Categoriearchief: huis

Op weg naar hypotheekvrij – Tiny House Farm

De basis voor de keuze om hier in Almere Oosterwold te gaan wonen, ligt bij het boek Hypotheekvrij van Gerhard Hormann. Ik noem het altijd bij de interviews die we hebben gehad van geïnteresseerden voor ons huisje. Het boek staat aan het begin van de leefwijze die we nu hebben aangemeten.

Het is meer dan 6 jaar geleden. Ik werkte weer na een halfjaar werkeloos te zijn geweest. Het was heel spannend geweest de tijd thuis zo zonder werk, maar wel met een hoge hypotheek. Een collega vertelde dat hij hypotheekvrij wilde gaan leven. Hiervoor leefde hij bewust heel zuinig. Leven met net zoveel geld alsof je zonder werk komt te zitten.

Een leven zonder hypotheek

Hij had het gelezen in het boek van Gerhard Hormann. Ik leende het meteen bij de bibliotheek en las het in een ruk uit. Ja, dit was het. Een leven zonder hypotheek zou je zoveel meer ruimte en vooral geld opleveren. Waarom die enorme schuld zo lang bij je dragen. En ik liet het boek ook aan Inge lezen.

We keken eens goed naar onze levenswijze. Waarom al die spullen in huis. Misschien moesten we niet meer zoveel kopen. We gingen ons koopgedrag eens goed bekijken. Je koopt eigenlijk heel veel onzin-dingen. Zelfs bij een kringloopwinkel koop je dingen die je helemaal niet nodig hebt. Waarom niet alleen het meest noodzakelijke kopen? Als iets kapot gaat of wanneer het echt vervangen moet worden.

Kleiner wonen, minder hypotheek

Zo gezegd, zo gedaan. Het heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we kleiner gingen wonen. En zeker, het is niet altijd makkelijk. Deze coronatijd van thuiswerken in ons zuurstokroze kleine huisje zitten we erg dicht op elkaars lip, maar desondanks genieten we elke dag van het sobere leven dat we nu hebben aangemeten. Je hoeft niet veel te reizen of op vakantie om te genieten. Het zijn dan de kleine dingen waar je veel vrolijker van wordt.

Nog niet hypotheekvrij ons huis
Ons huis is nog niet hypotheekvrij.

En zo hebben we aan het eind van het jaar, weer een flink bedrag kunnen afbetalen op onze hypotheek. Elke keer weer stukje dichter bij een leven zonder hypotheek. Elke keer een stukje dichter bij een leven met meer vrijheid. Niet meer opgejaagd door koopdrift en reisdrift. Maar blijer met wat je hebt en kunt.

Niet warmer dan 16 graden

Een leven dat ik iedereen zou willen aanraden. Want het klinkt koud om het niet warmer te stoken dan 16 graden, maar het is heerlijk. Opletten bij het doen van boodschappen en als je een winkel in gaat altijd nadenken of je wat je wilt kopen wel echt nodig hebt. En geloof me, het is geen marteling, maar een gewenning om minder te gebruiken.

Ons zuurstokroze kleine huisje in Almere Oosterwold

Ik hoop zo dat meer mensen dit (gaan) doen. Het verrijkt je leven zo enorm. De afhankelijkheid van het kopen, de marketing waarmee we echt doodgegooid worden. We zouden zoveel gelukkiger worden als we niet altijd het oog richten op wat we niet hebben, maar gewoon kijken naar wat we hebben. Met het prachtige einddoel: een hypotheekvrij leven.

Heb je Mijnmoment van 2020 over de weg al gelezen?

Wat kun je doen met resthout? – Tiny House Farm

Bij de oplevering van het huis, bleef een hele berg resthout achter. Hout dat over was van de bouw en keurig in een ‘bak’ van pallets lag. Het was bijna wel 2 kuub hout. Ook stonden er stapels gebruikte transportpallets.

Een deel van de pallets kwam terecht in de vlonder voor het huis. Maar er bleef heel veel goed bruikbaar hout over. Ik had er alleen nog niet meteen een bestemming voor gevonden. Gedurende de 2 jaar dat we hier nu wonen, is er vooral het laatste jaar veel vertimmerd en gemaakt. Hier een lijst met alle dingen.

