Categoriearchief: journaal

Het journaal schoothondje Wilders?

Het journaal is het schoothondje van Wilders. Ze kruipt gewillig bij hem op schoot als hij roept. Iemand roert met een plastic staafje in een bekertje oude koffie. Het wordt gepresenteerd alsof het stormt in een glas water. Het journaal dat opent met Geert Wilders die de aanval opent op de SP. Is dat nieuws? Ik zou het de opening van het journaal waard vinden als Wilders de samenwerking had gezocht met de SP.

En hier hoorde ik weer de bekende manier waarmee Wilders zijn tegenstanders uit de tent probeert te lokken. Via de agendapunten die zijn partij niet verwezenlijkt ziet, gooit hij met zand in het rond. Precies de punten: het federaal Europa, het generaal pardon en de hypotheekrenteaftrek. Allemaal punten waarbij de PVV alleen maar geschreeuwd heeft en weinig heeft binnengehaald. Lees verder Het journaal schoothondje Wilders?

Echt nep

Bij het ontluiken van mijn twitter-enthousiasme, was daar plotseling het mailtje van haar. Ze wilde mij volgen. Ik vroeg mij af wat een jong en sexy persoon als zij zag in een saaie vader die wat schrijft over de eendjes die in het water van de gracht voor zijn huis zwemmen. De foto bij het plaatje liet echter alle twijfel varen. Zij was het echt en zij mij volgde, dan zou ik haar ook volgen.

Ze schreef wat over rosé, dat ze op een terrasje dronk. Dat ze zwaar beschonken was thuisgekomen, maar ’s morgens op de redactie nergens last van had. Soms parafraseerde ze een collega. Allemaal best grappig, ook het Nederlands afgewisseld met het Engels maakten haar tot een levendig personage op Twitter. Ze had het nieuwe medium helemaal gevonden, net als ik ondertussen.

Nu hoorde ik van nep-twitteraars. Ze doen zich voor als Hans Laroes en maken scheve grappen over de stagiaire (‘neuk de stagiaire’). Of ze heten Eva Jinek en zitten dronken het nieuws voor te lezen, waarbij ze ook nog vunzige citaten geven van hun collega’s. De NOS heeft ze verwijderd, want met de nieuwslezers en hun baas mag je niet spotten.

Ik dook in mijn Twitteraccount en zag dat mijn volger eveneens verdwenen was. Wie van degene die ik volg is echt, en wie van degene die mij volgt is echt?

Uit

Het zou zo gebeurd kunnen zijn. Ze boog haar hoofd een beetje naar beneden. Hij probeerde haar ogen te zien, maar ze keken weg. Hij had al verloren wist hij, maar het woord was nog niet gesproken. Ze had iets van een heel mooie pop, die je bijna niet durfde aan te raken en waar de maker zo zorgvuldig alle details had getekend, dat hij zich vergeefs afvroeg hoe het allemaal van hem geweest had kunnen zijn. Geweest, inderdaad, want het was niet meer. Het spel was gespeeld. Het was over.

Daarna hadden ze het NOS-journaal gebeld. ‘Dat komt goed uit’, zei de redacteur. ‘Philip heeft vanavond dienst en die kan het wel leuk brengen zo tussen de moord en de doodslag in.’

Kleur bekennen

De wereld kleurde geel. De televisie is kapot en niet zo’n beetje ook. We staarden al een week naar een geel scherm. Wat zwart hoorde te zijn was geel en wat wit hoorde zijn was eveneens geel.
Soms veranderde de kleur, dan veranderde alles in een groene tint. Ook Noraly Beyer bekende groen. Alles zagen we door dezelfde bril.
We hebben de strijd opgegeven, het kleine televisietje van zolder gehaald. Nu zien we alles helder, maar klein.
Een nieuwe zit er niet in, het geld is op.

Zwaaien

Ze vliegen wel en ze vliegen niet. Gisteren een item op het NOS-journaal over een op afstand bestuurbaar vliegtuig van de Amerikanen. Het ding vliegt en de mensen die de apparatuur bedienen voelen zich piloot, terwijl ze met beide voeten op de grond staan.
Een grondpiloot vloog met het toestel over Irak, vertelde hij. Hij zag door de camera’s een jongetje van zeven zwaaien naar het toestel. We zwaaiden toen terug door met de vleugels heen en weer te gaan, vervolgde de grondpiloot.
Ik dacht gelijk aan de scène in A Bridge too Far van een jongen die fietst over de Ginkelse hei en een Engels vliegtuig over ziet vliegen. Hij zwaait en dan ‘zwaait’ het vliegtuig terug door met de vleugels heen en weer te gaan. Op dat moment kijkt hij in de loop van een Duitse tank.
Voor mij een scène die de hele film dekt. De bevrijder is in zicht, maar de vijand is er nog. Zou het Iraakse jongetje ook met die intentie gezwaaid hebben naar het radiografisch bestuurbare vliegtuig?

En ja hoor, ik verschijn in beeld

Een bruin colbertje. Dat hebben Max Westerman en ik aan in Almere. Je ziet mij in zijn televisieserie Westermans nieuwe wereld over het Stationsplein sjokken met de fiets in de hand. De bruine fietstassen bengelen stukkend aan de bagagedrager.
Schreef ik twee maanden terug trots dat Almere even Amerika was, nu was ik een seconde in beeld bij het shot in de richting van de Stationsstraat. Waar een mens trots op kan zijn.
Toen ik jaren terug een cameraploeg passeerde op Utrecht Centraal, kreeg ik eindelijk de beurt. Ze vroegen mij wat ik ervan vond dat de aangekondigde staking van maandag niet doorging. ‘Goed, heel goed’, zei ik.
’s Avonds bij het kijken naar het 8-uur-journaal, liep ik net weg van het interview. Degene na mij had schijnbaar een diepzinniger antwoord, of een leuker smoeltje.