Categoriearchief: griep

Kopjes geven – Sientje (43)

Sientje had niet veel belangstelling voor andere dieren. Wat hier de oorzaak van was, wisten we niet. Heel soms gebeurde het. Zoals bij een vriendin in Leiden. Ze werd helemaal wild van haar konijntje. Ze kreeg geen genoeg van de bak waarin het diertje zat. Het konijn lag te rillen in haar hok.

Sientje vond het konijntje erg interessant. Wat zou ze doen als we het konijn los lieten? Daar hadden we geen idee van. We hebben het maar niet getest. Voor hetzelfde geld kreeg ze ineens last van haar jachtinstinct.

Griep

Nog zo’n gebeurtenis waar we versteld van stonden. Misschien was het een koortsdroom. We hadden haar nog niet zo heel lang. Ik was naar Almelo gegaan met een flinke griep. Thuis in Leiden hield ik het niet uit, daarom was ik maar naar Inge gegaan. Vrijwel op hetzelfde moment kwam Inge thuis met dezelfde griep. Zo lagen we naast elkaar in bed met een flinke koorts. De koorts liep hoog op bij ons allebei. We hielden een wedstrijdje. Degene met de hoogste koorts mocht blijven liggen, de ander moest met Sientje lopen.

Zo liep Inge met Sientje, want de thermometer wees bij haar een halve graad lager aan dan bij mij. Ze liep het bermuda-rondje, want ze voelde zich heel beroerd. Zo kwam ze langs het grasveldje voor de oude Ambachtsschool en ging meteen weer terug. Op het grind voor de school zat poeslief een poes. Inge passeerde met Sientje. Sientje kwispelde en liep op de kat af. Inge vreesde het ergste. Maar de poes was blijkbaar honden gewend en gaf Sientje zelfs kopjes.

Kopjes geven

Het was een schattig gezicht en Sientje genoot van de aandacht. We waren dit helemaal niet van haar gewend. Zeker ook omdat ze zo gelaten de poes kopjes liet geven en zelf heel rustig bleef. Geen opwinding of onrust, maar een ontmoeting zoals katten onder elkaar doen. Het bevestigde onze stelling dat Sientje een halve kat was. Gek op de zon en kalm als ze een kat zag.

Inge vertelde het verhaal toen ze rillend van de koorts weer naast me in bed kroop. Ik was stiekem jaloers dat ik niet met Sientje was gaan lopen. De dagen erna zochten we tevergeefs bij het lopen naar de kat. Hij zat er niet meer en hij heeft er nooit meer gezeten. Het bleef bij deze eenmalige belevenis.

Helaas. Ik had het graag gezien hoe innig een hond en een kat kunnen zijn. Zeker ook omdat Sientje zo weinig om andere dieren gaf. Het zou niet alleen haar zelfvertrouwen een duwtje in de rug geven, maar ook ons vertrouwen in haar.

Lees het vervolg: Teckel en peuter, een maatschap »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

Elke zondag een nieuw verhaal van Sientje in je mailbox?

Abonneer je op de wekelijkse nieuwsbrief

Onbevangen – #WOT

image

De griep vloert me weer even. Ik kruip een uur voor etenstijd in bed. De deken over mij heen. De sokken aan. Het houdt mijn voeten een beetje warmer in het koude bed. De schemering gaat langzaam in. Verder is het stil.

Op de trap klinken zachte voetstappen. Het is Doris. Ze gaat naar haar kamer en springt er even heerlijk op los. Ik roep of het wat stiller kan. ‘O, lig je in bed?’ zegt ze. Ze kijkt even de slaapkamer in en gaat weer weg.

Ze rommelt lekker verder. Het is weer rustig. Mijn wattenhoofd droomt langzaam weg. Dan merk ik hoe zachtjes de voetstappen in mijn richting komen. Ze kijkt even hoe haar vader weggedoken ligt onder de dekens. Dan gaat haar mondje naar mijn neus. Zachtjes geeft ze een kusje.

Ik geniet en doe alsof ik slaap. Te mooi om dit moment te verstoren. Voor mij helemaal onverwacht en onbevangen. Een beter medicijn is er niet.

Overgeven

image

Het gebeurde in het holst van de nacht. Ik werd wakker en voelde een opgeblazen maag. Het deed pijn, maar ik voelde het niet goed genoeg. Ik sliep nog half en probeerde mijn lichaam weer in het gareel te krijgen. Het lukte niet.

Ik was misselijk, dat merkte ik wel toen ik naar het toilet liep. Daarna probeerde ik weer te gaan slapen. Het lukte niet. Ik bleef wakker en voelde hoe de omgeving rond mijn borstkas protesteerde. Als ik maar niet hoef te kotsen, dacht ik. Ik heb een hekel aan kotsen.

