Categoriearchief: kredietcrisis

Ventileren – #WoT

imageDe ramen open, alle vieze luchtjes eruit. In Marten Toonders boek De Windhandel zorgt het doorprikken van een luchtballon voor droombeelden. De ballon moet in een kamer worden stukgeprikt en dan fladdert er allerlei briefgeld om je heen.

Op het moment dat iemand van buitenaf de kamer binnentreedt, ervaart de binnenkomer de lucht als ‘zware lucht’. De ramen gaan open en het geld verdwijnt. Bommel verkoopt de ballonnen, maar merkt dat de windhandel zelf ook een droom is. Hij krijgt last van hebzucht en belandt in een vervelend zaakje.

Ik schreef al eens een blog over dit boeiende boek dat een heel aardig beeld geeft van de kredietcrisis. Deze crisis bestond ook vooral uit droombeelden. De bedompte ruimte van de bankwereld moest eens flink geventileerd worden.

Ik heb het idee dat de deuren en ramen te vroeg zijn dichtgegaan. De wereld is niet veranderd en de hebzucht is groot. Droombeelden van rondfladderende briefjes geld beheersen nog veel mensen.

Daarom moet de frisse wind blijven waaien door bedrijven, instellingen en de overheid. Genoeg ventileren om nog gezond adem te kunnen halen en de waanbeelden buiten de deur te houden. Fantasie en droombeelden zijn mooi, maar het mag de realiteit niet belemmeren.

#WoT

Het idee achter de #WoT is dat bloggers elke donderdag een woord krijgen waar ze een blog over kunnen schrijven. Het initiatief nam @metkcom in 2012. Na haar heeft @pixelprinses het stokje overgenomen. Voor een overzicht kijk op mightymusings.nl. Deze week staat het woord ‘ventileren’ centraal.

Leiderschap

image

Het zijn van die ontmoetingen die je aan het denken zetten. Een bijeenkomst waar ik een verslag over maak, maar misschien het belangrijkste eruit laat. Omdat ik erover wil nadenken, het later wil gebruiken of omdat ik het gewoon nog niet snap.

Ik sprak met iemand over het ontstaan van de bankencrisis. Crisis ontstaat uit teleurstelling. Mensen hebben verwachtingen van iets en het komt niet uit. Het blijkt een luchtbel te zijn die uiteen spat. Die ander zei ongeveer dit:

Misschien was de grootste klap bij de bankencrisis de teleurstelling. De leiders van de banken met hoge salarissen en bonussen vertrokken zonder hun leiderschap te tonen. Terwijl ze toen juist nodig waren, deden ze niets. Het waren geen leiders.

Een leider, iemand die er is en iets doet. Als het goed gaat maar vooral als het slecht gaat. De leider van de roedel op wie je kunt vertrouwen, waar je achteraan gaat en die de juiste beslissingen neemt. Juist die leiders vertrokken massaal en lieten een ontredderde wereld en omgevallen bank achter.

Er zijn directeuren die leven op het failliet laten gaan van hun onderneming. Ze plukken hem kort voor de ondergang nog leeg en vertrekken met hun geld. Er schijnen bij Polare van dat soort ‘investeerders’ rond te lopen.

Of een gezicht dat ik de laatste dagen ineens heel vaak zie: Camiel Eurlings. De KLM-directeur die ineens IOC-lid blijkt te zijn. Hij staat daar als een staatsman, glimlacht nog harder dan de premier en zwaait naast Maxima alsof het zijn vrouw is. Een KLM-directeur hoort daar niet te staan. Tenzij hij hoofdsponsor is van dit Poetin-feestje.

Hij stopte als minister omdat hij meer tijd voor zijn gezin wilde hebben, maar kan twee grote functies makkelijk combineren. Hij die een partij ontredderd achterliet en achter de leider stond toen deze de slechtste beslissing uit de geschiedenis van de partij nam. Waar zou hij zijn als er vanavond een KLM-toestel neerstort? De leider die vertrekt als het te warm onder zijn voeten wordt.

Heien

imageHeien biedt hoop. Waar geheid wordt dreunt de toekomst. Er is genoeg vertrouwen om een monument op te richten. Ik hoor in de verte het heiblok slaan op de paal. Het ritmische getik klinkt hoopvol.

Het is lang stil geweest op de Zuidas. Een bouwfraude en een kredietcrisis waren genoeg de plannen even op te schorten. Plannen zijn er genoeg. Het meeste verdween in de ijskast. De klank van het beton onder het puffende gevaarte vertelt dat er genoeg hoop ligt dit gebouw uit de grond te stampen.

image

Het stampen blijven nog even beperkt tot de heipalen. Genoeg te doen voordat het gebouw staat. Een plan uit de verbeelding groeit zo van het papier in de werkelijkheid. Ongetwijfeld niet zo groot als in de hoofden, maar groot genoeg om de palen in de grond te drukken.