Fietsafdakje met het nieuwe hekje

Fietsafdakje

Een deel van het hout kreeg een plekje in het afdakje voor de fietsen dat ik afgelopen najaar maakte. Zo kon ik een dikke balk als ondersteuning kwijt. En natuurlijk ook een paar pallets als muren. Als dak heb ik de bovenkant (of onderkant) van een pallet gebruikt waarop ik een golfplaat heb gemonteerd.

Bovenop de palletmuren heb ik als dat nodig was, nog enkele balken geplaatst. Zo is het fietsenafdakje ook een extra afscheiding tussen ons en de buren en is ons terras wat vrijer van inkijk. De fietsen staan er prima.

De vlonder van pallets zoals die vorig jaar is gemaakt

Vlonder van pallets

Een hele stapel van 8 pallets heeft een plekje gekregen in de vlonder voor ons huis. Een hele klus om op te bouwen, maar hij staat er al ruim een jaar. Alleen de planken bovenop heb ik nieuw gekocht. Het is heerlijk om hier te zitten in de avondzon. Zeker in het voorjaar en de herfst. In de zomer kun je hier vooral ‘s avonds genieten van de zonsondergang.

Hekje naar de achtertuin

Tuinhekje

Ons terras achter werd omringd door een tijdelijk hek. Dat had ik al gemaakt voor we hier kwamen wonen. Het hield de honden binnen, al wisten ze vorig jaar te ontsnappen.

De schuur en het fietsafdakje vormen nu een mooie nieuwe afscheiding. Van oude roze latjes van het huis maakte ik een hekje. Mooie rechte latjes en de perfecte kleur bij het huis. Ik heb er eentje gemaakt aan de kant van het fietsafdakje en bij de schuur staat de andere. Zo blijven de honden binnen en kunnen wij ook achterom in en uit.

Hekje dat toegang geeft tot de achtertuin

Ik heb de tuinhekjes begin vorige maand gemaakt in een week tijd ongeveer. Daarna heb ik het stuk hek tussen schuur en het terras weggehaald. Meteen leek de achtertuin 2 keer zo groot. De tegels van het terras heb ik verder gelegd, waardoor een doorlopend pad ontstond.

We genieten er nu dagelijks van. Dat je om iets uit de schuur of achtertuin te halen gewoon door de achterdeur kunt lopen in plaats door de voordeur en om het huis heen moet lopen. De hekjes moet je wel goed achter je dichtdoen omdat de teckels graag ontsnappen. Maar vooralsnog lijkt dit ook goed te gaan.

De mobiele keuken in bedrijf

Mobiel ‘keukentje’ voor kamado

Vlak voor de tuinhekjes kwamen, kocht Inge een kamado. Dit ei, een Japans afgesloten oventje en barbecue, staat op de grond net iets te laag om er goed bij te kunnen. Zeker ook omdat het werk extra aangemoedigd wordt door 2 kriskrassende teckels. Daarom heb ik een oude pallet verzaagt, wieltjes eronder geschroefd en 2 plankjes aan weerszijden gemaakt. Inge gaat het nog mooi afsluitbaar maken met een stuk plastic op maat.

Afstapje achter gemaakt van 1 oude pallet

Afstapje achter van resthout

We merken dat we met de tuinhekjes en de kamado in de achtertuin steeds vaker in en uit gaan. Zeker ook met borden om spullen in de kamado te garen en zo. Daarom was de oude opstap niet meer zo ideaal. Daarom maakte ik op Hemelvaartsdag een opstap over de volle breedte van de deur. Het is een grote pallet die ik in 2 delen heb gezaagd over de lengte. Nu stap je heel prettig de tuin in. Het was de eerste dagen best wennen, maar nu liggen de teckels er heerlijk op te zonnen. Dus we zijn het allemaal gewend.

