Categoriearchief: kringloopwinkel

Uit in eigen land

Bij de kringloopwinkel in Almere gisteren weer eens een stapel boeken gehaald. Ik ben dit keer gedoken in de toeristische boeken over Nederland. Waarom zou je een spiksplinternieuwe reisgids kopen, als de informatie van 30 jaar geleden ook goed is.

Zo is er het boek Uit in eigen land, een uitgave van The Reader’s Digest in samenwerking met ANWB. Van dit boek lagen meerdere edities in de kringloopwinkel. Ik heb de oudste meegenomen een uitgave uit 1979. De latere editie uit 1987 bevatte exact dezelfde foto’s, soms wat anders verdeeld over de bladzijde, maar verder ieders eender.
Ik vind het bijzonder leuk om door zulke boeken te bladeren. De boeken stinken verschrikkelijk. Ze liggen te koop voor 2 à 3 euro en bevatten de basisinformatie van 30 jaar geleden, maar ze zijn in feite nog actueel. Op een enkel pretpark of afgebrande schuur na, is de informatie nooit veranderd. Wel toont het hoe de beeldvorming rond cultureel erfgoed de laatste jaren veranderd is. Blijkbaar verstond men in 1979 nog iets anders onder culturele vernieuwing dan nu. Zo staat er over het Kurhaus in Scheveningen dat het ‘omstreden’ is. Al lijkt de tekst meer voor dan tegen het gebouw uit de 19e eeuw te zijn:

Scheveningen. Nog altijd ’s lands eerste badplaats, maar die eretitel lijkt nauwelijks meer verdiend, want Scheveningen is de laatste jaren sterk afgetakeld. Niet alleen wat zijn bebouwing in het centrum van de badplaats betreft. Zo is er om de bestemming van het aloude Kurhaus, waarmerk van Scheveningen, op welhaast eerloze wijze touwgetrokken – met als gelukkige uitkomst dat het bouwwerk op de voorlopeige Monumentenlijst is beland. Ook grote stukken strand hebben eraan moeten geloven, al zijn hier de elementen dan in hoofdzaak schuldig aan. Maar er zijn nu plannen voor een grootscheepse ‘facelift’ van de badplaats die concrete vormen beginnen aan te nemen, en er blijft voor dagrecreanten toch nog altijd veel te genieten. (130-131)

Ik vind dit soort teksten werkelijk heerlijk om van te genieten. Niet zo heel lang terug was ik in Scheveningen en ik zag ruim 30 jaar later dat het met die facelift nog altijd bitter gesteld is. Om te zien hoe het was, is het eveneens gisteren gekochte boekje Van Haagse dingen die voorbij zijn een heerlijke opsteker. Daar staan het Badhuis en de Scheveningse Boulevard in vol ornaat. Zoals ze nooit meer te zien zullen zijn.

Platoon

‘Daar heb je een goede aankoop aan.’ De man wees naar het stapeltje boeken dat ik in mijn handpalm droeg. De felblauwe vertalingen van het Verzameld werk van Platoon, een vertaling uit 1984. Voor slechts twee euri per deeltje zou ik in het bezit zijn van tweederde van het werk van Plato. De laatste twee delen van de zesdelige serie ontbraken namelijk. Ik knikte. ‘Daar heb je ook nog even wat leeswerk aan.’ In zijn stem hoorde ik een beetje afgunst. Als hij een minuut eerder langs de boekenplank gelopen was, had hij ze gehad. Dan viste ik met dezelfde jaloerzie achter het net waarmee hij nu vlak naast me stond. ‘In de boekwinkel kost dat ding een vermogen’, vervolgde hij. ‘Hij is alleen niet compleet’, antwoordde ik. ‘Maar ach’, vervolgde ik, ‘als ik deze uit heb, zullen de laatste twee delen er wel liggen.’

Of de vertaling van de kringloopwinkel kan wedijveren aan de vertaling die ik zag liggen bij de boekwinkel vanmorgen, betwijfel ik. De uitgave die in de boekwinkel lag, was meer dan de twee vuisten dik van de dunne boekjes van de groep liefhebbers van filosofie die vanaf 1973 het werk vertaalde. De vertaling van Hans Warren en Mario Molengraaf kost wel iets meer, de zeventien delen lagen er voor 200 euro.

Poep, plas, sex in de kringloop

Hoe persoonlijk kan een boek zijn en mag dat zomaar verkocht worden. Zo stuitte ik op Komrij’s bloemlezing van Middelnederlandse gedichten. Op de omslag en de titelpagina stonden wel heel persoonlijke dingen. Zo persoonlijk dat ik even overwoog het boek dat ik al bezit te kopen voor de €2,50 die De Kringloper voor het boek vraagt. Het leest allemaal zo spannend dat ik me serieus afvraag wat Erik bedoelt met ‘de manier waarop we tijdens de werkuren communiceren’? Of wat meent Mo, spuit12 met ‘Poep, plas, sex. Moge al je dromen uitkomen…’?

