Categoriearchief: marktplaats

Kapotte boormachine – Tiny House Farm

Een paar weken geleden verkochten we onze boormachine. Hij was te zwaar voor ons en voor ons nieuwe huis wilden we de andere boormachine gebruiken die ook nog hadden. De boormachine – een heuse boorhamer om in het beton te kunnen boren – leverde niet zoveel op, maar we waren hem kwijt.

Een oud mannetje in een scootmobiel kocht hem, mopperend dat het te duur was en twijfelend of hij wel in beton kon boren. Hij zou de resterende 5 euro een week later door de brievenbus doen. Als de uitkering voor de volgende maand binnen was. Maar hij had zoveel te boren dat hij hem nu echt nodig had.

Of hij blij was met het koopje of dat hij echt uit de brand was, was mij niet duidelijk. Ik voelde me – eerlijk gezegd – een beetje door hem besodemieterd. Die 5 euro hebben we nooit meer gezien en dat wisten we eigenlijk toen hij al wegreed.

Dat beeld. Van de boormachine die we hebben weggedaan, kruipt de laatste 2 weken geregeld door mijn hoofd. Zeker de boormachine was veel te zwaar om in ons houten huisje te gebruiken, maar precies met al dit werk heeft de andere boormachine het opgegeven. Hij doet het niet meer, wat we er ook aan doen. Hij heeft de geest gegeven.

Moeten we nu een nieuwe boormachine kopen? Want we moeten toch best veel doen aan werkzaamheden in huis. We hebben hem laatst geleend bij de buurman. En voor dit weekend hebben we hem van andere een buurman iets verderop geleend. We mogen hem even gebruiken van hem. Dat is onwijs tof. Dus voorlopig gaan we het op die manier proberen. We zullen eerst maar eens kijken of we het zo redden. Of dat we echt niet zonder kunnen.

Al blijft dat beeld van die veel te goedkoop verkochte boormachine door mijn hoofd spelen.

Fietsdrager

image

Probeerde ik vorige week nog een fiets te kopen door met de trein naar Ede af te reizen, nu ga ik in Apeldoorn op zoek naar een exemplaar. Ik vond hem op marktplaats en maakte de afspraak voor zaterdag.

Het idee was om de fiets mee in de trein te nemen. De verkoper van de fiets wilde mijn oude fiets wel als inruil. Zo zou ik deze fiets op de heenweg bij me hebben.

Alleen de werkzaamheden van de NS maken dit weekend de bereikbaarheid van Almere per spoor slecht. Van Weesp tot aan Almere Oostvaarders rijdt geen trein. In plaats van treinen rijden er bussen.

image

Een fiets in een bus is vragen om moeilijkheden, daarom piekerde ik mij suf hoe ik het op zou lossen. Een fiets achterin de auto is geen optie. Dat hebben we al eens gedaan, maar het past gewoon niet.

Om nu speciaal een fietsdrager voor op de auto voor deze eenmalige actie aan te schaffen, vond ik overdreven. Maar vanmorgen bedenkend hoe ik het probleem nu zou oplossen, ging ik toch op zoek naar een exemplaar. In de vorm van een schaar zag ik een exemplaar bij de Gamma. Ik deed het niet.

image

Kijkend op marktplaats vond ik een exemplaar zo goed als nieuw. Hij zat nog in de doos. Ik belde en kon hem gelijk halen.

De doos zit er inderdaad nog omheen. Hij zit zelfs nog helemaal ingepakt. De oude binders zitten vast. Het vocht heeft de doos lichter gemaakt en het papier een beetje kreukelig. De vader van de verkoper heeft hem al die tijd in de doos laten zitten. Daarom moet ik de hele fietsdrager wel nog even uitpakken en in elkaar zetten.

Het lijkt wel of ik in het verleden terechtkom. Een getypt velletje met instructies, net als de stevige materialen die in de drager verwerkt zitten, zoals het gietijzer dat op de trekhaak. Zoiets wordt nu niet meer gemaakt.

image

Best veel werk nog om dat in elkaar te zetten, maar het lukt. Ik kan net op tijd vertrekken naar Apeldoorn met de fiets achterop. En hij blijft prachtig zitten.

Middagwandeling door Ede

image

Op een zondagmiddag in december door het Gelderse Ede lopen is als het wandelen door een spookstad. De straten uitgestorven, de bomen kaal en af en toe een fietser die aan je voorbij gaat.

Ik wandel in een stad die niet lijkt te bestaan. De zware bewolking dreigt met een flinke regenbui, maar vooralsnog blijft het droog. Ik ben op station Ede Centrum uitgestapt en vraag mij af of ik ooit deze trein genomen heb in het verleden.

