Categoriearchief: barf

Zeester

wpid-20150516_214157.jpgIk loop over de markt zoals elke zaterdag. In mijn tas ligt heerlijke graskaas en een stukje jongbelegen. Bij de kippenboer een stukje kipfilet gehaald, nieuwe patataardappelen. Volgens de aardappelboer zijn de Grote muizen de beste.

Nu sta ik bij de viskraam voor een zalmkop aan de graad. Speciaal voor de honden. Dan snij ik de kop in twee helften. Elke hond een helft. Ze vinden het heerlijk.

Deden ze er eerst wel een halfuur over, nu werken ze de kop in een minuut of 5 naar binnen. Helemaal, zelfs het oog dat vrij bitter schijnt te maken, smullen ze op.

Ik wacht op mijn beurt. De jongen ziet mij bijna elke week staan. Hij pakt al het plastic tasje om de op met graad in te stoppen. Ik zie voor mijn voet een zeester bewegen.

Als ik afreken, merk ik op dat er voor mij op de grond een zeester ligt. ‘Ja, dat is Patrick’, merkt de jongen op. Hij loopt alweer naar de volgende klant en laat mij achter met Patrick. Het dier beweegt nog. Zo lijkt het of hij mij uitzwaait.

2013 in blogs (9) – Teckels, kikkers en uitjes

image

Het schrijven over Sientje was een zoete herinnering, waarbij ik veel moest glimlachen. Uit die dromerij werd ik wel gehaald door Teuntje en Saartje. De teckels die nu ons huis onveilig maken. Ook zij kregen veel aandacht in de vorm van blogs of opgegeten foto’s. Herinneringen direct opgetekend.

Waren ze vorig jaar nog vrij kalm, het ontdekken sloeg om in jagen. Ze kwamen thuis met wild. De poel werd ontdaan van de kikkers en een binnengebrachte jonge merel werd in koele bloede omgebracht. Ik durfde er zelf niet over te schrijven.

Vergeet niet dat het barf’en onverminderd voort gaat met lam en reebout. Of de grote botten van de Action, die een heuse theatervoorstelling in huis opleverden. En de botjes die voor ontspanning zorgen. En de sneeuwhonden die herinneringen opriepen aan een jaar eerder. Als je dan met agressie bejegend wordt in het park, is dat wel weer jammer.

Wat betreft de kikkers, vond ik weer een mooie aanvulling op Inges kikkerverzameling. Een mooie vondst bij al mijn speurwerk door kringloopwinkels. We liepen door de Apenheul en Doris won een fiets. Of haar verjaardagswens om naar het vernieuwde rijksmuseum te gaan. In de zomer bezochten we het Zuiderzeemuseum, Schokland en nog later het Spoorwegmuseum. Het eerste stukje grebbeliniepad liep ik met mijn moeder en krijgt in 2014 nog een vervolg. Ik vond het heerlijk te fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel, Abcoude en Naarden.

Lees verder

Dit is de negende blog van tien blogs over 2013

Lam

image

Na het hert, ree, kalkoen en konijn kwam ik gisteren thuis met twee grote zakken vol lamsvlees en lamsbotten. Het verse vlees voor de honden haal ik altijd bij mijn poelier op de markt. Ik krijg dan altijd stukken rib of andere botten die hij overhoudt na het uitbenen van het wild.

Nu kreeg ik flinke hompen lam mee. Een zak met botten en een zak met ‘lellen en vellen’. Bij het verdelen van de buit in handzame porties, merkte ik wel dat lamsvlees heel ander vlees is dan het wild dat ik normaal gewend ben. Ree is veel stugger vlees. Het lamsvlees voelt veel zachter en intenser dan ree.

Als ik aan de slag ben met het vlees, krijg ik veel aandacht van de twee dames. Ze vonden het heel interessant ruiken. Al eerder was Teuntje achter mij aan de schuur ingelopen, waar de zakken even stonden. Ze hield de neus in de lucht en genoot zichtbaar van het verse vlees dat daar lag.

image

Ruim 6 kilo wist ik te verdelen in porties van 400 gram. Bij het verwerken, zag ik een klein plukje wol op een botje zitten. Lamswol.

