Categoriearchief: milieu

Kwastje – Tiny House Farm

De amandel staat prachtig in bloei en de knoppen van de aangrenzende abrikoos beginnen ook uit te komen. Het zijn nog een paar bloemen, heel aarzelend. Zo roze als de amandel is hij nog niet.

Hommel of schilderskwastje?

De insecten zijn er nog niet. Al heb ik vorige week hommel geholpen, ze vliegen gelukkig niet meer rond. Daarom bevruchten we de amandel maar met hulp van een schilderskwastje. We gaan met kwast langs de meeldraden in de hoop dat er wat stuifmeel achter blijft hangen. Daarna gaat hetzelfde kwastje langs de stamper in een andere bloem.

abrikoos in bloei
Abrikoos in bloei

Wie weet, lukt het. We hebben het nog niet eerder gedaan. Vorig jaar waren er 3 amandelen zonder hulp van een kwastje. Mogelijk helpt het kwastje wel mee om sowieso amandelen te krijgen en wie weet ook nog wat meer.

Bloesem amandel
Bloesem in de amandelboom

Dat is ook best zorgwekkend wanneer de teruggang van insecten en vooral van hommels en bijen doorzet. Het zijn essentiële dieren voor bij de bevruchting van heel veel planten. Het doet ook wel pijn als je ze ziet lijden, zoals ik vorige week die aardhommel zag tobben.

Het lied der dwaze bijen

Het is nu weer wat kouder waardoor ze gelukkig weer een veilig heenkomen hebben gezocht. Bij het zo vroeg uitvliegen denk ik meteen aan Het lied der dwaze bijen van de dichter Martinus Nijhoff. De bijen vliegen uit op zoek naar een hoger ideaal gaan ze een wisse dood tegemoet.

Het is onduidelijk of de bijen in het gedicht zelf sneeuwen of dat het werkelijk sneeuwt. Ik interpreteer het altijd als het laatste, dat de bijen te vroeg zijn uitgevlogen en in hun begeerte sterven.

Het gedicht drukt precies uit wat je voelt bij het zien van zo’n te vroeg uitgevlogen hommel. Bijen en hommels roepen veel respect op. Ze zorgen voor een groot deel van ons voedsel en daarnaast helpen ze mee om de wereld wat mooier te maken. Bovendien is hun honing heerlijk.

Tegels halen – Tiny House Farm

Dan neem ik mij voor om het in het weekend rustig aan te gaan doen, maar dan zie ik op Marktplaats opeens dat iemand tegels in de aanbieding heeft. Ik haal gebruikte stoeptegels op die gratis worden aangeboden. En de laatste lading van maart is helemaal op.

Ik ben al langere tijd op zoek naar grindtegels, om ze bij het terras achter te leggen. Het is namelijk nog iets te klein om lekker op te zitten. We willen nog een rij of 2 aan tegels erbij leggen.

Aanhanger regelen

Als je ze dan op Marktplaats aangeboden ziet staan, begint het te kriebelen. Nadeel is altijd dat ik een aanhanger moet regelen. Maar eerst voor elkaar zien te krijgen dat ik ze kan halen. Ik meld me meteen aan en kan ze komen halen. Op zaterdagmorgen. Anders gaan ze met de dump mee.

Dat is nog eens een zware dreiging. Nu snel een aanhanger zien te regelen. Inge gooit het in de groep en gelukkig krijgen we razendsnel reactie. We mogen een karretje van een lieve buur lenen.

Tegels halen

Zodoende zaterdagmorgen niet naar de markt, maar naar de buur voor het ophalen van de kar. En dan naar Waterwijk waar ik de tegels kan halen. Een jong stel heeft hun huis verbouwd en nu moeten een paar tegels die uit de tuin tevoorschijn kwamen weg. Vader helpt mee met sjouwen.

Ik kan tot vlak achter bij de tuin de kar en auto neerzetten. En dan sjouwen. 3 grote stapels grindtegels. Vader zegt dat hij gestopt is bij 45 tegels. Ik wil er niet teveel tegelijk meenemen. Schat dat ik er ongeveer 24 per keer kan meenemen. Ze zijn weer zwaar. Goed verdelen in de kar. De lading mag niet schuiven.

Onder andere tegels

De tegels komen onder de andere tegels vandaan. Hij laat ze zien. Die andere tegels mag ik ook meenemen. Een klein stapeltje willen ze houden. Anders gaan ze naar de stort. Prima, die wil ik ook wel, zeg ik. Tegels zijn tegels en wij kunnen ze wel gebruiken. De auto willen we straks ook op een betegeld stukje tuin neerzetten. Met ertussen gras. In de nabijheid van het schuurtje en nieuwe afdakje zijn ook flink wat tegels nodig. Het is er allemaal niet in 1 keer, maar handig als je een deel van de tegels al hebt.

