Categoriearchief: kikkerpoeltje

Dikkopjes

imageIk kijk naar het kikkerpoeltje. De zonnestralen schijnen tussen de bladeren van de struiken en boom op het water. Ineens zie ik ze: een grote hoeveelheid dikkopjes. De kikkervisjes knagen aan de algen die tegen de rand van de poel groeien.

Het krioelt van de dikkopjes. De kikkervisjes bewegen door het water. Ze knabbelen aan de blaadjes en bloesem. Eten genoeg voor ze. De diertjes trekken massaal naar het warme hoekje waar de zon schijnt.

imageNu begrijp ik waarom vader en moeder een maand geleden zo lang op elkaar bleven liggen. De massa nakomelingen liegt er niet om. Het zijn er meer dan genoeg. Al blijft het de vraag hoeveel er straks overleven en in volwassen kikkers veranderen.

imageEn de trots ouders? Ze zijn in geen velden of wegen te bekennen. Ver van hier of opgegeten door de ooievaar.

2013 in blogs (9) – Teckels, kikkers en uitjes

image

Het schrijven over Sientje was een zoete herinnering, waarbij ik veel moest glimlachen. Uit die dromerij werd ik wel gehaald door Teuntje en Saartje. De teckels die nu ons huis onveilig maken. Ook zij kregen veel aandacht in de vorm van blogs of opgegeten foto’s. Herinneringen direct opgetekend.

Waren ze vorig jaar nog vrij kalm, het ontdekken sloeg om in jagen. Ze kwamen thuis met wild. De poel werd ontdaan van de kikkers en een binnengebrachte jonge merel werd in koele bloede omgebracht. Ik durfde er zelf niet over te schrijven.

Vergeet niet dat het barf’en onverminderd voort gaat met lam en reebout. Of de grote botten van de Action, die een heuse theatervoorstelling in huis opleverden. En de botjes die voor ontspanning zorgen. En de sneeuwhonden die herinneringen opriepen aan een jaar eerder. Als je dan met agressie bejegend wordt in het park, is dat wel weer jammer.

Wat betreft de kikkers, vond ik weer een mooie aanvulling op Inges kikkerverzameling. Een mooie vondst bij al mijn speurwerk door kringloopwinkels. We liepen door de Apenheul en Doris won een fiets. Of haar verjaardagswens om naar het vernieuwde rijksmuseum te gaan. In de zomer bezochten we het Zuiderzeemuseum, Schokland en nog later het Spoorwegmuseum. Het eerste stukje grebbeliniepad liep ik met mijn moeder en krijgt in 2014 nog een vervolg. Ik vond het heerlijk te fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel, Abcoude en Naarden.

Lees verder

Dit is de negende blog van tien blogs over 2013

Tumult bij kikkerpoel

onderzoek-bij-kikkerpoel-in-volle-gangBij het komen van de jonge puppies vorig jaar, plaatste ik een houten vlondertje over de kikkerpoel. Ik moest er niet aan denken dat de jonge hondjes zouden verzuipen op hun ontdekkingstochten. Net als dat ik de onderkant van de poort voorzag van een extra latje om te voorkomen dat ze daar onder zouden kruipen.

We zaten vanmiddag zo lekker in de tuin en het leek mij wel weer eens goed het poeltje van de houten bedekking te ontdoen. ‘Wat zouden ze gaan doen?’ vroeg ik Inge nog. ‘Ik denk dat ze er lekker uit gaan drinken’, antwoordde ze.

teuntje-en-saartje-bij-kikkerpoel

Ze gingen er inderdaad uit drinken. Daarnaast waren ze erg geinteresseerd in de blaadjes die op het wateroppervlak dreven. Ze hapten gretig naar de herfstbladeren. In al het enthousiasme ging Teuntje zelfs nog een stapje verder. Ze krabbelde met haar pootje in het water, boog iets naar voren en viel er met een plons in.

Voor het verzuipen hoefden we niet bang te zijn. Ze was er sneller uit dan dat ze erin gevallen was. Het koude bad weerhield haar niet om verder te gaan met haar activiteit.