Iets achter het station ben ik schoolgegaan, na de MTS heb ik hier op de school voor volwassenen gezeten en deed in 1 jaar Havo en een jaar later VWO. Zo lopend door de Molenstraat zijn er weinig tekenen van herkenning. Misschien het cafetaria verderop dat de naam De Molen draagt.

De oude molen herken ik niet. Er stond in de tijd dat ik hier dagelijks vertoefde volgens mij een bouwval en niet de nostalgische verzameling bouwwerken die er nu staan. Het lijkt op de binnenplaats van een boerderij. In de tijd dat ik hier 20 jaar geleden langsfietste, was dit er niet.

Ik loop in de richting van de wijk Veldhuizen waar ik de fiets ga bekijken en uiteindelijk niet koop. De speling in het stuur, stoort mij en ik loop de hele weg weer terug. Sterker nog, ik loop door Ede naar het andere station, station Ede-Wageningen. Al verbaast het tweede deel van de naam best wel. Wageningen ligt op ruim 8 kilometer van het station.

image

Nu wandel ik door oudere wijken, geniet van een laan vol berkenbomen. Zelfs in december ogen de kale bomen bekoorlijk. De witte bast geeft ze hun unieke glans. De vrijstaande huizen aan weerszijden van de straat, doen de rest.

En zo kom ik bij het station waar ik de intercity in de richting van Arnhem pak. Met een omweg naar huis. Het donker wint het uiteindelijk van de middag. Een zondagmiddagwandeling door Ede.

image

Keyboard

wpid-2013-05-05-20.19.59.jpgDe vraag is wat je moet kopen voor haar verjaardag. Ze weet het zelf ook niet zo goed. Ze vindt het heerlijk om melodietjes te spelen op een piano of een orgel. De melodie speelt ze met een vinger. En ze weet misschien niet hoe de noot heet, maar ze weet feilloos te moduleren en met het ritme heeft ze ook geen moeite.

Daarom vinden wij het een leuk idee via marktplaats een tweedehands keyboard te kopen. Als rechtgeaarde orgelliefhebber is dat best een gewaagde beslissing, maar om haar nu aan de klavieren van het pedaalharmonium te zetten. Dat vind ik een stap te ver.

Na wat speuren ontdekten we de verschillen tussen keyboards. Aanslaggevoeligheid wordt vaak als reden gegeven. De Roland of Yamaha als bijbehorend merk. Over de types verschillen de meningen. Maar als we een Roland E-16 vinden op marktplaats in Naarden besluiten we maar eens een afspraak te maken.

De eigenaar kan alleen op zaterdag of zondag. Omdat we zondag de verjaardag vieren, spreken we zaterdagavond af. Maar als ik dan om half acht voor de deur van de Roland-eigenaar in Naarden sta, wordt er niet opengedaan. Teleurgesteld rij ik naar huis.

Inge mailt direct waar hij toch was. We hadden toch afgesproken. Nu zitten we zonder een cadeau voor de jarige. Een klein uurtje later reactie. Hij was naar de dodenherdenking en onze afspraak glad vergeten. Hij biedt aan de volgende dag langs te komen om het ding uit te proberen.

We sturen Doris naar boven als hij aanbelt met het keyboard. Een mooie standaard, een heus pedaal (aan een draadje) en zelfs een draaikrukje. Ik speel er wat op. Probeer wat toetsen. Hij vertelt wat over het instrument en we maken een prijs. Verkocht. De koop is gesloten en de oude eigenaar vertrekt weer.

We onthullen het cadeau voor haar. Ze is helemaal blij. Als even later de visite komt, zijn ze niet weg te slaan bij het keyboard. Nu haar de basisbeginselen van het klavierspel bijbrengen. Maar vooralsnog zijn alle knopjes meer dan de interesse waard. En dat mag ook eventjes. Niet te lang, want anders worden we gek.

Te jong

image
Ben ik te jong voor deze boeken?

Het metalen hek met de geronde buizen, het gaaswerk erin en het grindpad deden mij aan vroeger denken. De steentjes kraakten onder mijn schoenen. De kleinste kropen in de zool.

Alles zat potdicht. Geen scheutje licht kon in het huis binnendringen door de dikke vitrage. De bel gaf zo mooi terug en rinkelde daarbij fel. Ik tuurde door het ruitje in de deur. Het glas vervormde bollig alles. Ik zag schaduwen bewegen. Verder niks.

