Categoriearchief: kikker

Dikkopjes

imageIk kijk naar het kikkerpoeltje. De zonnestralen schijnen tussen de bladeren van de struiken en boom op het water. Ineens zie ik ze: een grote hoeveelheid dikkopjes. De kikkervisjes knagen aan de algen die tegen de rand van de poel groeien.

Het krioelt van de dikkopjes. De kikkervisjes bewegen door het water. Ze knabbelen aan de blaadjes en bloesem. Eten genoeg voor ze. De diertjes trekken massaal naar het warme hoekje waar de zon schijnt.

imageNu begrijp ik waarom vader en moeder een maand geleden zo lang op elkaar bleven liggen. De massa nakomelingen liegt er niet om. Het zijn er meer dan genoeg. Al blijft het de vraag hoeveel er straks overleven en in volwassen kikkers veranderen.

imageEn de trots ouders? Ze zijn in geen velden of wegen te bekennen. Ver van hier of opgegeten door de ooievaar.

2013 in blogs (9) – Teckels, kikkers en uitjes

image

Het schrijven over Sientje was een zoete herinnering, waarbij ik veel moest glimlachen. Uit die dromerij werd ik wel gehaald door Teuntje en Saartje. De teckels die nu ons huis onveilig maken. Ook zij kregen veel aandacht in de vorm van blogs of opgegeten foto’s. Herinneringen direct opgetekend.

Waren ze vorig jaar nog vrij kalm, het ontdekken sloeg om in jagen. Ze kwamen thuis met wild. De poel werd ontdaan van de kikkers en een binnengebrachte jonge merel werd in koele bloede omgebracht. Ik durfde er zelf niet over te schrijven.

Vergeet niet dat het barf’en onverminderd voort gaat met lam en reebout. Of de grote botten van de Action, die een heuse theatervoorstelling in huis opleverden. En de botjes die voor ontspanning zorgen. En de sneeuwhonden die herinneringen opriepen aan een jaar eerder. Als je dan met agressie bejegend wordt in het park, is dat wel weer jammer.

Wat betreft de kikkers, vond ik weer een mooie aanvulling op Inges kikkerverzameling. Een mooie vondst bij al mijn speurwerk door kringloopwinkels. We liepen door de Apenheul en Doris won een fiets. Of haar verjaardagswens om naar het vernieuwde rijksmuseum te gaan. In de zomer bezochten we het Zuiderzeemuseum, Schokland en nog later het Spoorwegmuseum. Het eerste stukje grebbeliniepad liep ik met mijn moeder en krijgt in 2014 nog een vervolg. Ik vond het heerlijk te fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel, Abcoude en Naarden.

Lees verder

Dit is de negende blog van tien blogs over 2013

Kikkers en padden

kikkerverzameling

Ik stapte de kringloopwinkel binnen die nog niet zo lang geleden geopend is aan de Markerkant. Ik kroop door de smalle gangetjes tussen de kasten en tafels door en stuitte op een verzameling figuurtjes in een kast. Het hele schap lag boordevol met allemaal kikkerbeeldjes van glas, hout en steen.

Ik dacht gelijk aan de kikkerverzameling van Inge. De kikkers zijn een beetje verstopt op haar kamertje op de eerste verdieping. Sinds de verhuizing zijn de beesten verhuist naar een ander plekje van het huis. In Almelo stonden ze te pronk in de huiskamer op de spekkast. De verzameling groeide zodanig dat er steeds meer beeldjes op schappen terechtkwamen die we met het groeien van de verzameling hadden opgehangen aan de muur.

In de kringloopwinkel zag ik een scala aan kleine diertjes liggen in het schap. Zo klein heeft Inge ze nog niet, dacht ik. Er lag een enorme hoeveelheid van de allerkleinste prullaria. Zo klein dat ik er nauwelijks een kikker in kon zien. De ronde kraalogen bovenop en het bolle achterlijfje waren de enige bevestiging voor mij.

Ik wilde ze wel allemaal hebben, maar durfde het niet gelijk te vragen. Daarom ging ik eerst boven naar de boeken. Ik vond er zelfs een paar en ging weer terug naar het kastje om de kikkers te bewonderen. Ik pakte de mooiste en stond binnen de kortste keren met mijn handen vol. Daarom liep ik maar even naar de winkeljuffrouw en vroeg wat ze ervoor moest hebben.