Zo rij ik 4 keer heen en weer en haal in totaal 58 grindtegels op en 79 andere tegels. Voorlopig genoeg. Ze waren vrijwel op. Onder de schuur en het fietsafdakje zijn veel oude tegels verdwenen. Nu, ben ik dolgelukkig met het nieuwe voorraadje.

En als ik zo kijk met de regen. Natte tegels. Ik zie dat er op die andere tegels een bijzonder motiefje zit. Benieuwd hoe dat gaat staan in onze tuin. Snel gaan tegelen dus, maar ik moet nog nadenken hoe ik het doe. Het was eigenlijk de bedoeling dat de grindtegels achter zouden komen, omgekeerd. Maar nu krijgen die andere tegels waarschijnlijk een plekje. Hoe, dat vogel ik nog uit.

Oosterwold in belangstelling – Tiny House Farm

De aandacht voor ons huisje én Almere Oosterwold blijft mij verbazen. In het weekend rijden de auto’s in colonne achter elkaar aan. Stapvoets, raampjes open en dan maar turen naar alle huizen. We noemen ze de Oosterwold-toerist.

Soms stoppen ze even. Dan stappen ze uit en turen naar een open veld. Ze wijzen. Altijd wijzen ze naar de verte. Van iets dat er nog niet is, maar dat er nog komen gaat. Ze dromen van plannen die zeker nog een paar keer zullen veranderen.

Dagjesmensen

Maar dat zijn de dagjesmensen. De bezoekers die even een ochtendje de auto in stappen en dan rondtoeren. Via mijn blog krijg ik ook allerlei vragen. Soms zijn het studenten die een project doen en dan heel benieuwd zijn naar de experimentele wijk Oosterwold.

Andere keren zijn het verzoeken om mee te werken aan een televisieprogramma of om een rondleiding te geven. Heel leuk allemaal. Zeker ook omdat we heel trots zijn op ons huis en de wijk waarin we wonen. We vertellen graag over ons bijzondere project. Hoe het de grenzen van ons eigen kunnen vroeg, maar ook hoe we het toch hebben weten te redden.

BBC London

Vorige week was een drukke week wat bezoek en Oosterwold betreft. Maandag kwam BBC London langs voor een reportage over Oosterwold. Een mooi interview, maar ook heel pittig met mijn hakkelengels. Ze kwamen met z’n 2-en, cameraman en interviewer. Heel professioneel en vooral ontzettend snel ging het allemaal. Heerlijk op de bank gekletst over ons roze huis.

Vrijdag mocht ik een rondleiding geven voor het bijzondere symposium We make the city, geïnitieerd door de gemeente. Het was een heel divers gezelschap van mensen met interesse voor stedenbouw en architectuur, een verdwaalde Engelse journalist en mensen die binnenkort gaan wonen in Oosterwold. Erg leuk bij dit alles was dat ik de rondleiding mocht doen samen met iemand van het Waterschap Zuiderzeeland. Dat is meteen voor mij ook weer leerzaam.

Oosterwold Ontkiemt

Zaterdag de prachtige markt Oosterwold Ontkiemt. Een mooi initiatief waarbij bewoners en allerlei organisaties zich presenteren aan het publiek. Mensen die willen kennismaken met de wijk, krijgen zo een treffend beeld van het reilen en zeilen in Oosterwold. Als bewoner doe je juist weer heel inspiratie op voor de tuin en hoe je duurzamer kunt leven. En natuurlijk ga je naar huis met een paar plantjes.

Een dag later kregen we bezoek van een oude jeugdvriendin van Inge. Ze werkt momenteel hard aan een boek over duurzaam leven. Het wordt een heel bijzonder boek waarin ons verhaal ook een plekje krijgt. Heel bijzonder om zo met elkaar in gesprek te zijn. Wij stonden daar juist weer stil bij het verhaal hoe we op deze manier van leven zijn gekomen.

Veel kanten

Veel vragen en antwoorden zijn hetzelfde, al merk ik ook dat je zelf steeds een ander accent legt. Het verhaal verschilt daarmee telkens weer een beetje en dat laat zien dat het iets is dat je van veel kanten kunt bekijken. Al die verschillende vormen van tijdschriftartikel, scriptie, televisieprogramma tot een plekje in het groter verhaal van een boek. Het is erg leuk om te zien hoe iedereen naar je huisje kijkt.