Tafel in wording met bovenop de vloerdelen die over waren

Eettafel van de vloer

In wording nog, een eettafel voor buiten. Ik heb een pallet genomen voor onder het tafelblad, daaronder 4 dikke balken als poten. Bovenop liggen vloerdelen die van onze vloer over waren. Ze hebben al een tijdje buiten gelegen, dus het moet eerst nog goed drogen voordat de lak erin gaat. En het is allemaal best een werkje, merk ik. Rustig aan.

Bankjes bij de eettafel

Bankjes bij de eettafel

We hadden een heel grote, dikke balk. Ik denk dat de nog grotere en dikkere balk waarop het dak rust daarop rust bij onze slaapkamers. Van deze pijler was dus nog een flink stuk over. Ik heb deze opgedeeld in 4 stukken en daar weer andere dikke balken, vermoedelijk resten van waar onze vloer op ligt.

Het zijn charmante bankjes van het resthout. Ik wilde het hinderlijke puntje van één van die dikke planken afzagen. Maar Doris vond het charmant. De praktijk zal moeten uitwijzen of het inderdaad echt charmant is.

Het ‘hangbankje’, ook handig om bezorgde pakketten op te leggen

Hangbankje

Van de hele dikke balk waarop het dak rust was nog een mooi stuk over. Ik heb daarvan een hangbankje gemaakt. We zijn allemaal niet zo groot en hebben niet zulke lange benen. Daarom is het heerlijk toeven op dit bankje. Aanvankelijk had ik de poten te dicht op elkaar gezet.

Het bankje kreeg daarmee de werking van een wip. Nu ze wat verder uit elkaar staan, is het echt een heerlijk hangbankje geworden. Hij heeft een plekje voor gekregen. Het zit geweldig en als de avondzon op het huis schijnt, is het gewoon genieten.

Ideaal voor de teckels om op de tuinbankjes te liggen

Bankjes van pallets

En dan zijn er de tuinbanken gemaakt van pallethout. Van de grote hoeveelheid pallets die we hadden heb ik vorig jaar al 2 bankjes gemaakt. Eigenlijk heel simpel: 2 pallets op elkaar en dan een rugleuning van een verzaagde pallet. Als kussens gebruiken we de kussens die we van het oude huis hebben meegenomen. Ik ga de rugleuning nog aanpassen met wat resthout. Inge gaat de kussens opvullen en van een nieuwe waterwerende laag voorzien, zodat ze ook ‘s nachts kunnen blijven liggen als het mooi weer is.

Het tuinhek houdt de teckels mooi binnen

Andere ideeën met resthout

Ik heb nog wel wat ideeën met het resthout dat er nog over is. Ik speel met het idee om met de pallets die over zijn en nog veel stukken hout, een kippenhok te maken. Een leuk plan denk ik, maar wel veel werk, waarbij ik ook nog goed zal moeten passen en meten. Maar wie weet… Ik denk dat het resthout dan wel voor het grootste gedeelte op is.

Heb jij nog leuke ideeën wat ik met resthout zou kunnen doen?

De weg verhard – Tiny House Farm

Er is heel veel te regelen voor een nieuwe kavelwegvereniging als de onze. We hebben het gezamenlijk gebouw De Vuurplaats dat we nog inrichten, maar waar we ook na moeten denken hoe we het schoonhouden en wanneer iemand gebruik kan maken van de ruimte. Daarnaast is er buiten ook meer dan genoeg te doen.

nog niet verharde weg

We hebben gezamenlijk groen om te onderhouden. Net als dat we nog wat stukjes grond hebben om iets op te verbouwen. Wat dacht je van het helofytenfilter dat we samen onderhouden. Allemaal dingen om met elkaar afspraken over te maken. En dan is er – last but not least – de weg!

Puinweg

Bij het begin van ons project is er een puinweg met riolering aangelegd door Wonen in Oosterwold. Dat ligt er nu ruim 2 jaar. Een groot deel van de huizen staat. Als je er al wat langer woont – in augustus wonen we hier alweer 2 jaar – ga je merken dat een puinweg nadelen heeft. Kortgezegd: in de herfst in de winter heb je modder; in de zomer (en bij een droog voorjaar) heb je heel veel stof.

Zonsondergang boven de weg die nog niet verhard is.