We spraken een mooie prijs af. Ze was erg blij dat de verzameling zo helemaal compleet kon blijven. ‘Ze komen namelijk allemaal van dezelfde persoon’, zei ze. Ze pakte ze in met een collega, keurig in de kranten. Het leek of er geen einde kwam aan de diertjes. Wat zou dat mooi staan bij de rest.

Inge was al terug van het werk toen ik thuiskwam, daarom gaf ik de verrassing gelijk maar. Het was inderdaad een grote verrassing voor haar. De kikkerverzameling heeft niet meer zoveel aandacht. Deze nieuwe aanwinst geeft de verzameling weer een nieuwe boost. Misschien moeten we hem weer terugbrengen in de kamer, stelde ik voor. Maar Inge had een veel beter idee: ze krijgen op het toilet een mooi plaatsje.

Bijzaken – #WOT

image

Ik loop door het park en bijzaken omhelzen mij van alle kanten. De regen druppelt gestaag vanuit de hemel op de kale takken en sijpelt verder naar beneden. In mijn nek valt de neerslag ook en maakt alles nog weemoediger dan het al is.

De hoofdzaak is het lopen met de honden. Ze moeten eruit voor de 2 p’s en de noodzakelijke lichaamsbeweging. De rest is bijzaak. De natte paadjes in het park. Het opspattende vuil dat vlekken achterlaat onderaan mijn broekspijpen. De frisse voorjaarslucht die ik inadem. Alles is bijzaak.

Hoofdzaken en bijzaken vloeien in elkaar over en ik laat mij meenemen door de bijzaken. Alleen het trekken aan de riem voor een van de 2 p’s haalt mij naar de hoofdzaak: het uitlaten van de honden. Zo druilen mijn gedachten mee naar het begin van de dag, naar gisteren en de dingen die ik de laatste dagen gelezen heb.

Dan springt daar uit de bruine bladermassa iets omhoog. Vanuit de verte lijkt het bruin maar als ik dichterbij kom, ontwaar ik duidelijk een klompje met een groene tint. Het is een kikker die wakker is geworden van het vocht dat eindelijk het voorjaar is binnengesijpeld.

Nog niet helemaal wakker ligt hij daar stil om door de lens van mijn mobieltje te worden gegrepen. Hij kijkt droog op. Zelfs de honden hebben hem niet in de gaten. Zo laat ik hem achter. Ik loop langs het poeltje en zie een kleine buizerd verderop op het pad staan.

Hij houdt iets tussen zijn klauwen vast en peuzelt het op. Totdat ik te dicht in de buurt kom en hij opvliegt. Voor mij uit vliegt hij met mooie trage slagen. Zoals een roofvogel hoort te doen. Ik geniet van het gezicht en probeer te ontwaren wat hij in zijn klauwen vasthoudt.

Het zijn de bijzaken waar ik de troost uithaal. Van de hoofdzaak moet ik het vandaag niet hebben. Mijn gedachten fladderen van tak naar tak en zien hoe de buizerd weer opvliegt omdat ik weer te dichtbij kom. Vlak langs mij scheert hij voorbij. Ik zie in het voorbijgaan dat het een kikker is. Precies zo eentje als ik net bij de poel zag zitten.

Kikker in groene bak

image

‘Hij leeft’, gil ik als ik de vuilnisbak open. De kraalogen kijken omhoog vanuit de diepe de Kliko. Hij is nog niet zo lang geleden geleegd. Keurig op het groente-afval is de kikker gekropen. En zit muisstil. Wat nu? ‘Pak hem maar op’, zegt Inge. Ik duik omlaag. Het dier zit helemaal onderin de afvalcontainer. Hij springt weg en zakt weg achter de afvalzak.

De hond Saartje kwam ermee naar binnen: een kikker. Ze legde hem op het tapijt. Teuntje er gelijk bij. Een kikker in huis, dat is natuurlijk wel interessant. Inge was alleen thuis, zag het als kikkerliefhebber met lede ogen aan. Het diertje bewoog niet meer. Lag doodstil. Ze pakte de amfibie met een doekje op en wierp hem in de groene bak.

Ze vertelde het verhaal. Ik wilde iets weggooien en keek gelijk de diepte in. Daar zat hij. De kikvors. Ik ben al een held op sokken en durfde het diertje niet op te pakken. Eindelijk de moed bijeen geraapt en dan ontspringt hij de dans. ‘Wat nu?’ roep ik. Inge kijkt ook en ziet het beest zitten. ‘Ik dacht echt dat hij dood was’, zegt ze met spijt in haar stem.