Dingen die een ander geen donder uitgaan, maar open en bloot te koop liggen. Blijft een grote vraag over: waarom heeft Margriet dit boek weggedaan?

Het bureau

Bij het halen van de caféstoeltjes gisteren in de Naardense Kringloopwinkel, zag ik ook een prachtig bureau staan. Het ding voor 15 euro liet mij niet los. Het zou niet moeilijk moeten zijn om hem mee te nemen naar Almere.

Eerst met Doris de oude stoelen naar de vuilstort gebracht, net als een kapotte bureaustoel. Ik gooide alles keurig weg, terwijl Doris voorin de auto zat en keek naar hoe ik alles wegsmeet in de grote containers.

Alles was keurig verdwenen. Doris vroeg mijn aandacht. ‘Ik moet plassen’, zei ze. Een kleine twee weken geleden bij het afscheid nemen van mijn Leonhardt, moest ze ook plassen. Het toiletbezoek was zo indrukwekkend dat ze wel weer een keertje wilde. ‘Moet je weer plassen?’ vroeg de medewerker van het recyclingperron. ‘Ja’, antwoordde ik. ‘Eigenlijk hebben we geen wc thuis.’

Daarna samen doorgereden naar de Kringloper van Naarden. Erg leuke zaak, ik zal er nog een recensie over schrijven. We werden weer vriendelijk begroet door het personeel. ‘Kijk, ik vind die muts en sjaal zo ontzettend mooi’, zei een medewerkster. Een heuptasje buidelde om haar heupen. Doris’ schoenen waren al uit voor het springkussen.

Ondertussen werkte ik aan de aanschaf van het bureau in twee delen voor 15 euro. Het ding werd naar beneden gebracht en ik mocht hem afrekenen. De medewerker nam hem mee naar buiten, waar ik inmiddels met Doris bij de auto stond. We tilden het eerste deel overmoedig in de achterklep. ‘Die gaat er niet in’, voorspelde de medewerker.

Ik rommelde wat, duwde wat heen en weer en probeerde hem om te draaien terwijl hij in de auto lag. Het lukte inderdaad niet. Daarna klunsde ik verder, de medewerker had ik niet meer nodig. Met drukken, trekken en sjorren kreeg ik eindelijk de twee delen erin, de klep kon niet meer dicht. Ik waagde de gok en snelde de snelweg op.

De sjouw naar boven was een volgende mijlpaal, ook nu veel wikken en wegen. Een paar dutsen in de trapleuningen en de muren zijn ook weer schoongeveegd. Het grootste deel paste maar net.

Maar nu hij staat er. Een stuk groter dan het oude. Als ik erachter schuif voel ik mij meneer directeur. De lades zijn zo groot dat ik nog ruimte over heb. Al vind ik een computer er niet op staan, het tikt lekker en het lijkt net of ik een heuse schrijver ben.

Het oude bureau bracht ik gelijk weg naar het recyclingperron, iets voor vijven. Ik word er een vaste klant. Doris was niet mee, anders moest ze zeker weer naar de bijzondere wc.

Donald Duck

We gingen even ter ontspanning en vermaak naar de Kringloopwinkel vanmiddag. Het is niet nodig om overdadig weg te gaan, zoiets is genoeg.
Bij het wachten op de bestelling had ik een Donald Duck gegeven aan Doris om te lezen. Ik las wat in De Pers van een week oud over biobrandstof en het optreden van Rita Verdonk in de Tweede Kamer. Ook ontdekte ik dat Marco van Basten het zonder zijn adviseur Johan Cruijf moet stellen bij de komende potjes voetbal.
De saucijzenbroodjes waren gearriveerd. Het eten combineerden wij met het lezen. Doris had daar evenmin problemen mee.