De poging om beneden te gaan zitten hielp weinig. Het slok water dat ik had opgedronken, klotste in mijn maag en maakte mij nog misselijker. Dan verheugde ik me stiekem op het moment dat het eruit zou komen. Dan was ik er vanaf. Ik proefde wel de zure smaak in mijn mond. Dat zou gaan gebeuren.

Het moment kwam er. Ik kon nauwelijks blijven staan, moest even van de inspanning op de rand van het bad gaan zitten. Het was vies. Ik hoopte dat het snel zou stoppen. Maar er komt altijd meer uit dan je denkt.

Opgelucht dutte ik wat later weer in. Wel proefde mijn mond heel zuur. Het leek of er nog wat achter de huig was blijven steken. Toch belette het mij niet om lichtjes in slaap te vallen. Tot ik wakker werd van rochelende geluiden in de kamer naast mij. Ik vloog uit bed, greep een emmer en wist op tijd de boel op te vangen.

Een opluchting na de opluchting.

Watten, regen en andere nattigheid

Regenwolken beletten de zonsondergang boven Almere

Een hele dag regen was niet het enige dat mij thuis hield vandaag. Ik heb een zware verkoudheid te pakken. Vooral mijn hoofd voelt als een verzameling watten: vochtig en drukkend tegen mijn voorhoofd. Genoeg om je mening te vormen over alle Haagse tumult, maar te veel om je gedachten goed te kunnen formuleren.

De lucht biedt weinig soelaas. De avondzon verschuilt zich achter de wolken. Gelukkig regent de regen niet meer. Het water in de gracht staat aardig hoog. De eenden zitten in elkaar gedoken aan de waterkant. Ze wachten op beter tijden. Blijkbaar doen ze het wat rustiger aan met dit weer en gaan ze het eten verzamelen op een gunstiger moment.
Een goed voorbeeld om te volgen…

Uche uch

Die varkensgriep heeft ons behoorlijk in de greep. Hij slaat al flink om zich heen. Ik ben al iemand tegengekomen van wie de collega ziek op bed lag met de Mexicaanse griep. Het zal niet lang meer duren of ik ken mensen die de griep hebben. Of ik ben zelf gevloerd. Als forens in het openbaar vervoer loop ik potentieel gevaar met al die kuchende en niezende mensen op een kluitje in een treinwagon.

Bedrijven hebben zich niet goed voorbereid op een pandemie, schreef ik in mei. Ik probeerde allerlei enge scenario’s te verzinnen, zodat lezers zich er bewust van zouden worden wat er bij een flinke uitbraak komt kijken. Het bericht werd nauwelijks gelezen, maar toen ik de angstpreek ruim een maand later nog eens herhaalde, werd hij al een stuk beter opgepikt. En nu denkt iedereen eraan. De Nederlandse Spoorwegen halen er zelfs de voorpagina van de Metro mee. Speciale griepteams lopen de ergste scenario’s door en kijken welke dienstregeling bij een bepaald ziekteverzuim nog geregeld kan worden.

Ondertussen zijn alle mondkapjes uitverkocht en proberen sommige bedrijven ook het nieuwe griepvaccin te bestellen. In Europa is een discussie losgebarsten over een eerlijke verdeling van de vaccins. Niet ieder land bestelde zo vroeg vaccins als Nederland en moeten we niet alles eerlijk delen? De angst voor de griep heerst en het overvalt ons niet als een groot deel van Nederland onder de wol moet.

De eerste barsten in de voorbereiding komen al in beeld. Zo loopt de ontwikkeling van het vaccin al vertraging op volgens de WHO. Hierdoor komt het vaccin drie maanden later dan verwacht op de markt. Het vaccin komt als eerste beschikbaar voor landen die een contract hebben afgesloten, zoals Nederland. China en India zijn beide producenten en zij zullen waarschijnlijk hun eigen bevolking eerst voorzien.

Zoals met alle scenario’s is ook hier de praktijk weerbarstig en kan alleen een uitbraak uitwijzen of Nederland goed voorbereid is. Maar ik blijf liever in het ongewisse, laat die griep maar uitblijven.

Varkensgriep

Ineens heeft iedereen het: de varkensgriep. Van Mexico naar de Verenigde Staten, naar Spanje, Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittanië. Hij komt iedere dag dichterbij. Vandaag of morgen schokt het bericht dat hij in Etten-Leur of in Gorsel, of gewoon in Amsterdam. Of het een pandemie is, durft niemand te beweren.

De media zijn er zo van vervuld dat de hele crisis en recessie vergeten zijn.