Categoriearchief: leiden

Willem Brakman

Roem valt niet iedere schrijver ten deel. De dood van schrijver Willem Brakman (1922-2008) kreeg een tiende lengte als dat van de dode Voskuil toebedeeld bij het journaal vanavond. Ontoegankelijkheid werd hem verweten, maar de kleine lezersschare die hem las, was trouw, heel trouw. Elk nieuw boek dat van hem verscheen schaften ze aan. Geen lange rijen bij de plaatselijke boekhandel.
Een trouwe lezer die ik ken is Ernst van Alphen. Hij is zelfs op hem gepromoveerd. Van Alphen noemt de ontoegankelijkheid van het journaal ‘verleiding en verzet van Willem Brakmans lezer’. Hij typeert het werk als postmodern. Bij zijn inauguratie als hoogleraar Literatuurwetenschap in Leiden, noemde hij het een schrijver die hield van ouwehoeren.
Ik las van Brakman De Afwijzing en kreeg er weinig grip op. Er gebeurt veel en weinig in de romans van Brakman.

Kijk verder op:

  • www.wbrakman.nl: een website boordevol informatie, van een echte liefhebber
  • www.vn.nl: een artikel over biograaf Gerrit Jan Kleinrensink die Willem Brakman volgt als Eckermann achter Goethe.

Huisdichter sta op

Een prachtige homepage heeft de studievereniging NNP. Dat ontdekte ik deze week. Veel plaatjes en schitterende teksten. Ik was bij hyves gespot op een foto van de Almanakcommissie van 1999-2000. Zo kwam ik in contact met de enthousiaste studenten van nu en ontdekte ik de NNP-homepage. Ze zoeken een huisdichter. Ik ben ook ooit huisdichter van het NNP geweest. Het is de mooiste functie die ik ooit bekleed heb, hij staat nog altijd op mijn cv.
Het jaar 2000 was een goed Almanak-jaar. Gerrit Komrij was gastschrijver aan de Universiteit Leiden en wij pakten uit met een parodie op Komrij: alles wat Bert Bakker liet liggen in 1000 min enige bladzijden. De voorkant was geïnspireerd op de grote bloemlezer, die in dat jaar met zijn bloemlezing van de Afrikaanse poëzie kwam.
De joligheid vierde hoogtij. We maakten flauwigheden zoals alleen studenten en Balkenende die maken. We kwamen wekelijks bij elkaar en wisten het voor elkaar te krijgen dat de deadline wekelijks met een week verschoven werd. Goede voornemens en drank liepen hand in hand de trap af van het studentenhuis waar we elkaar ontmoetten.
Deze almanak heeft het allermooiste verhaal opgeleverd dat ik ooit geschreven heb: ‘Anita’. Een verhaal dat ik in een halve nacht geschreven heb, terwijl ik mijn werk als nachtportier vervulde.

Studeer ALW, word ambtenaar

Studeer je rechten, dan word je advocaat. Studeer je geneeskunde, dan word je arts. Maar wat word je als je literatuurwetenschap studeert? Ambtenaar! Het antwoord kreeg ik afgelopen woensdag bij een reünie van oud-literatuurwetenschappers uit Leiden. Van de acht aanwezigen werkten vier direct in de ambtenarij (gemeente, ministerie en provincie) en twee waren leraar geworden.

ALW is dus een studie voor ambtenaren in de dop. Zoals ambtenaren eigen is, vroeg deze constatering direct om een nuance: ALW leidt op tot eigenzinnig ambtenaar. Alsof we daar op zitten te wachten: eigenzinnige ambtenaren. Nederland is er van vergeven. Ze voeden politici met proefballonnetjes en tot overmaat van ramp voeren ze hun eigen eigenzinnige ideeën ook nog eens uit.