Dierendag – Het kikkerpoeltje

De kikkers bij het kikkerpoeltje in mijn achtertuin (zoek de echte)

Speciaal voor dierendag. Iedereen is bezig met de huisdieren: het konijn, de kat en de hond. Maar vergeet vooral de echte huisdieren in en rond het huis niet: ratten, muizen, kikkers, eenden, mussen, spreeuwen en huisstofmijt.

Speciaal voor een online tijdschrift schreef ik een tijdje geleden een blogje over de kikkers in mijn tuin. Het werd jammergenoeg niet meegenomen. Blijkbaar waren de bijdragen over de tuin van anderen interessanter. Iedereen zijn goed recht. Omdat ik het zonde vind dit stuk te laten voor wat het is, zet ik het speciaal voor de dierendag hier op mijn blog.

Het kikkerpoeltje

Mijn moeder houdt meer van de tuin dan van tuinieren. Zo is ze erg dol op akelei. Ze plant het werkelijk overal. Haar tuin is dan ook een overwoekerd stuk grond waar het recht van de sterkste heerst. Aan de rand van deze wildernis staat een zinken gieter. Mijn moeder haalde een keer de plant uit de gieter en schrok zich rot. Een eveneens geschrokken kikker sprong recht omhoog in haar richting. Onderin de gieter zat een flinke waterplas waarin het dier ongestoord leefde. Geen vijand kwam op het idee een kijkje in de gieter te nemen. Totdat mijn moeder keek.

De tuin van mijn ouders bleek een heus kikkerparadijs. In de akeleiwildernis verscholen ze zich. Mijn moeder was dan wel bang voor kikkers, maar ze merkte dat de dieren ook hun nut bewezen. Geen slak was er meer in de tuin te vinden. Vandaar dat de akelei ook zo welig tierde. Om de kikkerkolonie nog meer levensruimte te geven, plaatste mijn moeder een speciekuip in de tuin. Ondanks al deze tegemoetkomingen blijft mijn moeder als de dood voor deze dieren. De buurman heeft al eens een kikker uit de keuken moeten halen. Ze was alleen thuis en durfde het dier dat in paniek naar binnen was gesprongen niet weg te halen.

Mijn eigen achtertuin bezit ook veel kikkers. Onder de planten verschuilen zich veel kikkers en padden. Een tijdje terug vond ik dat het tijd werd voor een eigen kikkerpoeltje. Ik haalde een speciekuip bij een tuincentrum en groef een even diep gat in het breedste stuk van de tuin. Het water voor in de kuip haalde ik uit de gracht voor het huis. Onderin legde ik wat zand en stenen voor de kikkers. Ik kocht wat waterplanten en het poeltje stond als een huis.

Nu wonen twee kikkers en wat kleinere kikkertjes in dat huis. De grote kikker noemen we thuis Meneer, de kleinere heet Mevrouw. Ze zitten vaak op rand van de poel, bij het akelei dat ook mijn tuin verovert. Als het warm is, duikt Meneer in het water. Hij spreidt dan zijn voorpootjes en steekt zijn kop net boven het water uit. Als je hem zo ziet zitten, lijkt het net Kermit de Kikker die geniet van een welverdiende vakantie. Mevrouw in de buurt, maar op een gepaste afstand tussen het akelei.

Een tijdje terug kwam mijn vrouw ‘s morgens beneden. Het was een dag eerder een warme dag geweest en de achterdeur had de hele dag opengestaan. Ze wilde de hond naar buiten laten gaan. Hij stond te dringen bij de deur. Op de drempel voor de dichte deur zag mijn vrouw meneer Kikker zitten. Ze schrok niet. Het dier zat er ook zo rustig, of hij wachtte tot hij buitengelaten zou worden. Mijn vrouw opende de deur. De kikker kwam traag in beweging, stapte van de deurpost en liep op zijn dooie akkertje de tuin in. In de richting van het akelei, naar zijn poeltje.

