. De tablet ligt op haar schoot. Haar vingers zoeken razendsnel contact met het scherm van haar smartphone. Een bericht.

Het bericht getypt, een blik op het andere mobieltje dat zwijgzaam en zwart op het tafeltje ligt. Geen bericht. De tablet gaat weer omhoog. De vinger glijdt weer over het scherm. De kleuren lichten weer op. De trein remt af. Dan gaan haar ogen naar het grote venster op de wereld. Ze nadert haar bestemming. Ze klikt op de zijkant van het scherm en doet de klep op het glas.

De tablet verdwijnt in de tas. Allebei haar handen grissen naar een mobieltje op het tafeltje. Het ene verdwijnt direct in een jaszak. Het andere krijgt nog een blik. De vingers strelen het glas. Een glimlach op haar gezicht. Een lief berichtje. Haar vingers schieten weer over het scherm terwijl ze opstaat en al berichtend over het gangpad loopt. De kleur van het scherm weerspiegelt in haar gezicht. Het lampje verdwijnt naar de uitgang.

Opschonen

En dan ineens moet je de telefoon terugzetten in de fabrieksinstellingen. Lange tijd had ik veel plezier van mijn Android tot hij gisteren ineens elke paar minuten begon te zeuren over een update van Google Talk die hij niet kon synchroniseren. Ik speurde wat over verschillende fora en kwam de oplossing snel tegen: het toestel terugzetten in de fabrieksinstellingen.

Omdat hij vanmorgen bij het krieken van de dag weer de melding weergaf om de 5 minuten, pakte ik het rigoureus aan en zette het toestel terug in de fabrieksinstellingen. Dan besef je hoe afhankelijk je bent van het toestel. Ik was vergeten de contacten even ergens te parkeren waardoor ze uit mijn toestel zijn verdwenen. Mensen en rugnummers moeten het dus even zonder mijn contact doen. Ze komen wel weer terug is mijn overtuiging.

Ook was mijn in de loop van een jaar verzamelde hoeveelheid apps verdwenen. Niet zo’n ramp zo ontdekte ik vandaag. Ik kon eens hardhandig alles opschonen, het waardevolle terughalen en waardeloze wegsmijten. Zo zit ik met een helemaal schone smartphone. Hij is sneller dan ooit en ziet er heerlijk fris uit.

Anoniem berichtje op WhatsApp

Ik ben druk bezig in de trein maar hoor mijn mobieltje in mijn jaszak fluiten. Dat ben ik niet gewend zulke vroege berichtjes. Het zal wel een nieuwe twittervolger zijn, denk ik snel. Maar als ik de trein uitstap en over het perron loop, kan ik het niet laten eventjes te kijken. Het is een whatsApp-berichtje dat flikkert. Een ongewoon tijdstip voor dergelijke berichten. Iets over half 8.

Ik open het bericht en zie een onbekend telefoonnummer bovenin staan. En dan een fabelachtige zin: “Hi, ik heb dat stukje voor in de nieuwsbrief gemaild, het is anoniem, maar gaat over een 23 jarige man.”

Een zin om een roman mee te beginnen. Een enorme stapel vragen verzamelt zich in mijn brein. De vroege ochtend helpt daar ook aan mee:

  • wat voor een stukje?
  • welke nieuwsbrief?
  • waarom is het anoniem?
  • waarom een 23-jarige man?
  • en vooral: waar gaat het over?

De fantasie slaat op hol. Ik daal het trapje af dat mij naar de straat brengt. De buitenveldertselaan voert mij weer verder naar de bunkers van mijn werk. Ik geniet van woeste wolken. Zie hoe de lichten op de etages van de hoge kantoorpanden branden. Soms schuilt een haarbos achter een computerscherm.

Bovenal krioelen de kantoorbewoners buiten het kantoor. Ze lopen gericht een richting op. Gehaast, half gebogen, alleen voor hun voeten kijkend. Niets vermoedend. Anoniem. Het stukje voor de nieuwsbrief dat ze net vanuit de trein gemaild hebben. Ze hebben het vooral anoniem gelaten. Een 23-jarige man wacht nu in spanning op het antwoord.