Categoriearchief: kromslootpark

Hardlopen in het donker is leuk

Hardlopen in het donker vinden veel hardlopers niet leuk. Ze rennen een beetje in het pikkedonker door een landschap die ze niet zien. In de herfst- en wintermaanden is hardlopen sowieso een beproeving. Je wilt je conditie toch een beetje op peil houden, maar leuk is een ander woord.

Ook biedt de kou weinig inspiratie voor de hardloper. Als het dan ook nog eens vriest en de paden spekglad zijn, is het gauw afgelopen.

Toch is het erg lekker om in het donker te hollen. Zo liep ik laatst op het moment van zonsondergang mijn rondje door het Kromslootpark. De schapen keken verbaasd in mijn richting. Ik had het mijnwerkerslampje op mijn hoofd geklemd en liep door het vallende duister. De zonsondergang tegemoet.

De kleuren vermengden zich prachtig en verschoven langzaam in het donkerblauw van de avond. De koude lucht blies tegen mijn lichaam. In volstrekte eenzaamheid liep ik daar in het duister. Sommige vrouwen vinden het eng om te hardlopen in het donker. Ze zijn bang verkracht te worden. Een vreemde angst. Ook omdat ik niemand tegenkwam. En mannen hoeven blijkbaar niet bang te zijn voor verkrachters.

Voor mij doken niet plotseling vrouwen op die hun jas open ventten. Alleen verschenen 3 reeën tegen de bosrand in de avondschemering. En ik hoorde heel even niets. Helemaal niets. En ik zag verder niets. Alleen de koude novemberavond.

Lama's nemen schapen te grazen

image
2 lama's grazen tussen de schapen in het Kromslootpark van Almere

Vorige week holde ik door het Kromslootpark in de avonduren. De warmte van de dag steeg nog op van het asfalt op het fietspad. Achter het hek zag ik 2 mensen op een heuvel staan. Ze keken naar de schapen die voor hen graasden.

Tussen die schapen zag ik ineens de dieren staan waar het echtpaar waarschijnlijk naar keek: 2 lama’s. Een donkere en een lichte stonden daar te midden van die grazende schapen. Hun nekken rezen een eind over de wollen vachten heen. De eigenzinnig kop met lippen in een continue spuughouding tuurden de diepte in.

Ik stopte maar even en maakte van de gelegenheid gebruik een foto te maken. Mijn mobieltje gaat namelijk meer niet dan wel mee op mijn hardlooprondjes. Daarvoor vind ik de natuurgebieden rond Almere te weinig afgelegen. Je kunt er bijna niet verdwalen. Ook heb je met je mobieltje altijd bereik. Reden genoeg om het ding thuis te laten.

De ene lama dook ineen voor mijn foto en de andere liep snel weg. Hij vond dat ik te dicht naderde. De schapen bleven gewoon netjes staan en deden of er niks aan de hand was. Ik vroeg mij af wat de lama’s hier deden. Wie had de dieren hier neergezet. Bij mij leefde het idee dat hier alleen schapen en koeien liepen.

In het voorjaar had ik hier weliswaar 1 enkele geit gezien. Hij stond op een boomstronk en tuurde over het weiland heen. Ik moest aan de geit van Shaun the sheep denken. Het dier keek met eenzelfde eigengereidheid voor zich uit. Ik meende dat iemand het dier hier in de kleine uurtjes had achtergelaten. Genoeg van het gemekker, mocht het beest het met geblaat doen.

De lama’s konden hier natuurlijk op eenzelfde manier gekomen zijn. Toen ik er gisterochtend voorbij holde stonden er nog alleen maar schapen. Ze hadden beschutting voor de warme zon gezocht in de bossages. Alleen een heel mager schaap stond nog in de brandende zon met haar jong te grazen.

Van de lama’s geen spoor.

Zettem op Cor

Niels Willem en Kas ga door, Jan 196 hup hup, girls go on, we zijn trots. Het fietspad in het Kromslootpark is bezaaid met teksten. Het zijn de aanmoedigingsteksten van de Triatlon van afgelopen zaterdag.
Ik loop er over bij mijn trainingsrondje. Ik hol heen nog in de richting waar de zon ondergaat, terug op het fietspad langs het spoor word ik omringd door straatlantaarns.
Ik besef dat het één van de laatste keren is deze zomer dat ik nog op dit uur door het Kromslootpark kan lopen. Ik geniet van de oranje tint in de lucht en weet zeker dat de aangemoedigde triatlonatleten dit zaterdag niet gezien hebben.

