Categoriearchief: herfst

Walnoot

image

In Almere groeien naast alle boomrassen die van origine in Nederland voorkomen, ook enkele bomen die lekkere vruchten dragen. Zo kun je op sommige plaatsen kersen vinden of appels, hazelnoten, pruimen, tamme kastanjes en walnoten.

Bij het uitlaten van de honden stuit ik op een walnoot. Ik pak de noot op en nam hem mee naar huis. Wat later ontdekt Saartje een walnoot. Hij ligt mooi voor haar op de grond. Ze pakt hem op en loopt er tevreden mee weg.

Dat je niet door het omhulsel komt, merkt ze niet want ik pak de noot af. Een diepe afdruk van haar hoektand zit in de walnoot. Thuis zal ik hem openmaken en krijgen ze een stukje. Is ook nog eens heel gezond.

Dat de walnoten door iedereen grif geraapt en gegeten worden, merk ik snel. Inge vraagt of er niet wat meer liggen. Nee, ik vind er sporadisch eentje. Vaak lijken ze ook nog een aardig eindje van een walnotenboom te liggen.

Ik kom er snel achter hoe dat kan. Op een fietsritje zie ik een forse ekster voorbijvliegen met een grote walnoot tussen de snavel. Het zijn geliefde noten onder de kauwtjes, kraaien en eksters. Met hun puntige snavel hakken ze net zo lang op het omhulsel tot ze de felbegeerde noot kunnen oppikken.

De kauwtjes hier achter het huis nemen het van de hazelnoten die dit jaar weer vallen. Daarna is het weer twee jaar wachten op een nieuwe oogst. Ze dragen maar om het jaar nieuwe noten.

Het raadsel waarom de noten soms zo’n eind van een walnotenboom liggen, lost zich sneller op dan je denkt. Als ze zo’n grote walnoot in de bek hebben, vliegen ze onrustiger dan wanneer er niks tussen de snavel klemt.

De ekster die vlak langs mij scheert bij mijn fietsritje, vliegt laag en landt tussendoor even op een metalen hekje. Hij probeert de veel te grote noot weer even goed te leggen en vliegt weer op. Een soortgenoot zet met veel lawaai de achtervolging in. Dan kun je de prooi natuurlijk snel verliezen.

Spinnenweb

image

De spinnenwebben zie ik overal gebouwd worden. Ons huis wordt ingeklemd tussen de spinnenwebben. In de achtertuin is een enorm web gesponnen bij de vuilnisbakken. Telkens als ik iets wil weggooien, baan ik mij een weg door al het spinnenrag heen.

Ik probeer de draden te ontwijken. Al gaat dat in het donker moeilijk en de duisternis treedt steeds eerder in. Bij de voordeur heeft een andere spin een machtig bouwsel gesponnen over de hele breedte van het voortuintje. Ik heb aandachtig gekeken hoe het web hangt. Heel mooi is het opgezet. Het begint bij de dakgoot en loopt vrijwel recht door naar de schutting.

Ergens in het midden van deze zeker drie meter brede overspanning hangt het enorme web. De grote spin die dit web bewoont, trekt meerdere malen per dag langs de draden van de ene naar de andere kant. Een prachtig gezicht.

Gisteren maakte ik per ongeluk een deel van het web van de kruisspin in de achtertuin kapot. Bij het weggooien van een grote zak afval, probeerde ik er onderdoor te kruipen, miste een belangrijke draad en zag hoe het web in één klap verwoest werd.

Vanmorgen zag ik dat het web weer in volle glorie herbouwd was. Niet dat het mij verbaasde, want mijn oog werd door iets heel anders getrokken. De spin had een vlieg te pakken gekregen en pakte het diertje helemaal in. Aan de onderkant van de vlieg zag ik een dikke gele druppel lichaamssap. De spin moest dat nog uitzuigen, vermoedde ik.

image

Ik stond het gebeuren aandachtig vast te leggen op de camera. Tot de spin ineens in beweging kwam. Hij krabbelde zijn poten rond de prooi, pakte het boeltje op en verdween onder de dakgoot. Daar hing zijn eten aan een zijden draadje, dat keurig omhoog werd getrokken.

De spin begon aan een heerlijk maaltje. Zonder pottenkijkers, want ik zag alleen zijn pootjes bewegen in het smalle spleetje tussen dakgoot en muur.

