Categoriearchief: almere vandaag

Verspreiding krant

image

De gratis kranten die Almere rijk is, kom ik in alle vormen en edities tegen in het park. Ik schreef er al eens eerder over. In de kikkerpoel drijven twee stapels van de Almere Vandaag. Het lijkt of ze ergens deze winter erin zijn gegooid. Iets verderop ligt zo’n berg, mooi samengebonden bij een vuilnisbak.

De meest extreme vorm is weer een nieuwe editie. Dit keer van de Almere deze week. Het blad ligt verspreid tussen de twee aansluitende tunneltjes onder het spoor en de Spoordreef, de verbinding tussen het Den Uylpark en Beatrixpark. De kranten liggen verspreid over de herfstbladeren. De wind blaast ze uit elkaar en verspreidt de verschillende exemplaren.

Tegelijk heeft de wind de reclameblaadjes losgemaakt uit de krantjes. Er liggen blauwe briefjes die oproepen om een grijs vlak weg te krassen. Dat kan de wind niet, daar heeft ze een mensenhand voor nodig.

image

Hier is een krantenjongen bezig met een makkelijke verspreiding van de gratis krantjes. Wie controleert de bezorging van de blaadjes. Het duurt lang genoeg voordat het aan het licht komt en dan vertel je gewoon dat het slechts die ene keer voorgevallen is.

Ondertussen zwerft het vuil door heel het park. Over voorgenomen raadsbesluiten en succesvolle feesten. De wind leest het en zorgt voor de verspreiding. De zon gaat voor niks op en de bezorger leeft van de wind.

Kikkers, hoentjes en reigers verlustigen zich aan het nieuws. Misschien haalt een kraai of ekster zijn nek wel open aan een flinke scoop verstopt in een nietje of onthoudt het lint dat de krantjes bij elkaar moet houden hem van het laatste nieuws.

Almere Vandaag verspreid in park

De krantenbezorger bezorgt de Almere Vandaag niet in de brievenbus, maar in het park.

De Almere Vandaag wordt al tijden niet meer bezorgd. In plaats van dat ik hem op mijn deurmat aantref, vind ik iedere dag een nieuw stapeltje in het Beatrixpark en in de bossages van het naastgelegen Den Uylpark. Elk plekje krijgt zo langzamerhand een nieuwe editie.

Lagen eertijds de verschillende versies keurig verstopt in de bosjes. Nu krijgen ze brutaal een plekje midden op het voetpad. Langs de kikkerpoel wordt de weg versperd door een verse Almere Vandaag. Geen krant bereikt de deur meer. Daarvoor in de plaats krijgen kikkers de kans tot het lezen van een nieuwe hoeveelheid dril. Of mogen de honden hun pootje lichten voor een schimmig bericht.

Adverteerders weten het nog niet, maar de Almere Vandaag boort een nieuwe doelgroep aan. De verregende exemplaren laten zien hoe snel een editie verdwijnt. Een oude krant vergeelt eerst, daarna treedt het verval snel in. Maar papier is geduldig, zeker als het onder een dikke laag plastic ligt. Dan gaat het niet zo snel als je zou willen.

Zo begint het park langzaam vol te raken van de luie bezorger. Het pak mag dan elke dag keurig in het park worden afgeleverd, de paden worden vol. De bezorger luier. Nog even en ik loop niet meer in het park, maar in een oude krantenbak. Nog even en ik hoef nooit meer te bellen dat mijn krant niet is bezorgd. Sterker nog: hij is bezorgd. Je moet gewoon even in het park kijken!

Voor elke adverteerder: je mag geheel vrijblijvend een offerte aanvragen om een mooie advertentie op deze website te plaatsen. Ik gooi de eenen en nullen niet nutteloos in het park. Bij mij zwerven ze heerlijk rond door de digitale wereld.

Kale duif

image

De duif fladderde niet op toen ik bij hem in de buurt kwam. De kop zag er gehavend uit. Een paar kale veerpennen staken omhoog uit zijn koppie. De rest was niet veel beters. Het hele lijf vormde een reeks eilanden met kale plekken. Of de zee nu op de plekken zonder veren of op de plekken met veren was, kon ik niet bedenken.

Het diertje staarde mij aan terwijl het op de rand van het bruggetje stond. Het liep een eindje van me weg om de palen van de omheining heen, keek mij weer aan en bleef daar staan.

Als op een verjaardag een stilte valt moet je altijd de volgende vraag opgooien: weet je hoe ze in Amsterdam duiven noemen? Iedereen blijft dan stil, want niemand weet het. Vliegende ratten. En dan kun je een verhaal opdissen dat duiven zelfs volgens wetenschappers vliegende ratten zijn. Deze duif was dan een kale, vliegende rat. Hij zag er in elk geval ziek genoeg uit om een vervelende ziektekiem over te brengen.

Ik dacht aan het artikel dat ik laatst gelezen had over het succesvolle Almeerse duivenproject. Bij het station is een duiventil gebouwd. Ik vroeg mij altijd af wat die duiventil daar nu moest. Het schijnt dat tamme duiven de wilde duiven lokken naar de duiventil. Ook krijgen de vogels wat eten. In ruil daarvoor worden de eitjes telkens weggehaald.

