Categoriearchief: libelle zomerweek

Opgeruimd staat netjes

De trein raast het station voorbij. Een kleine 2 weken geleden stonden hier nog massa’s vrouwen met bijbehorende tasjes te wachten. Nu schiet het lege perron langs het oog van de forens. Het terrein krijgt langzaam zijn zandstructuur weer terug. Alleen een puntig witte tent wijst nog omhoog. De afrastering veilig om de tijdelijkheden heen.

Zo verdwijnt de verstoring. Ik vraag me wel af waar het allemaal goed voor is. Sinds begin april zijn ze bezig met het opbouwen. Het afbouwen vraagt ook meer tijd dan het hele evenement geduurd heeft. Je bouwt iets op om het vrijwel meteen weer af te breken. Natuurlijk geldt dat voor alle aardse zaken. Alleen vind ik deze tijdelijkheid te kort voor al die moeite en geld.

Regen en de Libelle zomerweek

Dames terug van de Libelle zomerweek wachten op de trein

De regen klettert tegen het treinraam en ik vraag mij af hoe de dames van de Libelle zomerweek hun dag zullen doorkomen. Het kampement is al weken geleden neergestreken aan de oever van het IJmeer. De week is afgelopen maandag begonnen. Het thema schijnt China te zijn. Een grote hoeveelheid rode ballonnen hangt tussen de tenten.

image
Kampement van de Libelle zomerweek is neergestreken op het Almeerse strand

Ik zie alleen massa’s vrouwen aan de overkant van het perron staan. Ze wachten op de trein naar Utrecht of Amsterdam. De rest is gekomen met de auto. Een groot stuk braakliggend land aan de andere kant van de spoorbaan is vermaakt tot parkeerterrein. Tegen de bosrand staan rijen touringcars te wachten op de dames.

Ze sjouwen met tassen, vaak bengelen meerdere tassen aan de arm. Wat erin zit? Een gelukzalige dag op het Almeerse strand in de regen.

Voorbereiden op het ergste

Soms kun je je maar beter voorbereiden op het ergste. De Libelle Zomerweek bijvoorbeeld. Als enthousiast toeschouwer overvalt de laatste voorbereiding mij altijd weer op die week in het voorjaar. Weken voor de eigenlijke week is het fietspad versperd waarover ik hardloop. Ik liep afgelopen weekend langs de schermen en borden. De borden waarschuwden mij voor ‘in- en uitkomend verkeer’.

Vanuit de trein zag ik dat de opbouw snel verloopt. Waren ze vrijdag nog druk in de weer met de vlonders op het zand, nu staan de tenten al opgebouwd. Het grootste deel van het Almeerse strand is zo meer dan 2 maanden afgeschermd voor het gewone publiek. Als de blauwalg wegblijft, hebben we nog net een maand strandje.

Dan zie ik de drommen over het fietspad lopen, hoor ze ontdeugend fluiten. Overmoedig geworden door het gezelschap waarmee ze optrekken. Zal ik dit jaar toch eens de stap wagen en ernaar toe gaan? Of toch niet? Gelukkig maakt de remmende trein mij wakker voor een nachtmerrie aanbreekt.

Omlopen voor de Libelle zomerweek

Ik kon bij het hardlopen de verleiding niet weerstaan even langs de entree van de Libelle zomerweek te hollen. Een mix tussen nieuwsgierigheid en bewondering bracht me bij Almere strand. Mijn reguliere hardlooprondje loopt er normaal ook. Dit keer koos ik echter voor de dijk in plaats van het fietspad.

Het fietspad was in gebruik door de enorme slang aan vrouwen. Ze liepen in een slinger van het tijdelijke station Almere Strand naar de ingang. De trip van enkele honderden meters gaf mij een aardige indruk van de bezoekers. In de lange rij lopende mensen trof ik 1 man. Het riep bij mij de vraag op waarom alleen vrouwen naar de Libelle zomerweek gaan.

Ik heb ooit eens iemand onbedoeld beledigd door op te merken dat mannen die naar de huishoudbeurs gaan, watjes zijn. Dat gevoel bekroop mij ook bij het rennen langs deze onophoudelijke stroom vrouwen.

Vrijwel zonder uitzondering vrouw, maar wel in alle soorten en maten. Jong en oud, dik en dun, groot en klein. Wel viel me op dat de Libellevrouw echt niet meer de oma is die de hele dag sokken zit te breien voor haar kleinkinderen. De vrouw van de Libelle zomerweek is modern en hip.

Ze wordt zelfs een beetje baldadig als ze met zoveel zijn. Ik steelde zelf even de show toen een groepje dames mij nafloot. Als waren het een stelletje bouwvakkers die een jong meidje nafloten vanaf de steigers. Best stoer eigenlijk zeker toen een andere dame me nog nariep met ‘lekker kontje’.

Zou daar mijn fascinatie voor de Libelle zomerweek liggen?

Libelle zomerweek

Impressie van het einde van de eerste dag Libelle Zomerweek
Impressie van de eerste dag Libelle Zomerweek

Ik ben gek op de Libelle Zomerweek. Elk jaar kijk ik met bewondering naar het volle perron. De opbouw begint al weken voor het evenement, daarna overspoelen duizenden vrouwen het strand van Almere. Workshops in tenten en veel toiletpapier. Dat is wat trekt. Voor mij niet. Ik vraag mij altijd af wat zoveel mensen bezielt om met zovelen bij elkaar in een paar strandtenten te zitten. Ze komen weer voor de vijftiende keer naar het strand van Almere.

Lokale media willen doen geloven dat de opbouw slechts een kwestie van dagen is. Het strand is al meer dan 3 weken afgezet. Ik ren al die tijd langs schermen die elke vorm van uitzicht op het terrein ontnemen.

Leuk al die aandacht, maar wat zou het opleveren? De dames van de Libelle zomerweek stappen gewoon in de trein. Na een dag vol ontberingen in de tenten, gaan ze niet naar het centrum van Almere. Kortom, de zomerweek helpt alleen mee om Almere als naam op de kaart te zetten.

Al valt het met die naam ook tegen.

Lees verder Libelle zomerweek

Libelle zomerweek

Elk jaar staan ze er weer, perrons vol met vrouwen, afgeladen met plastic zakjes en andere nutteloze bagage. Van spullen die gratis waren, de waarde zal echt niet hoog liggen, maar het is iets dat ze gratis meekregen. Gescoord, heet dat.

Enorme golf

De Libelle zomerweek is ieder jaar hetzelfde, de enorme golf vrouwen die Almere aandoet. Om zich een dagje te laten verwennen, te genieten van de zon, de spulletjes en van elkaar. Ze verliezen zich soms even in hebzucht, maar dat hoort erbij.

Mooiste moment

Het mooiste moment is als ze dan zo’n dag gehad hebben. Ze staan op dat perron, roodverbrand, het hoofd deint op een wolkje teveel aan rosé, de bijeengegraaide tasjes bengelen in de hand. Keurig wachten ze op hun beurt, een leeg perron bestaat niet.

Stroom vrouwen

De stroom vrouwen die het perron op kabbelt, lijkt nooit op te houden. De zon schijnt nog overvloedig. De ogen stralen nog van plezier en genieten na en kijken tegelijk vooruit. Want volgend jaar staan ze hier weer, net als dat ze er vorig jaar er stonden. En het verschil? Ze weten het zelf niet eens.

Volgend jaar

En zo ga ik volgend jaar weer met de trein voorbij en denk: Elk jaar staan ze er weer, perrons vol met vrouwen, afgeladen met plastic zakjes en andere nutteloze bagage. Enz.