Vooral mijn fiets moet het ontgelden. Ik heb er al aardig wat bezoekjes bij de fietsenmaker op zitten. De ketting houdt het ongeveer een halfjaar uit. De tandwielen vragen ook veel aandacht. Ik smeer mijn fiets zo min mogelijk. Het laatste halfjaar (sinds het laatste drama bij de fietsenmaker november) loop ik met de fiets in de hand over de puinweg van en naar huis. Het is niet anders, maar het heeft niet zo heel veel zin. Mijn fiets kraakt en zucht onder de puinweg.

Pionnetje om aan te geven waar de put ligt

Stofweg of modderweg

Het huis is stoffig en eigenlijk krijg je de modder er nauwelijks uit. Je kunt er niet tegenop vegen. Zeker met honden in huis die ook niet met schone pootjes terugkeren van de wandelingen. Bijna iedereen in Oosterwold herkent dit verhaal. Ik sprak een halfjaar terug iemand die ook in Oosterwold woont en net asfalt had gekregen. Ze was toen net zo gelukkig als ik nu. Hoe blij je met een weg kunt zijn.

De weg is klaar voor het asfalt

Vandaag heeft KWS de weg echt geasfalteerd. Gisteren en eergisteren waren alle voorbereidingen druk aan de gang. Er is extra puin gestort, de putten zijn opgemetseld en daarnaast is alles goed afgesteld zodat de weg helemaal piccobello erbij ligt. Vandaag is het asfalt erop gegaan. Bijzonder om al die grote apparatuur zo dicht langs je huis te zien rijden. Wat een werk is er verzet. De mannen van KWS waren niet minder trots.

Bijzonder opdrachtgeverschap

Ze doen normaal allemaal grote projecten en een opdrachtgeverschap zoals in Oosterwold is, zijn zij ook niet gewend. Onze vereniging mag heel trots zijn op het bereikte resultaat. De consensus met onze 31 leden; het betalen van de rekening en nog alle kleine en grotere hobbels die je moet nemen bij het maken van een weg. Het is allemaal gelukt!

Het aanbrengen van de asfaltlaag voor ons huis

Natuurlijk heb ik ook wensen. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat we geen belijning hebben. Want de volgende uitdaging is: hoe zorg je dat het autoverkeer zich aan de snelheid houdt. Er zijn hier veel kinderen en het is ontzettend belangrijk dat auto’s hier niet onnodig hard rijden. Een hele uitdaging want auto’s rijden bij voorbaat te hard.

Moordwapens

Het zijn moordwapens. Bij ongevallen wordt vaak gewezen op de kwetsbare weggebruiker, een fietser die niet uitkeek of een voetganger die roekeloos overstak. Terwijl het gevaar toch echt in die auto schuilt. De uitdaging is daarom bij ons: hoe voorkom je dat het een racebaan wordt waar de auto de alleenheerser is. Er liggen al mooie oplossingen voor als de definitieve toplaag erop komt, maar ook voor de tussentijd moeten we alle aandacht voor de veiligheid hebben.

Daar ligt de asfaltlaag op de weg!

Ik weet zeker dat we er met onze vereniging een creatieve en duurzame oplossing voor vinden.

Broedende koolmezen – Tiny House Farm

Vorig jaar hebben we het erg gemist: de roep van de koolmezen. In ons vorige huis aan de Alkmaargracht hadden we jaarlijks een koppeltje koolmezen in een nestkastje te broeden. Net als dat er vaak een merel meerdere nestjes had in onze voor of achtertuin.

De merel is nog niet gekomen, maar we hebben dus dit jaar een koppeltje koolmezen te gast in het nieuwe mezenkastje. Ik kreeg het kastje al een jaar eerder voor Sinterklaas. We hebben het samen met 2 andere aan het einde van de zomer opgehangen aan de nieuwe schuur. Zo konden de vogels alvast wennen aan het nieuwe onderkomen.

de nestkastjes voor de koolmees aan het schuurtje
Het linkerkastje is bezet door de koolmezen. Het tuinhek heb ik dit weekend gemaakt.

Vrolijk fietspompje

Dat is gelukt. We horen nu al een paar weken het vrolijke fietspompje in onze tuin. Gevolgd door die mooie vlucht, ze golven echt door de lucht. Dat is genieten zeg.