Haperen en stuk

Alles gaat kapot van mij. Het begon met een haperende cd-speler in mijn laptop. Daarna sloeg hij op elk ongewenste moment over, draaide noest rondjes en begon dan heel hard te rammelen. Ik kreeg er zelfs geen enkel geluid meer uit en vreesde het ergste. Sinds die tijd kan ik geen cd’s meer draaien. Het cd-spelertje uit de caravan zou uitkomst bieden, maar die krijgt eveneens nauwelijks geluid uit de geluidsdragers. Als het koud is herkent hij een cd niet eens als een cd.

Nu begon maandagavond plotsklap de tl-buis boven mijn bureau zenuwachtig te knipperen. Hij ging niet meer aan, bleef eindeloos knipperen en kon er niet toe komen over te gaan op ontbranding. Hij dacht enkel aan ik moet het gaan doen, ik moet het gaan doen. Maar het einde van het verhaaltje: hij deed het nooit.

In de schuur knipperde een lamp ook lange tijd, tijdens de vrieskou schee hij ermee uit en daarna rook het dagenlang heel vreemd in de schuur.

De autoband liep gisteren leeg, Inge haalde er de wegenwacht bij, die verwisselde de band voor een nog stukkere band. We zullen nu een garage moet zoeken (tot nog toe wisten we de garagehouder in Almelo altijd te vinden) en vrezen het ergste voor over een paar maanden als hij door de apk moet.

Kortom, alles gaat kapot en het geld is op. Het schijnt dat een groot deel van de Nederlanders zo werkt sinds de kredietcrisis ook de kleine portemonnee raakt. Je vervangt alleen iets als het kapot is. Als dan alles tegelijk ermee uitscheidt, dan zul je alles tegelijk moeten vervangen. Overigens verbaas ik mij erover hoe snel veel electronica versleten is. Het lijkt wel of fabrikanten de levensduur van artikelen elk jaar met een jaar verkorten. Het zal niet lang meer duren of een artikel is al kapot als je er de winkel mee uit loopt. Misschien dat de wereldeconomie zo kan groeien.

Ik heb mij laten vertellen dat Prorail al jaren zo werkt met de spoorwegen. Een wisselverwarming wordt vernieuwd als hij kapot is. Eerder niet. Niets om je voor te schamen dus.

DSB, de blaren en het grenzeloze optimisme

Dat de kredietcrisis nog altijd niet voorbij is, laat de val van de bank van Scheringa zien. Klanten beëindigden vorige week massaal hun spaarrekening na het opruiende advies van Pieter Lakeman om de bank daarmee failliet te krijgen. Het is beter voor ons allemaal, zei hij erbij.

Nu de boel werkelijk op instorten staat, lijkt het of niemand hier iets mee opschiet. Zelfs Lakeman biedt zijn excuses aan. Het eindeloze uitstel vertoont het gedrag van een stervende. Hij slaat nog wild om zich heen, maar weet dat de dood hem straks de nek omdraait. De hoop waarmee Scheringa zijn levenswerk probeert te redden, is bewonderingswaardig en laat zijn doorzettingsvermogen en grenzeloze optimisme zien. De bereidheid van anderen om hem te redden, ontbreekt echter. Daar is geen enkel optimisme tegen opgewassen.

De blaren van de bank vormen ook de blaren van de andere banken. Niemand wil extra blaren, bovendien is Scheringa een lekkere zondebok die de eigen praktijken uit de publieke belangstelling houdt. Want die publieke belangstelling is heel krachtig. Dat laat deze hete DSB-week wel zien.

Voorjaarsdepressie

Bij het zoeken naar nieuws stuitte ik op een meneer Moestuin. Hij reageert op een artikel over het stijgend aantal faillissementen. Het cynisme druipt er van af, geluk en tevredenheid zijn gesmolten door het warme zonnetje van vandaag:

‘Ik ben al bezig om mijn eigen groente te verbouwen. De aanleg van een schuilkerder is ook in volle gang. Deze bescherm ik met mijn , vanuit afganistan ge-importeerde, arsenaal. Om te horen dat er nu 220 miljard is afgeschreven en dat er nog meer als 1500 miljard is te gaan, is voor mij reden geweest om tot deze akties over te gaan. De mensen die het ontkennen zijn zwakzinnig de mensen die het erkennen depressief. Mmm lang leve amerikaans kapitalisme.’

Nu nog zoeken naar een meneer die werkt bij SNS Reaal en een Moestuin heeft. Als elke verzekeringsman doet wat hij doet, dan is het snel afgelopen en verbouwen we binnen afzienbare tijd allemaal onze groenten, gedekt door een arsenaal.