En heel vaak maken we dan ook een rondje door de tuin. Veel verbazing en ook verontwaardiging over de hoeveelheid – en soorten – distels die er groeien. Maar ook veel bewondering voor de manier waarop wij met het land omgaan. Ik hoop echt dat onze tuin ook nieuwe bewoners inspireert dat je niet meteen je hele tuin op orde hoeft te hebben, maar gewoon stukje voor stukje kunt opbouwen.

Wat voor een vragen krijgen wij?

Welke vragen stellen journalisten aan ons? Een paar voorbeelden:

  • Waarom een roze huisje?
  • Heb je heel veel weg moeten doen?
  • Wat heb je ingeleverd?
  • Hoeveel heeft het gekost?
  • Is het niet klein met z’n 3-en?
  • Heb je wel tijd voor die gigantische moestuin?
  • Lukt het om duurzaam te leven?
  • Jullie moeten alles samen met de buren doen, krijg je geen ruzie?

Graag wil ik een blogje maken met antwoorden op dit soort vragen. Heb je zelf aanvullingen op deze vragen of een heel andere vraag die wilt stellen. Zet deze onder in de opmerkingen bij deze blog. Wie weet geef ik er wel een antwoord op…

Zweedse pellets – Tiny House Farm

De keuze voor de verwarming van ons huisje viel op een pelletkachel. We verwachtten dat het wel genoeg zou zijn om ons goed geïsoleerde houten huis warm te houden op koude en gure winterdagen. Er zijn enkele nadelen aan een pelletkachel. Het stoken op hout, geeft een bepaalde mate van fijnstofuitstoot.

Fijnstof

Al ligt de hoeveelheid fijnstofuitstoot bij het stoken van een pelletkachel een stuk lager dan bij een houtkachel. Wanneer je een houtkachel een avondje opstookt, dan komt er ongeveer evenveel fijnstof vrij als dat je de hele week alle dagen stookt met de pelletkachel.

Het andere nadeel is de opslag van de pellets. Ze worden geleverd in losse zakken; je kunt ook kiezen voor een bulkzak, maar dat is met onze hoeveelheden niet praktisch. Wij hebben afgelopen winter gestookt met zakken van 15 kilo. De hoeveelheid wat we hebben verstookt, is erg meegevallen. Bij een koude week gaan er ongeveer 2 zaken doorheen, maar in de warmere periodes doen we zeker een week met 15 kilo pellets.

Minimum temperatuur

Dat komt ook omdat we niet hard stoken. We hebben ons getraind in een temperatuur van ongeveer 16 graden in huis. Dat is voor ons wel het absolute minimum. Daarmee hebben we afgelopen stookperiode ongeveer 20 pelletzakken van 15 kilo per stuk verstookt. Dat komt op ongeveer 300 kilo pellets, wat overeenkomt met een energiewaarde van 1.524 KwH. Dat is relatief weinig als je beseft dat velen in een seizoen zeker 1.000 kilo verstoken, ruim 5.000 KwH.

Aan het begin van het stookseizoen kreeg ik het aanbod om Zweedse pellets te gaan proberen. De pellets zijn komen uit Zweden, zijn nog meer geperst en bevatten daarnaast verschillende soorten hout. Het wisselt hardhout en zachter hout af, waardoor het wat langer brandt. Alleen naaldhout verbrandt vrij snel en zorgt voor relatief veel as.

Benieuwd naar Zweedse pellets

Ik was wel nieuwsgierig naar Zweedse pellets en zou het mogen gaan proberen. Ik vroeg om even te wachten omdat het schuurtje er nog niet stond, maar toen ik eenmaal zover was, gebeurde er in Zweden een ramp. De fabriek die de pellets produceert, brandde af. Hierdoor lag de hele levering van de pellets stil.

Onlangs bracht de enthousiaste importeur een levering pellets. Hij mocht meteen even een kijkje nemen in ons huis. Hij was razendenthousiast over ons huisje, net als over het project Bolderburen waar hij op weg naar ons, langsreed. Met net zoveel enthousiasme vertelde hij over zijn liefde voor Zweden en hoe hij op de pellets gekomen is.

5,4 KwH per kilo pellets

Hij heeft veel productkennis. De pellets zijn verpakt in zakken van 16 kilo en het hout is wat dichter op elkaar geperst. De energiewaarde per kilo neemt hierdoor iets toe en ligt op 5,4 KwH per kg. Ook is de verbranding schoner, waardoor de hoeveelheid as afneemt in onze kachel. Ik hoop ook dat we het ruitje wat minder vaak hoeven schoon te maken.