Gispen

Nieuwgierig geworden door een artikeltje in VARA TV Magazine speurde ik op Marktplaats wat naar Gispen-meubilair. De stalen buismeubels vulden menig kantoorruimte. Vooral het Gispen President Bureau waaraan bijvoorbeeld De Cock uit de televisieserie Baantjer zit, trok mijn bekoring.
Bij het neuzen stuitte ik spoedig op een heel bekend bureau. Ik keek nog eens goed en ontdekte dat het het bureau’tje is dat ik een paar weken terug kocht bij de kringloopwinkel. Inge heeft er haar Lockmachine op gezet. De advertentie liet een bureau zien met iets minder roestplekken, maar een aanzienlijk hogere vraagprijs, dan de 17,50 euro die ik voor het ding betaalde. Ze moeten er 295 euro voor hebben.
Of dat nu echt de waarde van het bureau is, betwijfel ik. Dat voor roestig kantoormeubilair zoveel betaald wordt, snap ik niet. De President is voor mij onbereikbaar. De 1200 euro die de aanbieders ervoor vragen, kan ik niet ophoesten. Daarvoor sta ik niet hoog genoeg op maatschappelijk ladder.
Blijft wel de vraag of een rechercheur als De Cock ooit een dergelijk bureau zou bezitten. Hooguit de hoofdcommissaris op het grote bureau, zat achter zo’n luxe bureau. Voor De Cock zou er wel iets zijn geweest dat tussen ons ‘Lock-bureau’ en het President-ding zou zitten.
O ja, wie meer van Gispen en het Nederlands industrieel ontwerp wil zien en horen, kan vrijdag 7 maart kijken naar Het uur van de wolf op Nederland 2, van 22.50 tot 23.50 uur.

Zwaar bureau

‘Je komt toch niet uit Den Haag?’ vroeg de kerel van De Kringloper. De kerel keek mij streng aan. Ik kwam welgeteld drie bureau’s en twee bureaustoelen ophalen. We gingen eventjes na het bezoek aan de stad vanmiddag wat rondneuzen.
Ik trof een eenvoudig, doch stevig bureau aan. Ik zag de prijs en besloot het ding gelijk mee te nemen. Het stelde niet veel voor, maar voor mij is het goed genoeg om een plekje te krijgen op de nieuwe studeerkamer op zolder.
Inge neusde ook rond en zag een zwaar metalen bureau. Ze was gelijk verkocht, net als het betreffende bureau. ‘Ideaal om straks mijn lockmachine op te zetten’, was voor haar het argument tot de aanschaf.
We vonden ook een schitterend schoolbureau’tje met bijpassend stoeltje. Een bureau’tje waar ik aan gezeten kon hebben, compleet met het grote metalen vak eronder. Doris mag er straks op zitten als ik werk in mijn studeerkamer.
Ik moest die dingen vervolgens ophalen en reed even later met de auto naar de achterkant van het pand. De aankoop was zo groot, dat het onmogelijk bleek de boel in één keer mee te nemen. Dat vonden ook de heren die me allervriendelijkst hielpen en mij voor een Hagenees hielden.
Toen ik na afloop van de dubbele trip het loodzware bureau, waar Inges lockmachine straks op mag staan, naar boven tilde, onthulde zich een geheim. Uit één van de laatjes dwarrelde een briefje met dreigend daarop de tekst: ‘Instructie’. ‘Nou weet ik waar het ding vandaan komt’, riep Inge. Ze wees naar het logo bovenop de brief: ‘Bloed en vuur. Leger des Heils’, stond erop. Niet alleen in letterlijke zin een zwaar bureau.

Cembalowerken

Gisteren bij de Kringloopwinkel twee dikke LP-boxen meegenomen van de Cembalowerken van Bach. Ik liep er toevallig tegenaan. Het zijn uitgaven van Archiv uit de jaren zestig en zeventig. De tijd dat het spelen op originele instrumenten opkwam.
Uitvoeringen die vanwege de moderne authenticiteit op de platenspeler gespeeld moeten worden. Ik heb bijvoorbeeld de uitvoeringen van Walcha van Bachs orgelwerken op cd, maar die steken schril af tegen de herinneringen aan de platen. Mijn vader heeft er namelijk een paar in bezit. Het gekras van de naald door de groef van de plaat maakt deze uitvoeringen nog authentieker.
Het probleem is alleen dat de platenspeler ergens in een doos op zolder ligt opgeslagen. De plaat raakt steeds meer uit beeld in deze tijd van mp3 en andere snelle digitale wegen. Muziek is overal voorhanden en niet meer een uniek moment waar je echt voor gaat zitten.
Binnenkort, als de zolder klaar is, pak ik de platenspeler en ga ik heerlijk luisteren naar Huguette Dreyfus, Ralph Kirkpatrick, Helmut Walcha (ja hij is er ook bij op klavecimbel) en Karl Richter. Benieuwd of mijn betoog steekhoudend blijft als de naald uit de groef glijdt, of juist blijft hangen.
De vorige eigenaar is heel zuinig op de platen geweest. Sommige muziekstukken heeft hij omcirkeld op de bladen die bij de platen zijn gevoegd. Ik verbeeld met dat de man is overleden en zijn kinderen het spul maar afgedragen hebben aan de kringloopwinkel. Gek idee dat het van iemand geweest is met dezelfde interesses als ik. Ik heb namelijk niet alleen zijn platen, maar ik herken zijn handschrift ook in een paar boeken die ik gisteren gelijk met de platen mee naar huis nam.