Ik wachtte. Er klonk beweging achter de deur. Rommelen. De schaduwen liepen weg. een kast ging open en dicht. De deur naar het halletje ging open. Het licht bereikte het gangetje. De gestalte stond nu bij de deur. Ze morrelde aan het slot en de deur opende zich.

In haar hand hield ze de 2 boeken: Over F.B. Hotz en Over Gerrit Komrij.  Ze wilde er eigenlijk teveel voor hebben maar omdat ik in de buurt was, haalde ik ze maar op. Ik stelde me voor, als ‘de jongen van marktplaats.’ Ze keek me verbaasd aan: ‘Bent u niet een beetje te jong voor deze boeken?’

Ik keek met dezelfde verbazing terug. ‘Ik bedoel, ik had u veel ouder verwacht. Dit soort boeken lezen mensen van mijn leeftijd. Wij vonden dit vroeger mooi.’ Een kluw stuivers, dubbeltjes en 50 cent-munten duwde ik in haar hand. ‘Het klopt’, zei ik erbij.

Ik hield de boeken in mijn hand vast. Trots en verontwaardigd tegelijk. De deur ging dicht terwijl ik het stalen hek opende. De sleutel draaide het slot dicht. Ik liep naar de auto. De handel was verricht.

Een heerlijke depressie aanlezen

image
Een heerlijke depressie? 17 boeken van Wolkers, 1 over Wolkers

Zeker ik had er een paar, maar het meeste had ik niet. De adverteerder verleidde me ook nog met de tekst: ‘lees uzelf een heerlijke depressie aan de stranden van Spanje, Griekenland of Kroatie’. De verkoper op marktplaats had liefst 17 Wolkersjes in de aanbieding. Sommige boeken had ik al. De gezamenlijke prijs van 45 euro voor de 5  bijzondere boeken die ertussen zaten, haalde me over.

Een maand geleden viste ik nog achter het net met een heel bijzondere collectie boeken van Wolkers. Nu zaten er iets minder interessante uitgaven bij, maar interessant genoeg voor een bod. Ik mailde met een Coen uit Son en Breugel. Hij wilde de stapel boeken wel op de post doen voor mij. De verzendkosten maakten de aanschaf tot 51,75 euro. De TNT moet ook wat verdienen aan de deal.

Ik was best gespannen. Er zaten immers Zo is het genoeg van Onno Blom, het Dagboek 1969, het Waddenboek, een briefwisseling tussen Wolkers en een jeugdvriend Wim en de 22 sprookjes, verhalen en fabels tussen. Boeken die een mooie aanvulling op mijn collectie zouden vormen. Ik kreeg de dag na het overmaken van het geld keurig de track & tracé-code toegestuurd. Het pakket lag al op het sorteercentrum in Utrecht. Hij zou tussen 18.00 en 20.00 uur worden bezorgd.

Zo arriveerde het pakketje donderdag. Ik was net thuis van mijn werk. Ik had de deur open nog voordat de postbode op de bel gedrukt had. Er ging een knal af. ‘Ik geloof dat de buurman wat wil zeggen’, grapte de pakketbezorger. Hij piepte de streepjescode van de grote wijndoos. Mijn naam stond in dik viltstift geschreven. Wat is het toch leuk een pakketje te ontvangen.

Daarna het grote uitpakken. Elk boek gleed door mijn handen. Grote letters voorin de boeken van de vorige eigenaar. Soms had hij zelfs de adreswikkel van het pakket waarmee het boek was aangekomen voorin geplakt. De paar oude bibliotheekboeken bevielen mij juist heel erg. Ik genoot van de stempels en papiertjes die lezers erin hebben gelaten.

image
Leengegevens van het bibliotheekboek Kort Amerikaans, uit de bibliotheek van Lemmer.

Ik laat het zo. Het hoort bij het verhaal van het boek zelf. Zo gaat een boek van eigenaar naar eigenaar. Ik mag het even vasthouden en geef het later weer door aan een ander. Ik kan soms echt genieten van de dingen die boekenbezitters voorin hun boek schrijven. Slechts zelden gum of lak ik het weg. Ik baal als iemand de gegevens uit het schutblad heeft geknipt.

Zodoende lees ik het hele weekend het ene na het andere boek van Jan Wolkers. Ik schreef een dankjewel aan de verkoper en kreeg een antwoord terug. ‘Niet achter elkaar uitlezen hoor ,want dat is meer dan een mens hebben kan.’ Zijn advies sla ik in de wind. Ik lees mijzelf een heerlijke depressie aan. Gewoon, in mijn achtertuin tussen het uitlaten van de honden en het bloggen door.