Gedumpt maar vrij

Bij het rennen vandaag heen door het Kromslootpark en terug langs de spoordijk. Ik holde over het houten bruggetje, dat over de sloot van Almere Poort gaat. Ik tuurde het troebele water over en zag tot mijn schrik een klein koppie steken uit een steen.
Nu moest ik echt even stoppen. Een schildpad lag heerlijk te zonnen. Zijn schild was al helemaal droog en de kop keek tevreden om zich heen. Het dier was fors, zo’n 25 centimeter lang schatte ik het schild. Waarschijnlijk een Roodwangschildpad, maar daarvoor heb ik te weinig verstand van die dieren. Gedumpt, maar genietend van zijn vrijheid.

Ik herinnerde mij Ouwehands dierenpark van twee weken terug, waar die koppies ook boven het water uitkwamen. Of de schilden lagen in de zon te drogen, met de pootjes amechtig langs het lijf gestrekt.

Libelle Zomerweek

Ik kwam uit bij een open plek in het bos. Het stond hier vol met auto’s. Ik vroeg mij af waarom ineens op deze onverlaten plek, midden in het bos, een parkeerplaats voor auto’s in het leven was geroepen.
Libelle Zomerweek‘, hinkstapte door mijn hoofd. Ik rende nog, maar vreesde het ergste. Meer dan tien kilometer was ik van huis, als ik zou omkeren, moest ik hetzelfde stuk nog eens. Ik holde verder, wist ergens wel beter. Dat ik recht op een afzetting afliep.
Het was rustig op het schelpenpad. Geen mens te vinden. De stilte voor de storm, besefte ik. Maar ik trimde dapper door. Geen Libelle-lezeres zou mijn voornemen weerhouden om de wandeltocht van Tweede Pinksterdag nog eens over te doen.
De bussen reden af en aan, traag optrekkend en remmend in de file naar de parkeerplaats. Het fietspad achter het strand toonde mij een beeld dat weinig zo gezien had. Een niet ophoudende stroom vrouwen liep over het fietspad, allemaal in de richting van de witte tenten wat verderop aan het strand.
De karavaan liep in één beweging, maakte geen ruimte voor de tegenligger. Voor mij restte weinig anders dan over het gras te hobbelen. Enkel vrouwen liepen langs mij heen. Geen één man passeerde mij. Tot ik bijna het hoekje om kon. Een kale kop zwaaide in mijn richting. ‘Veel muggen hier hè?’ riep hij. Ik was hem al voorbij voor ik kon antwoorden.

Siberië

‘Hé, komen jullie uit Siberië?’ mompelde een jongen in zwembroek naar ons. Hij wierp net een klein rood balletje in de lucht en zwaaide het racket in zijn andere hand naar het balletje. Het balletje belandde niet in het racket van zijn tegenspeler, maar een klein buldogje ving het op. Ze holden achter het dier aan, maar hij liet niet los.
De Siberiërs waren ik en mijn moeder. Onze wandelschoenen reikten tot ver over de kuiten. Hoedjes en petjes beschermden ons voor de zon. Het rulle zand vormde voor ons een zware tegenstander. De strandgasten wreven met hun billen een kuiltje in het zand om nog confortabeler te liggen.
Het is heerlijk om te wandelen in Almere, ontdekten we vandaag. De 15 kilometer lange tocht uit het boek Almerepad, wandeling 12: Pampushout en Kromslootpark. De wandeling komt min of meer overeen met de oude NS-wandeling. Er waren heel mooie stukjes tussen, soms om extra kilometers te maken kronkelden we van de hoofdweg af. Via smalle bospaadjes en andere kronkelweggetjes kwamen we dan na een tijdje weer op het hoofdpad uit.
Dat deze kronkelweggetjes soms heel erg de moeite waard waren, ontdekten we bij het Muiderzand. Bij de Wim Eversbeek paradijselijke taferelen met een helder beekje en veel bloemen. Heel rustig, we kwamen slechts een fietser tegen. Hij at een broodje in de nabijheid van de beek.
Het Kromslootpark is eveneens de moeite waard. We liepen daar door de rietvelden en hoorden nauwelijks de snelweg iets verderop. Later weer een ander landschap met gras en bomen. De bloesem van sommige bomen kleurde heel mooi zo in de meizon. De kaarsen van de kastanje maakten het voorjaarsgevoel helemaal los.
Wel brandde de zon warm in onze nekken. De zonnebrand veel uit de tas getrokken en thuis heerlijke aftersun op de licht verbrande huid gesmeerd. Wat een beetje tegenviel was het optimistisch ingeschatte laatste stukje. Dat was een halfuur langer dan de geschatte twintig minuten.

Kijk verder:

  • www.wandelzoekpagina.nl voor veel informatie over wandelroutes in Nederland. Verwijzingen naar routes in boekjes en de NS-wandelingen. De oude NS-wandelingen staan hier. Let wel op, de bewegwijzering. Vaak wordt deze niet meer bijgehouden.
  • www.ns.nl voor NS-wandelingen, er zitten een paar heel mooie bij.