Het laatste portie kregen de honden. Ze genoten van het veel zachtere vlees. Ook de botten leken sneller in hapklare stukjes te komen. Ik verdeelde alles in drie grote diepvrieszakken. Klaar voor de vriezer.

Reerug

reerug-in-zak-van-marktAnderen gaan naar de markt en kopen een koe. Ik kom van de markt met een reerug in een wit plastic tasje. Voor de honden. Zaterdag kwam ik thuis met een zak vol lekkere hap voor de honden. Een halve ree droeg ik in het plastic tasje. De inhoud bestond uit een paar mooie stukken ribben en delen van de rug. Net als wat schouderbladen en andere botten.ree-botten-voor-de-hond

De eerste portie kregen ze gisteren. Een groot stuk rug verdween onder het opstapje, het favoriete eetplekje van Saartje. En op de deurmat, de eetplek van Teuntje.

teuntje-eet-een-stuk-reerug

Ze weten ondertussen goed raad met de botten en knekels van het wild. Vakkundig ripten ze het vlees van het bot en knarsten het bot naar binnen. Iedere keer weer een mooi gezicht. Even komt dan de woeste kant van de hond naar buiten. Je hoort hoe de buit wordt vermorzeld in dat machtige gebit.

saartje-aan-de-reerug

Natuurlijk allemaal goed in de gaten houden. Het mag niet te hard gaan en een bot kan te groot naar binnen gaan. Tot nog toe gaat het heel netjes. Ze eten rustig genoeg om de maaltijd goed te verwerken. En het is heerlijk om naar te kijken hoe je eigen huiswolfje zo’n machtig stuk wild naar binnen werkt.

Konijnenkop

image
Konijnenkop klaar om verorberd te worden door de honden

Veel hebben de honden ondertussen gekregen via de poelier, maar een stuk konijn ontbrak nog aan het lijstje. Vorige week wist ik konijnenkoppen te bemachtigen. Net als een paar mooie botten voor het kluiven. Ik heb mij laten vertellen dat de konijn eigenlijk met kop en al wordt verkocht. Als een klant aangeeft, deze niet te willen hebben, houden ze hem apart.

image
Teuntje in actie

Dan is het altijd weer een spannend moment hoe de honden reageren op het nieuwe voedsel. Ze hebben het immers nog nooit gegeten. Ik gaf ze de koppies. Duidelijk herkenbaar als konijn. De koppies waren alleen ontdaan van het velletje. Verder zag je alles: ogen, tanden en neus. Aan de neus kleefden zelfs nog wat haartjes.

Zo gaven we de koppen. Ze likten eerst wat onwennig aan het vlees. Daarna verdween Saartje onder een stoel en begon Teuntje gewoon op de deurmat. De honden pakken het allebei op een geheel eigen wijze aan. Saartje haalt eerst het vlees eraf. Teuntje begint gewoon bovenaan en ript de bout van daaraf.

De laatste doet het langste over de operatie. Het zou ook gewoon onhandigheid kunnen zijn. Bij Teuntje bengelde aan het einde van de maaltijd een oog uit haar bek. Het leek of de gevilde konijnenkop smeekte om genade. Die kwam weldra bij het verbrijzelen tussen de tanden van het roofdier.

Reeresten

De poelier op de markt had weer een bijzonderheid voor mij: de resten van een heuse ree. Zo liep ik naar huis met 3,5 kilo aan ribben, schouder en stukjes mergpijp. De enorme zak met gebeente moest natuurlijk thuis verwerkt worden voor de vriezer. Als altijd is de vriezer te klein voor dit soort aangelegenheden.

De honden kregen een stuk rib en hebben het heerlijk opgekloven. Dan valt op hoe verschillend de twee het opeten. Saartje haalt er eerst al het vlees vanaf en nekt dan de ribben een voor een. Teuntje hanteert de ruwe methode. Zij eet het van boven naar beneden. Het boeit niet of dat eerst vlees of eerst bot is.

Nadat ze de rib hadden verorberd, bleven de dames teckel in de keuken hangen tot ik de kippenbotten en overblijfselen van de ree had verwerkt. Het ruikt behoorlijk sterk dat wild. Daardoor duurde het even voordat ik het goed kon verwerken. Nu zit de vriezer weer bomvol met vlees. De lade voor de honden is te klein voor zo’n stuk ree.