De ontdekking dat ze in je nestkastje zitten, is ook heel gaaf. Eerst denk je het, maar je kunt ze er nog niet op betrappen. Ze hebben het ook heel goed in de gaten dat je ze volgt. Dan krijg je steeds meer bewijzen. Ze worden zelf door de drukte slordiger. Al reageren ze nog steeds als ik in de weg sta bij hun aanvliegroutes. Gisteren zag ik hem er echt in vliegen het bewijs.

is er genoeg te eten voor de koolmees in onze jonge tuin?

Genoeg te eten voor koolmezen?

En dan meteen maak ik me ook zorgen. Is er wel genoeg voor ze om te eten in onze tuin? Zoveel groeit er nog niet. Ze kunnen zich laven aan de rupsen in onze appelbomen. Ik heb ze al een paar weken niet meer gezien. Verder zijn er natuurlijk de rupsen in de kool. Maar of dat voldoende is.

De koolmees heeft het zelf ook al in de gaten. Soms snoept hij iets uit de halfvolle pot met vogelpindakaas en vliegt ermee naar het nest. Als dat een mooie aanvulling is op zijn dieet, dan hoef ik me geen zorgen te maken. Maar je voelt je toch een beetje gastheer.

het nestkastje van de koolmezen aan de schuur
Het nestkastje, niks verklappen aan de eksters en kraaien 😉

Nu de merels nog

De merel laat nog even op zich wachten. Daarvoor moeten de bomen echt wat groter zijn. Ik heb er een paar plankjes voor gemaakt in het schuurtje. Aan de goede kant (op het noordoosten). Net als het nestkastje voor de roodborstjes.

In de winter en het vroege voorjaar zagen we veel roodborstjes in onze tuin. Nu wat minder. Het is wat minder geschikt voor ze om te nestelen. Ook het winterkoninkje heb ik al een tijdje niet meer gezien. Maar de vreugde voor het koppeltje koolmezen is mij heel veel waard.

Buitengewoon – Tiny House Farm

En dan is er het langverwachte boek: BUITENgewoon. Een heel bijzonder boek over allerlei projecten. Het is een heel Flevolands boek geworden waarin een andere manier van leven centraal staat. En wij staan erin!

Het boek BUITENgewoon met onze Zenkabouter

Vorig jaar interviewde een oude schoolvriendin van Inge ons. Het was een warme dag in juli. Ze bracht een lunch mee en maakte heel veel foto’s van ons huisje. En natuurlijk de Ginkgo in de tuin.

Zenkabouter

Ik attendeerde haar op de prachtige vertaling die mijn docent Peter van Zonneveld van Goethes gedicht ‘Ginkgo biloba’ maakte. Het kreeg een mooie plek in het boekje dat op 21 maart verscheen. Net als de foto’s van ons huisje en de Ginkgo. En niet te vergeten: de roze Zenkabouter.

Het artikel over onze andere levenswijze met Zenkabouter

Het interview gaat over ons huisje en de keuze met minder spullen om ons heen. Het blijft zeker de kern waar we steeds naar terugkeren. Geen grootse vakanties met verre reizen, geen dikke auto voor de deur of andere spullen. De verleiding is altijd aanwezig; het is de kunst van de beheersing. En tot nog toe lukt het nog steeds.

Haiku voordragen

Er zou anderhalve week terug een geweldige lancering zijn in Joure. Ik zou er ook een paar haiku voordragen. Het ging helaas niet door vanwege de corona. Daarom zaten we zonder boek. Nu is het met de post gekomen. Niet zo leuk als een boekpresentatie, maar wel genieten. Want het is een fantastisch boek geworden. Over het nastreven van dromen, gewoon buitengewoon.

Nu bekijk ik de foto’s en besef dat het allemaal weer mooier is geworden. Nog niet zo groen als in juli. Daar moeten we nog even op wachten. Hopelijk valt er tussen nu en juli genoeg regen voor, want het is weer aardig droog met al die koude wind over het land.