Ik ben erg benieuwd naar onze ervaringen. Maar dat zal nog even duren. De warme dagen komen weer. In maart hebben we de kachel amper aan gehad. Ik denk dat we volgende maand zelfs de stekker wel helemaal uit de kachel gaan halen. Dat bespaart nog meer energie, want de stekker in de kachel zorgt ook voor flink was slurpstroom.

Bederf de aarde niet

De laatste boodschap die Konstantin Paustovski achterlaat, is van een betoverende schoonheid. Hij heeft eeuwigheidswaarde, zo ervaar ik het. Want het onderwerp is actueler dan ooit. Op het briefje dat hij heeft nagelaten staan zijn mooiste woorden geschreven. Het is een oproep om de aarde niet te bederven, maar zuinig te zijn op deze wereld:

Deze aarde is onze woning, geef haar niet uit handen aan verwoesters, laag volk en leeghoofden. Wij als erfgenamen van Poesjkin, zullen daar rekenschap en verantwoording over moeten afleggen. (570)

De verwoesters, laag volk en leeghoofden lijken nog altijd alle ruimte te hebben. En dat mag je je als nadenkend mens, je aantrekken. De wereld verandert zo van iets moois in een ruïne waaruit elk greintje leven is verdwenen. Een aansporing om zuinig te zijn met deze aarde. Het is ons huis en we moeten het niet laten bevuilen.

Je kunt er ook een kunstzinnige oproep in lezen, om zuinig te zijn met de literatuur en de dichtkunst. Deze zijn immers net zo fragiel en kostbaar als de wereld om ons heen. De erfenis van dichters als Poesjkin. Wat mij betreft hoort Konstantin Paustovski daar zeker ook bij.

Als de bloemlezing en vertaling van Wim Hartog mij iets heeft gebracht, dan is het de waardering en liefde voor de schrijver Konstantin Paustovski. Wat een schrijver is dit. Zelfs in eenvoudige brieven aan zijn vrouwen en kinderen, blinkt hij uit. Hij laat zien dat een schrijver nooit stopt met werken, maar de woorden vindt om zich uit te drukken.

Konstantin Paustovski: Goudzand, Verhalen, dagboeken en brieven. Samengesteld en vertaald door Wim Hartog. Amsterdam: Uitgeverij van Oorschot, 2016. ISBN: 978 9028 261 228. Prijs: € 34,99. 670 pagina’s.Bestel

Paradijsvogelbosje in Oosterwold

We rijden even langs ons toekomstige stekje aan de Tureluurweg. De akker even kaal als eerder. De grond is erg nat en drassig. De zeeklei doet zijn werk. Je zakt met je schoenen een flink eind in de modder en sleept de grond onder het profiel mee.

We nemen ook een kijkje in de groene kathedraal. De jachthonden zijn bij de parkeerplaats aan het trainen. De kathedraal is verder helemaal verlaten. De bomen zonder bladeren. Ze wijzen kaal omhoog. Op de grond liggen takken waar het mos op groeit. We vinden zelfs een tak met jonge scheutjes van de eetbare paddenstoel judasoor.

Op de terugweg doen we de Paradijsvogelweg aan met het Paradijsvogelbosje. Een prachtig kavel van 7.000 m2. Marien en Marie-José. Ze zijn druk aan het werk in hun gastenverblijf. De binnenwand krijgt een beschieting ontleend aan de buitenkant van losse latjes. Het is er behaaglijk warm, de houtkachel is al geïnstalleerd.

De naam van de straat waaraan het Paradijsvogelbosje ligt is Frederik van Eedenweg. Dit verklapt al het ideaal van de toekomstige bewoners. Immers stichtte Frederik van Eeden zijn eigen commune Walden hier in Nederland, bij Bussum. Geïnspireerd op het boek Walden or Life in the Woods (1854) van Henry David Thoreau (1817-1862).

Het project van Marien en Marie-José met hun 2 kinderen ademt dezelfde sfeer. Het ziet er prachtig uit. Aan de rand fruitbomen en een haag van uitgebloeide zonnebloemen. De vijver in het midden en de plek waar de grote woning in een aardwal komt. Het ziet er erg mooi uit. De ideeën van een amfitheater en de muzikale plannen, spreken mij erg aan. Net als dat ik geniet van de biddende torenvalk die boven het veld hangt.

Het maakt mij extra nieuwsgierig naar ons eigen project. Van een heel andere orde, maar het Paradijsvogelbosje wakkert veel ideeën in je los. De droom om een klein huisje te maken op een stukje land en dat in te richten naar je eigen inzichten.