We leggen de container maar op zijn kant. Als Inge een kwartiertje later gaat kijken, zit hij er nog. De honden willen alleen maar naar buiten. Een container op zijn kant is leuk. De lekkere geur maakt de vagebond in ze los. Met moeite houden we ze binnen. Als ik een klein uurtje later ga kijken, is de container leeg. Hij vertoeft in de vrije wereld van de achtertuin.

Het is de vraag hoe vrij die wereld is voor de kikker. Ik heb hem – of zijn broer – zojuist al uit de klauwen van de buurkat gehaald.

Dierendag – Het kikkerpoeltje

De kikkers bij het kikkerpoeltje in mijn achtertuin (zoek de echte)

Speciaal voor dierendag. Iedereen is bezig met de huisdieren: het konijn, de kat en de hond. Maar vergeet vooral de echte huisdieren in en rond het huis niet: ratten, muizen, kikkers, eenden, mussen, spreeuwen en huisstofmijt.

Speciaal voor een online tijdschrift schreef ik een tijdje geleden een blogje over de kikkers in mijn tuin. Het werd jammergenoeg niet meegenomen. Blijkbaar waren de bijdragen over de tuin van anderen interessanter. Iedereen zijn goed recht. Omdat ik het zonde vind dit stuk te laten voor wat het is, zet ik het speciaal voor de dierendag hier op mijn blog.

Het kikkerpoeltje

Mijn moeder houdt meer van de tuin dan van tuinieren. Zo is ze erg dol op akelei. Ze plant het werkelijk overal. Haar tuin is dan ook een overwoekerd stuk grond waar het recht van de sterkste heerst. Aan de rand van deze wildernis staat een zinken gieter. Mijn moeder haalde een keer de plant uit de gieter en schrok zich rot. Een eveneens geschrokken kikker sprong recht omhoog in haar richting. Onderin de gieter zat een flinke waterplas waarin het dier ongestoord leefde. Geen vijand kwam op het idee een kijkje in de gieter te nemen. Totdat mijn moeder keek.

De tuin van mijn ouders bleek een heus kikkerparadijs. In de akeleiwildernis verscholen ze zich. Mijn moeder was dan wel bang voor kikkers, maar ze merkte dat de dieren ook hun nut bewezen. Geen slak was er meer in de tuin te vinden. Vandaar dat de akelei ook zo welig tierde. Om de kikkerkolonie nog meer levensruimte te geven, plaatste mijn moeder een speciekuip in de tuin. Ondanks al deze tegemoetkomingen blijft mijn moeder als de dood voor deze dieren. De buurman heeft al eens een kikker uit de keuken moeten halen. Ze was alleen thuis en durfde het dier dat in paniek naar binnen was gesprongen niet weg te halen.

Mijn eigen achtertuin bezit ook veel kikkers. Onder de planten verschuilen zich veel kikkers en padden. Een tijdje terug vond ik dat het tijd werd voor een eigen kikkerpoeltje. Ik haalde een speciekuip bij een tuincentrum en groef een even diep gat in het breedste stuk van de tuin. Het water voor in de kuip haalde ik uit de gracht voor het huis. Onderin legde ik wat zand en stenen voor de kikkers. Ik kocht wat waterplanten en het poeltje stond als een huis.

Nu wonen twee kikkers en wat kleinere kikkertjes in dat huis. De grote kikker noemen we thuis Meneer, de kleinere heet Mevrouw. Ze zitten vaak op rand van de poel, bij het akelei dat ook mijn tuin verovert. Als het warm is, duikt Meneer in het water. Hij spreidt dan zijn voorpootjes en steekt zijn kop net boven het water uit. Als je hem zo ziet zitten, lijkt het net Kermit de Kikker die geniet van een welverdiende vakantie. Mevrouw in de buurt, maar op een gepaste afstand tussen het akelei.

Een tijdje terug kwam mijn vrouw ‘s morgens beneden. Het was een dag eerder een warme dag geweest en de achterdeur had de hele dag opengestaan. Ze wilde de hond naar buiten laten gaan. Hij stond te dringen bij de deur. Op de drempel voor de dichte deur zag mijn vrouw meneer Kikker zitten. Ze schrok niet. Het dier zat er ook zo rustig, of hij wachtte tot hij buitengelaten zou worden. Mijn vrouw opende de deur. De kikker kwam traag in beweging, stapte van de deurpost en liep op zijn dooie akkertje de tuin in. In de richting van het akelei, naar zijn poeltje.