Categoriearchief: Geen categorie

Russisch huis – #fietsvakantie

hdr
We nemen even pauze als we Vriezenveen inrijden. Bij het winkelcentrum stoppen we voor de supermarkt. We kopen de lunch met een lekker klein plastic bakje huzarensalade. Het is hetzelfde supermarktketen als waar we aan het begin van de week onze inkopen in Rijssen deden. De vraag: wel of geen extra zak met bolletjes. Er is genoeg, schat ik snel.

We zullen verderop de verworvenheden gaan oppeuzelen. Eerst maar even doorfietsen. Het vermeende fietspad komt toch uit in de lange straat die Vriezenveen uiteindelijk is. We rijden langs de smalle dwarsstraten die soms tot 3 huizen diep zijn. De boerderijen zijn over lange, smalle repen land verdeeld. Lastig bereikbaar, met veel slootjes. Alleen de hoofdweg is een kilometers kaarsrechte straat. Het verkeer raast links en rechts voorbij.

In een flits zie ik de trots van Vriezenveen: het knalgele Russische huis. Het Harmsenhuis. Ik probeer Doris er nog op te wijzen, maar ze is al te ver vooruit. Als je het huis zo snel voorbij rijdend ziet, is het misschien zelfs imponerender dan wanneer je ervoor zou stoppen en lange tijd zou toekijken.

Ik voer eens achter dirigent Nico aan naar zijn huis in Vriezenveen. Een oude, opgeknapte boerderij. Hij was er waanzinnig trots op. We sloegen allerlei weggetjes in en vanaf de hoofdstraat doken we een smal straatje en voeren over allerlei erven naar zijn huis. Het viel mij een beetje tegen. Al was er van het grote achterhuis niets gelogen. Er paste zo een tafeltennistafel in en dan was er nog meer dan genoeg ruimte voor andere troep.

Ik speur waar het huis zou kunnen staan, maar ik vind het niet meer. We steken bij het grote kruispunt met de stoplichten over en even later bij de spoorwegovergang verlaten we het dorp weer. Nog even doorrijden, dan houden we straks pauze op een mooie, rustige plek.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Langeveen – #fietsvakantie

We beginnen aan de terugreis naar Almere. De motivatie is sterk. De gezellige verjaardag maakt het verlangen naar huis groot. Alles ingepakt, vertrekken we in de richting van het dorpje Langeveen.

We waren 2 dagen geleden al een aardig eind op weg. We fietsen voor een deel dezelfde route. Nu fris en fruitig. Het dorpje ligt niet zo ver weg.

Aan het eind van het dorp, echt op de rand, staat het kerkje waar ik organist was in 2004 en 2005. Ik maakte een heel kerkelijk jaar mee. Een koorlid was erg begaan met het Maarschalkerweerd-orgel dat er stond en wilde dat dit pijporgel weer bespeeld werd.

We stappen het kerkje binnen. Ik word geraakt door melancholie. Het smalle trapje omhoog naar het orgel. Ik durf het niet op. Van beneden uit de kerk zie ik dat er een groot elektronisch orgel voor het pijporgel staat. De wens van Theo is niet vervuld.

Ik vertel Doris over het koor dat ik begeleidde. We gaan even zitten op een bankje, steken een kaarsje aan en vertrekken weer. De warme zomerdag stappen we binnen. Verder langs de moerassen op weg naar het klooster van Borculo.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Walnoten

De eerste die in de gaten hebben dat de walnoten rijp zijn, zijn de kauwtjes. Niet dat ik ze betrapt heb. Ik zie het vooral aan de sporen: kapotgepikte notenhulzen op het voetpad. De inhoud is behendig leeggehaald door de snaveltjes. Bijna om jaloers op te worden.
Binnenkort staan de vrouwen uit de buurt onder de bomen naast het gezondheidscentrum. Op het fietspad de grote tassen. En in de handen stokken en bezemens waarmee ze in de hoogte tegen de takken slaan. 

Ze halen tassen vol uit de bomen, maar de concurrentie in de lucht smikkelt steels de lekkerste noten uit de bodem.

De vallei oversteken (dag 3)

image

De derde dag starten we rustig op. Niet allemaal te gehaast. Ik pak alles op mijn gemak in. Wel gaat alles meteen de tassen in. Het maakt de tent snel leeg, waarna ik meteen de tent ook inpak.

Zo zit het meeste nog voor het ontbijt in de tas. Het geeft wel even een adempauze voor vertrek. We stippelen samen de route uit. Eerst naar Wijk bij Duurstede. Ik vind de omweg via de knooppunten niet zo handig. Daarpm snijden wij de route af. Het blijkt een prachtige weg te zijn.

image

Zo voeren we langs weilanden en kleine stukjes bos. Passeren verschillende landgoederen. Hier vlakbij Neerlangbroek moet Gerrit Achterberg geboren zijn. De streek vormt een prachtige bodem voor gedichten. Ik geniet van dit prachtige stukje Nederland.

Bij Wijk bij Duurstede nemen we de pont. Een eerbetoon aan drs. P. Deze pont is groot, maar gaat als alle andere heen en weer. Er past zelfs een vrachtwagen op. De bootsman die het geld voor de overtocht moet innen staat meer dan de helft van de overtocht te ouwenelen met blonde bestuurster van een cabriolet.

image

Voor hem geen diepe overpeinzingen zoals in het lied, maar gewoon geslachtsdrift. Vlak voor de pont aanmeert moet hij nog snel afrekenen. Om zijn middel hangt een ouderwets bonnetjesautomaat: 1,60 euro voor de overtocht. De vrouw achter ons laat 20 cent vallen van haar gepaste geld. Het valt precies voor mijn neus.