Deze vorm van duivenbestrijding schijnt te helpen de overlast te verminderen. Volgens het artikel krijgt deze methode veel navolging van andere gemeenten. Gemeenten als Gouda, Arnhem en Rotterdam zouden de ‘Almeerse aanpak’ nu ook volgen of gaan volgen.

Deze duif had er nooit van gehoord. Misschien was hij net afgerost door soortgenoten. Of was hij overspelig als hij is, van huis en haard verjaagd. Ik wist het niet. Hij was kaal genoeg voor een zielig verhaal. Misschien moest ik hem doorsturen naar de duiventil bij het station. De tamme lokduiven zag ik echter niet vliegen.

Ik vervolgde mijn rit naar huis. Je kunt niet bij elke duif stilstaan.

Ineens lag er een Almere Vandaag op de deurmat

Ineens viel hij op de deurmat, de Almere Vandaag. De gratis krant van Almere verschijnt van dinsdag tot en met zaterdag. Bij ons valt hij alleen op woensdag en zaterdag in de bus. De laatste dag is het minst gewisse van de twee.
Over de enthousiaste bezorger van woensdag, niets dan goeds. Hij zwaait, zingt en lacht altijd. Hij krijgt van mij een fooitje over twee weken, maar de jongen die vandaag het krantje licht onwennig in de bus propte, krijgt geen cent.
Ik ben zelf ook krantenbezorger geweest en vond het altijd oneerlijk dat mensen iedereen dezelfde fooi gaven. Van de bezorger van de reclamefolder tot aan de dagbladbezorger. De laatste was ik zelf, maar ze vergaten dat ik zes ochtenden in de week door weer en wind reed voor hun krantje. De reclamefolderman liep alleen als het mooi weer was en soms minder dan één keer in de week. Met het kerkblaadje, dat ik eveneens bezorgde, één keer in de week haalde ik meer op.
Op het kastje bij de deur liggen verschillende bedragen en ik meet met verschillende maten. De folderman krijgt wat hem toekomt, net als de bezorger van de NRC.Next, de knul van de Almere Vandaag en de jongen van de Almere Vandaag

Aangevallen

Vlak voordat ik ga hardlopen, lees ik in de Almere Vandaag dat een buizerd bij stadslandgoed De Kemphaan hardlopers aanvalt. Een VVD-raadslid zou meerdere keren door de roofvogel zijn belaagd.
De boswachter waarschuwt kalende hardlopers voor een aanval: “Een kaal hoofd glimt altijd een beetje, als dit dan gecombineerd is met drukke bewegingen zoals van een trimmer of een hond dan kan dit een aanval uitlokken.”
Een beetje onzeker zet ik mijn schreden door Pampushout. Ik weet dat de buizerd flink moet omvliegen om in mijn hardloopgebied te komen, maar ik ben erop bedacht. Overal zie ik ze vliegen op grote hoogte, maar ver genoeg van mij af.
Als ik dan eindelijk door het veilige Beatrixpark hol, gebeurt het. Een heer en een dame lopen mij tegemoet met drie honden. Eén van de honden rent agressief blaffend op mij af, hapt naar mijn hand, laat los en neemt nog een beet in mijn pols. Hij bengelt aan mijn arm als het baasje hem roept.
Ze lopen weg alsof er niets gebeurd is, maar dat valt tegen. Ik roep mevrouw terug, want meneer is nauwelijks in het Nederlands aanspreekbaar. Volgens haar doet hij dit nooit en is het niet haar hond. Ik wijs haar erop dat ze verantwoordelijk is voor de hond, omdat zij ermee loopt en het dier loslaat. Ook al is het een loslaatgebied, zo’n hond hoeft mij nog niet te grijpen. Helemaal geen twee keer, mijn hand en pols bloeden en zien rood.
De wond klopt en rond de beetplekken ontstaan rode zwellingen. Heel vervelend allemaal. Ze heeft geen papiertje om haar telefoonnummer op te schrijven, maar ik onthoud haar adres. Dat is mijn redding, want een beetje studie op internet leert mij dat je met elke hondenbeet naar de huisarts moet. De assistente van de huisartsenpost aarzelt geen moment mij direct langs te laten komen.
Met een Tetanusprik en een antibioticakuur sta ik aan de deur van mevrouw. Het onthouden adres blijkt te kloppen en ze neemt haar verantwoordelijkheid.
Hardlopen, het is een levensgevaarlijke sport. Is er niet een buizerd die je van achteren pakt, dan is er wel een loslopende hond die je bij de kladden grijpt.

Pinnen

Denk je dat niemand, je pincode ziet, maar vanuit de snackbar boven kun je gewoon zien welke code iemand in het apparaat toetst. Het pinautomaat bij de Albert Heijn in Almere stad stond vorige week in de Almere Vandaag. Van bovenaf gefotografeerd zag je een man zijn code intoetsen. Zijn vinger lag bij de ‘4’ en de verslaggever schreef de pincode erbij die hij had zien intoetsen. Vlak achter de man stond een parasol. Als je nu die parasol iets naar achteren schuift, ziet niemand het, dacht ik.
Het krantenbericht was genoeg waarschuwing voor de Albert Heijn om het ding te verplaatsen. Nu staat het op een andere plek, maar ik ben er nog niet zeker van dat niemand mijn code ziet. Want ik heb het gevoel dat vanaf de trap bij de ingang nog veel te zien is. Opgelet voor mensen met verrekijkers dus…