Herfstoogst

image
Oogst van rondje door Beatrixpark

Dat veel mensen de herfst associëren met ouder worden, de herfst van het leven, is niet helemaal eerlijk. De herfst is namelijk de periode van oogst, de tijd om wat gezaaid is te oogsten. Wel dringt daar de ouderdom geleidelijk binnen. De naderende winter zorgt ervoor dat de bomen hun blad verliezen. Ze doen dit niet van de ene op de andere dag.

Het loslaten is een proces dat in de prachtigste kleuren gebeurt. Ook schijnt de zon adembenemend mooi. De laaghangende zon beschijnt de bladeren in de bomen op zo’n manier dat het lijkt of ze goud blakeren.

Zo door het park lopend op mijn dagelijkse rondje met de honden, tref ik ook de vruchten aan van een mooi jaar. Een leerrijk jaar boordevol ervaringen. Ik struin door het beukenbos en raap de beukennootjes op. Soms pel ik er eentje open en knabbel het binnenste op. De oogst. De honden weten ook de vruchten te waarderen en grissen soms een beukennootje voor mijn vingers weg.

Nog weer verder zie ik een hele struik boordevol knalrode rozebottels. Ik pluk er wat. Een mooie vrucht om te verwerken in jam. Misschien maar eens proberen. Wie weet wat voor een lekkers het oplevert.

Uit de kleren

Kleren hangen in de bosjes bij het Den Uylpark

De herfst heeft de verkleedpartij uit de kleren gehaald. Bladeren hielden eerst de naaktheid van de broek, trui en shirt tegen. Nu hangen de kleren zichtbaar voor iedereen. De kale takken kunnen niks meer verhullen.

Het enige dat zich verhuld is het verhaal achter deze kleren. Ze hangen trefzeker aan de takken en hebben zich netjes verdeeld over de struiken in de bossage. Het moet er al wel een tijdje hangen, verraadt de rafelige kledij.

In de schemering wakkeren de kleren tot figuren. Dan bewegen armen in de mouwen en trilt het lijf in de gewaden. Een mooi gezicht hoe de kleren veranderen in fantomen. De fantasie gaat uit de kleren en rent het bosje uit.

Je zou er bijna een gedicht van maken.

Bladblazer (2)

Netjes opgeruimd door de storm

Je mag dan wel proberen de bladeren weg te blazen met een bladblazer, de beste blazer is de wind natuurlijk. De storm van gisteren heeft de bomen ontdaan van de laatste bladeren. Maar de wind liet het niet onder de bomen liggen.

Het pad achter het huis lag bezaaid met bladeren. Overal en nergens lagen ze. De storm heeft de boel weer netjes aan kant gewaaid. Zo is het pad weer helemaal vrij van bladeren. Alleen tegen de schutting ligt het netjes op een hoop. Waarom zou je het zelf opruimen als de natuur het zelf doet?

Merel in november

image

Het verkeer raast over de rotonde. Het stoplicht springt op rood. De auto’s moeten de fietsers voor laten gaan bij de afslag. Een ongeduldige automobilist grijpt met zijn kleine auto de binnenkant van de rotonde. Half over het asfalt, half over het tegelwerk neemt hij de binnenbocht.

De lucht is grijs. Geen straaltje van de zon bereikt de aarde. Somber grijpt de herfst om zich heen. Hier mag niet teveel vrolijkheid doordringen. Het verkeer heeft zijn koplampen ontbrand. De auto’s schieten hun licht voor zich uit. Het schijnt op alles en iedereen.

Boven al het geraas hoor ik ineens de fluit van een merel. Ik speur omhoog. Geen boom of ander stukje groen kan hem een schuilplaats bieden. Dan zie ik hem zitten. Bovenop de lantaarnpaal die de rotonde moet verlichten. Trots staat hij daar en zingt zijn najaarslied.

Geen gunstig moment om een loflied te zingen, maar ik bespeur in de zang het verlangen naar het voorjaar. Hij zingt door. De hoge tonen dringen zacht maar duidelijk door al het geraas van het verkeer heen. De merel zingt zijn lied. Een lied van verlangen en hoop. En ik hoor wat hij zingt: het komt allemaal goed. Maar nog even geduld.