Geschilderde koven en deurpost

Maar er is ook veel bijgekomen. Meer bomen, de struiken groeien, een afdakje voor de fietsen, vogelhuisjes, meer gelegd pad rond het huis. En niet te vergeten: we hebben de laatste weken de koven bij de ramen en achterdeuren geschilderd. En ook de eerste deurpost van de deur naar de kamer heeft een kleurtje gekregen.

Geverfde deurpost en nieuwe kleur voor de koven

Een project dat al heel lang moest gebeuren en we nu hebben opgepakt. Lekker opvallende kleuren, want dat is iets wat ik geleerd heb. Kies een opvallende kleur zodat je ook met donkere dagen genoeg vrolijkheid hebt. En er zijn nog heel veel plannen.

En zoals alles gaat, gaat dat langzaam. Maar snel genoeg om het op te merken.

Bestel het buitengewoon boek

Wil je ook dit bijzondere boek bestellen. Er zijn in totaal 99 exemplaren en ik heb mij laten vertellen dat er nog een paar (echt een paar!!) zijn: op = op!

Bestel het voor € 25 bij hetbijzondereboek.nl

Ons exemplaar van BUITENgewoon

Storm en pruimen – Tiny House Farm

En heeft je huisje de storm overleefd? Verschillende lieve berichtjes van vrienden gekregen die vroegen of storm Ciara ons huis had toegetakeld. Gelukkig, we hebben het overleefd!

Harde wind of niet; het huisje houdt zich goed bij die harde winden. Je ervaart de wind wel anders dan in een stenen huis. Het huis beweegt meer mee met de wind en je hoort de storm ook beter. Maar alles heeft zich goed gehouden.

Veel rukwinden

Bij het fietsen naar het werk, had ik maandag en dinsdag wel het idee dat het harder woei dan tijdens de storm. Veel rukwinden. Het is onstuimig en dat is het de hele week.

Die onstuimigheid werd onze dakbedekking weer fataal. Vorig jaar waaide het in maart los bij een felle rukwind. Nu kwam een flap van de bitumen maandag los bij een harde windvlaag. Meteen bouwer Martin gebeld. Hoe kan dit nu gebeuren. Vorig jaar verzekerde de loodgieter dat de bitumen nu echt muurvast zaten met grote zware daknagels.

Losse bitumen

Martin heeft de bitumen weer vastgezet onder een latje. Dit keer kwam de loodgieter de volgende dag al om de boel weer goed te bevestigen. Dit keer met de brander en nog een keer de zware daknagels. Ik hoop dat de bitumenlaag dit keer wel bestand is tegen de rukwinden. Het is ook op een kant waar de wind hard kan slaan tegen het dak. Maar dan nog, zou het dak niet hoeven los te komen. Een goede test komend weekend als storm Dennis langskomt.

Over storm gesproken. Een goede gewoonte van ons met wind is het planten van bomen. Het begon al bij de harde wind toen we de sering van het vorige huis wilden planten. Bij de voorspellingen – en waarschuwingen – voor Ciara, hebben we nog even een pruimenboom geplant.

Pruimenboom

Vrijdag kregen we een telefoontje van de bomenman Johan over de bestelde pruimenboom. Hij wilde hem wel brengen, maar we waren niet thuis. Daarom haalden we hem zelf de volgende dag op.

Wat een boom is het zeg. We hebben nog niet een 4-jarige fruitboom gehad. Het is halfstam en wat een flinke jongen zeg. Meteen de boom in de grond gezet en stevig aan een paal vastgebonden. Zou de Reine Victoria wel bestand zijn tegen de storm?

Hij steekt met kop en schouders uit boven de rest en er is nog niet zoveel beschutting. Zondag bij de storm heb ik de boom nog wat steviger vastgebonden, op meer plekken. Net als dat ik de Ginkgo nog van een extra paal heb voorzien.

Extra versteviging

Maar wat heeft hij zich goed gehouden. Hij staat nog mooi overeind, met dank aan de extra versteviging aan de paal. Ik ben heel benieuwd hoe hij aanslaat. Het is een Reine Victoria, een lekkere pruim om uit de hand te eten, maar ook heerlijk om in de jam te verwerken.