Categoriearchief: koud

Koude douche

In een brief aan zijn moeder schrijft de Russische schrijver Konstantin Paustovski over zijn fysieke gesteldheid. Hij stelt dat hij heel fit is er beter uitziet dan menig leeftijdgenoot. Hij heeft dit aan het volgende te danken:

Misschien is dit te danken aan het feit dat ik al een tjid geleden ben begonnen mijzelf te harden: elke dag pleng ik koud water over mij heen, ik kleed me warm maar luchtig en toen wij nog in Soechoem en Batoem woonden, heb ik het hele jaar door in zee gezwommen. Daar ben ik sterker van geworden en mijn gebruikelijke griepjes en verkoudheden behoren nu geheel tot het verleden. (203)

Het idee van de koude douche is niet nieuw. Het hard je en zorgt ervoor dat je beter bestand bent tegen virussen en andere kwaaltjes. Iets wat de dichter Konstantin Paustovski al constateert. Het helpt zeker om minder snel ziek te worden. Een koude douche doet daarbij wonderen. En wat Paustovski schrijft: het helpt goed aan de weerstand.

Zo trof ik laatst op Twitter een enthousiasteling aan voor wie de zee niet meer te koud is, na het lezen van een hedendaags adviesboek om de koude te omarmen. Wim Hof, alias de Iceman, geeft tips hoe je de kou kunt overwinnen.

We leven te warm wat alleen maar kwaaltjes teweeg brengt. Het helpt echt om af en toe een koude douche te nemen. Leuk om te zien dat Konstantin Paustovski deze bewering al vele jaren geleden deed.

Konstantin Paustovski: Goudzand, Verhalen, dagboeken en brieven. Samengesteld en vertaald door Wim Hartog. Amsterdam: Uitgeverij van Oorschot, 2016. ISBN: 978 9028 261 228. Prijs: € 34,99. 670 pagina’s.Bestel

IJsbreker

image

Een dun vliesje ijs ligt op het water van de gracht. De nachtvorst is blijkbaar in dit hoekje doorgedrongen. Het is amper te zien, zo dun is het laagje bevroren water. Mogelijk heeft wind over het water gegierd en dit verharde water achtergelaten.

Een eend dobbert langs de rand waar het vliesje water is geworden. Vanuit de lucht valt een soortgenoot het domein binnen. Hij landt midden in de gracht. Het vlies breekt, het water blijft verder rustig. Het laagje vertoont meer en meer scheuren. Om de eend ligt er nog steeds wat ijs.

De mannetjeseend hijst zijn borst tot slagschiphoogte en breekt zo door het dunne laagje ijs heen. De ijsbreker vaart in een traag tempo naar zijn soortgenoot. Het ijs stuwt zich voor hem uit tot een dikker laagje. De eend heeft zichtbaar moeite vooruit te komen. Zijn zwemslag ziet er wat onhandiger en onbeholpener uit dan ik gewend ben.

De soortgenoot aan de waterkant snatert en duikt alweer het water in op zoek naar iets eetbaars. De ijsbreker stuwt zich traag voort in de richting van de waterkant. Het gaat niet hard. Tot hij in een stukje vaarwater komt.

Hier is het ijs verdwenen. Het gaat de andere kant uit, maar de ijsbreker vindt het welletjes en zwemt luid snaterend van zijn soortgenoot weg.

Vorstschade of vandalisme

image
Vorstschade of vandalisme?

Het lijkt wel of deze bomen in het park moedwillig zijn gesloopt door vandalen, maar ik vermoed dat de vorst de vandaal in dit geval is. De bast heeft overal losgelaten en er zijn zelfs kale plekken waarbij het hout goed zichtbaar is. De bast ligt in schilfers onder de boom.

image

Het lijkt of iemand er met een botte bijl naar beneden heeft staan hakken. Of met een scherp mes de bast heeft losgeschraapt. De vorst is natuurlijk van zichzelf bot genoeg om op een boom te hakken. Zeker als de koude winterwind langs de vrijstaande bomen giert. De sneeuwstorm van zondag deed de rest.

image

Een droevig gezicht, maar voor een mooi winterlandschap moet je blijkbaar wat over hebben. Ik zie veel bomen die het zwaar hebben. Grote vochtplekken verschijnen in de bast. Mogelijk dat de bomen in het park op deze plek zijn stukgevroren.

image

Zeker 2 bomen bij het Den Uyl monument in het gelijknamige park zijn er slecht aan toe. Hopelijk komen ze de vorst weer te boven. Maar dat weten we pas later.

Tijdsprongetje in winterjas

image

Ik behoor tot het slag mensen dat zijn winterjas zo laat mogelijk aantrekt en ook weer zo laat mogelijk uittrekt. Zo kon het gebeuren dat ik pas dit weekend voor het eerst mijn winterjas weer aantrok. Het is niet eens mijn dikste. Voor de dikke variant moet het echt een paar graden vriezen.

Ik trok mijn winterjas zaterdag weer eens aan. Automatisch doken mijn handen in de zakken. Een schare van papiertjes lagen erin. Het waren de bonnetjes, flyers en krabbels van 7 maanden geleden. Ik tuurde op de briefjes, zag inleverdata van de bibliotheek die al een halfjaar voorbij waren. De boeken uit en allang terug. Of de aankondiging voor een film die nu al op televisie draait.

Hoe een winterjas je terug in de tijd brengt.

Welkom op de nationale klaagbaak: Twitter!

Wat is het koud, dit is vanmorgen wel de meest geschreven en gelezen Nederlandse tweet op twitter. Twitter ontwikkelt zich zo langzamerhand tot heuse nationale klaagbaak. Heerlijk om even je gal te spuwen over de vertraagde of uitgevallen trein, de file waar je al een uur in zit of de harde vrieskou waar je doorheen moest fietsen vanmorgen. Een tweet waarin je even je frustatie uit, voelt dan heerlijk aan. Je hebt het geuit. Dat geeft een goed gevoel.

Jij hebt ook veel gedoe met de treinen, merkte iemand eens op.
Inderdaad als je mijn tweets leest, denk je dat ik continue in een vertraagde trein zit of langdurig sta te kleumen op een station. Ik vind het altijd prettig mijn ongenoegen of oplossingen aan te halen op twitter. Ik ben het dan helemaal kwijt en heb het idee dat de melding ergens staat. En dat er dan iets mee gedaan wordt…

Onzin natuurlijk, maar dat geeft niks. Je bent het kwijt. Vervolgens is het voor trendwatchers buitengewoon interessant om dit soort tweets in kaart te brengen, want in elke klacht zit een uitdaging. Een gat in de markt.