De kikkers en het kikkerpoeltje

Ze beginnen er een beetje bij te horen, de kikkers in het kikkerpoeltje in onze achtertuin. Er zitten een grote en een iets minder grote. Ze kregen al snel de namen meneer en mevrouw Kikker. Ergens onder de stenen zitten nog meer kikkers, maar die laten zich niet zo vaak zien als meneer en mevrouw Kikker. Laatst zag ik ook nog een heel klein kikkertje. Met de weinige fantasie die ik heb, meende ik er gelijk een nakomeling van onze uitgezette kikkervisjes in te zien.

In de poel

Meneer Kikker zit grote delen van de dag in de poel. Er steekt dan slechts een kop uit het water. De rest van het lijf zweeft relaxt in de poel. Het lijkt dan net of verslaggever Kermit de Kikker verslag doet vanuit het rampgebied. Alle draadalg zorgt ervoor dat de poel meer op een overgelopen emmer groenafval lijkt dan op een kikkervriendelijk waterpoeltje. Meneer Kikker blijkt er echter anders over te denken. Hij verblijft al een paar weken in onze achtertuin. De kikkers verblijven niet alleen in en rond het poeltje. Soms schrik ik mij ‘s avonds een hoedje als meneer of mevrouw wegspringt als ik de planten in de tuin begiet. Ze zitten dan op plaatsen die ik niet verwacht.

Extreemste voorbeeld

Maar afgelopen donderdag was wel het extreemste voorbeeld. Ik lag ziek in bed en Inge ging Sientje uitlaten. Ze wilde de deur opendoen en zag meneer Kikker keurig op de drempel zitten wachten. Inge moest even Sien afremmen om te voorkomen dat het dier van schrik weer de kamer in zou springen. De deur ging open, meneer Kikker aarzelde even en sprong op zijn gemak weer in de richting van de poel. Daar zal hij ongetwijfeld een tirade hebben gekregen van mevrouw. Dat heb ik niet meegekregen. Ik zag hem uren later weer in de poel hangen. De voorpoten gestrekt als een volleerd zwemmer, de kop net boven het wateroppervlak. Van de tirade had hij zich weinig aangetrokken.

Kikkervisjes

Vrijdag kwam Inge thuis met 6 kikkervisjes. Waar is het aquarium – het ronde – vroeg ze. Ik kon het niet meer zo snel ergens vandaan opdiepen. Waarschijnlijk was het al gesneuveld. De glazen theepot bood uitkomst.

kikkers in wording

Ze had de 6 kikkers in wording meegenomen van de peuterspeelzaal. De diertjes zwommen snel tevreden rond. Een blaadje waterplant dreef boven ze. Verder kon niet veel meer hun geluk in de weg staan. Inge sneed een schijfje komkommer af en wierp het in het water. ‘Dat vinden ze lekker’, verdedigde ze haar daad. Inderdaad, de diertjes vlogen op het stukje groen af.

Verdwenen komkommerschijf

We kwamen gisteren weer terug van de camping. De komkommerschijf was verdwenen, een nieuwe ging in het water. De diertjes hielden zich verder kalm. ‘Ze slapen’, was de redenatie van Doris. Inderdaad, de diertjes hielden zich erg koest, maar dat doen ze ‘s ochtends ook. Zuurstofgebrek, maar misschien was voedselgebrek nog een sterkere reden.

Stuk groter

Ze leken al een stuk groter dan een aantal dagen eerder. Doris kijkt regelmatig naar de diertjes. Het biedt goede educatie rond de natuur. Het dril is veranderd in kikkervisjes. De kikkopjes transformeren in kikkertjes. Ze gaan al af en toe naar boven om lucht te happen. Mogelijk veranderen ze al.

Kikkerpoeltje

Als ze wat groter zijn geworden – en ze leven nog – dan mogen ze in het kikkerpoeltje. Inge is bereid daar ver voor te gaan. ‘Als het moet, gaan ze mee op vakantie’, zei ze gisteren.