Categoriearchief: hond

Rotbaan

Hij liep een meisje tegemoet. Zij stak de weg door de winkelstraat over en glipte vlak voor mij langs. ‘Ik ga jou even een paar vragen stellen en dan mag je weer gaan’, hoorde ik hem zeggen.
Zijn blik vertelde meer dan zijn woorden: ik weet dat ik een rotbaan heb en mensen onnodig lastigval, maar zou je eventjes naar me willen luisteren en mijn waar willen kopen. Dan kan ik over een halfuurtje naar huis met mijn target.
Zij negeerde de vraag volledig en hij deinsde net op tijd terug uit naar looppad. Het voornemen viel in duigen. Het meisje kon ik alleen op de rug zien, maar ik las in haar loopbeweging de gruwel van de vraag die hij stelde. In zijn hand fladerde een foldertje losjes bewegen. Hij keek met een teleurgestelde blik voor zich uit. Weer niet gelukt en de middag duurde al zo lang.
Ik fietste terug van mijn werk en genoot van de laaghangende zon. Dezelfde zon die een klein uurtje later door vier doorwiete jongens omschreven werd in lyrische termen ‘een oceaan van blauw en vuur’. Zij liepen op de hangplek af aan de rand van het park. Het park waar ik net met Doris en de hond Sientje zo heerlijk gelopen had en gegleden. Gegleden van de glijbaan.

Pas op

Met het mooie weer vanmiddag liepen we een rondje door het park. ‘Glijbaan, glijbaan’, zei Doris al enthousiast toen we de jassen aantrokken. Ze weet het precies. Als we een rondje door het park maken, mag ze van de glijbaan.
We liepen over het bruggetje dat naar het park leidt. Hier rijden ook auto’s en Doris moest van mij een hand geven. Ik groette vriendelijk naar een vrouw die aan de overkant met haar hond liep. De vrouw barstte in lachen uit. ‘Haha’, zei ze. ‘Je dochter gebaarde naar de auto die langsreed en zei: ‘Pas op.” Ze maakte met haar hand een afwijzend teken, om voor te doen hoe het gebeurde. Ik nam haar lachen over. Mijn dochter waarschuwt mij al voor de gevaren op de weg. Schitterend

Geen hond

Een aarzeling liep in zijn loop
de ogen zochten het gevaar
stokten even bij mij en toen
stapte hij over het donkere asfalt

Het is een hondje dat zijn baas
ver vooruit loopt en weet wat
er te koop is in de wereld
dacht ik boven mijn stappen uit

De schemer deed het gordijn
wat verder dicht en een aarzeling
volgde op de aarzeling aarzelend
of de ander het wel goed zag

Daarna volgde weer een twijfel
achter het wit opruiende
kontje aan tikte de regen
in de maat van de komende avond

Terwijl het donker verder
duisterde lichtten de spiegels
op en deden de schemerlamp
alvast aan als de avond stond

Lange halen, snel thuis

Het dier holde over het fietspad, sloeg linksaf en rende door de brug over. Alles liet zien dat de Cocker Spaniel erg graag daar wilde zijn in plaats van hier. Ik wachtte tot een eigenaar zou volgen. Die kwam ik pas een paar honderd meter verderop tegen. Hij liep net als ik hard en hield een riem in zijn hand geklemd.
Ik zag het nog niet helemaal, maar toen hij daarna wat paniekerig om zich heen riep, stopte ik even mijn pas om hem te informeren over wat ik enkele minuten eerder voorbij had zien komen. ‘Een Cocker Spaniel?’ Hij knikte. ‘Die is over de brug.’ Hij bedankte mij vriendelijk en tuurde naar het stalen staketsel een paar honderd meter verderop. Ik hervatte mijn hollen en keek nog even om. Hij liep vertwijfeld in de richting van de brug, rende weer eventjes, maar stopte.
Ik liep veel verderop toen ik hem weer meende te zien lopen op enige honderden meters afstand achter mij. Waarschijnlijk had hij het opgegeven en had zijn voorgenomen hardlooprondje weer opgepakt. Dat zijn hond er geen zin in had was duidelijk. Mogelijk wachtte die bij de voordeur op zijn baasje. Hardlopen was voor hem alleen maar bedoeld snel thuis te komen. Dat deed je niet voor lol.

Ongehoorzaam

‘Ga naar links’, de hond die los naast zijn fiets liep, nam keurig de bocht naar links. ‘Weer naar rechts’, de hond trok een prachtige lijn naar de rechterkant van het fietspad en liep weer keurig in het gelid naast de fiets.
Een gehoorzame hond, het is de droom van iedere hondenbezitter. Ik heb altijd geleefd met ongehoorzame honden. De hond uit mijn pubertijd, Blekkie, luisterde niet en onze huidige hond, teckel Sientje, evenmin. Ze is wel naar een cursus geweest, leerde zitten en zelfs op een afstandje te blijven staan. Maar dat is ongeveer alles geweest. Nu roepen we wel dat ze in de mand moet gaan zitten, dat doet ze ook. Zonder dat we er dan erg in hebben, is er in no-time weer uit. Zo gaan die dingen blijkbaar.
Bij elke baan die ik had, kwam ik wel een ongehoorzame tegen. Iedereen vond ze hinderlijk, toch presteerden ze het altijd te blijven zitten. Toen ik voor het eerst zo’n type mij bijzonder hinderlijk in de weg stond, legde mijn baas het heel simpel uit. ‘Bij iedere baan is er wel zo eentje’, zei hij. ‘Iemand die niet luistert en je vooral tegenwerkt. Dat hoort er bij en je moet er mee om leren gaan.’
Toch snap ik niet dat die mensen waar iedereen zo’n last van heeft, zich ongehoorzaam blijven gedragen. Je zou toch denken dat een baas ze zat wordt en op straat zet. Het tegendeel is meestal het geval: bindt vooral niet de strijd aan met dergelijke types, want je verliest.