We nemen nog een ijsje bij het veerhuis. Het meisje dat met de fiets naast ons stond, loopt nu met een man mee de snackbar uit. Ze eten ook een ijsje. ‘Pa moet jij niet shoarma’, vraagt ze hem. ‘Nee, dat doen we vanavond’, antwoordt hij.

image

We rijden de Betuwe in. Over de Rijnbandijk. Een bord waarschuwt motorrijders het niet voor zichzelf en ons te verpesten met snelheid en lawaai. Het is nog rustig als we over de bochtige weg met de rivier meekronkelen. De eerste motorrijders dienen zich aan. Inderdaad ligt de snelheid hoog. Ze genieten van de bochten en proberen met de knieën het asfalt te raken.

De combinatie van zon en wind zijn heerlijk op de dijk. Ze doen herinneringen herleven. Net als het kasteel van Wijk bij Duurstede. De fietsrit vanuit Veenendaal heb ik vaak gemaakt. Snel uitgerekend heb ik hier zeker 15 jaar niet meer gereden op de fiets.

image

Het pontje bij Amerongen is een stuk kleiner dan bij Wijk bij Duurstede. Doris verliest haar brillenkoker uit het mandje. Hij valt open op de grond en daar ligt de bril. Ik zie het en raap hem op tijd op voor er een auto aankomt.

Een prachtig ritje van de pont naar Amerongen langs het kasteel. Zwanen zwemmen tussen al het eendenkroos. De bocht om langs het Drostehuis waar Elisabeth Post Het land in brieven schreef. Voorbij de Andrieskerk het dorp uit in de richting van het bos. We kijken snel in de tabaksschuur, maar zien niet de verwachte dingen. Het bos in langs de route die ik zo vaak gefietst heb.

image

Eindelijk zie ik dan de eerste bosbesstruikjes. Geen bessen eraan. Als we ergens rustig gaan pauzeren, dan zie ik de laatste besjes. We proeven. De smaak. Dit is echt lang geleden zeg.

Ik heb me vergist in de knooppunten, zo schampen we Veenendaal nog net. Het kruis op de berg doen we nu aan. We fietsen achterlangs waar het oude Juliana-ziekenhuis stond. De berg over naar Rhenen is zwaar. Kaarsrecht omhoog. De afdaling met het prachtige uitzicht is geweldig.

We rijden door Rhenen zelf om nog snel een aankoop te doen voor de zondag. Daar is eenAlbert Heijn  We zetten de fietsen langs de weg en klimmen omhoog. Als we uitgewinkeld zijn, kijkt Doris op het briefje bij de kassa. Ze zijn in de zomermaanden gewoon open.

image

Dan duiken we naar beneden om de route van de knooppunten te vervolgen. Wat is dit heerlijk. Het smalle fietspad biedt niet genoeg breedte om te passeren. Gelukkig wachten onze tegenliggers geduldig. Het is een mooie route dooe het zomergroen onderlangs de Grebbeberg. Als we op de dijk naar Wageningen zitten kijk ik  af en toe om om het indrukwekkende silhouet nog even te zien.

Aan de overkant zien we Opheusden liggen. Nog een stukje naar Wageningen. Daar worden we ingehaald door een echtpaar opv elektrisch fietsen. Voorop zijn fiets staat een klein heidestruikje als troffee voor de gereden route. We halen ze bijna in bij de afdaling. Ze trappen even snel als net en wij krijgen in de gaten dat zo’n fiets je evenveel kracht meegeeft als bij een afdaling.

image

We moeten nu nog de Wageningse berg over. Ik had er niet aan gedacht bij het plannen. Wat een klim is dat.  Hier staan de mooie huizen van Wageningen. Een voetpad voert recht het park in. Maar wij draaien rond op de Buitenlands aandoende bochtige klimweg.

Bovenaan zie ik dat het wandelpad door het park hier uitkomt. Wij rijden langs universiteitstuinen vol bijzondere planten. Iets verderop begint het bos: de Veluwe. Wat meteen opvalt is de andere uitstraling van het bos. De bomen staan verder uit elkaar en lijken hoger te reiken. De zandweg naast het fietspad is begroeid met plantjes. Zou hij wel gebruikt worden. De hoge bomen houden veel daglicht weg. Het is er heerlijk na de warme dijk en inspannende klim van zojuist.

image

Nog een klein eindje fietsen en dan zijn we bij de camping. We voelen het in de benen. Het wordt de grote camping De Dikkenberg bij Renkum. Het trekkersveld valt tegen. Het lijkt eerder een ontmoetingsplek voor jonge gezinnen. Het veld beslaat vooral vouwwagens en caravans. Bij alle aanwezigen zijn grote groepen vrienden en familie neergestreken. Een lekker dagje op de camping.

Ik weet niet of het een rustig nachtje wordt.

image

Wildkamperen (dag 1)

image

Dat je midden in het bos mag kamperen, was een leuke gedachte voor ons allebei. Daarom wilden we bij de paalcamping midden in het bos onze fietsvakantie beginnen. Die paal staat in het bos tussen Hilversum en Baarn. Niet zo heel ver van huis.

image

We vertrokken wat later gistermiddag en reden best snel. Ik had de route vooraf uitgestippeld van knooppunt naar knooppunt in het kaartenboekje van de Lidl. Op een paar plekken raakten we de weg kwijt. Het is lastig speuren in delen van Naarden en Bussum. Daarna arriveerden we bij de wildoversteek bij de Bussummerheide. Een hele bevenis om op een brug te rijden terwijl je het nauwelijks in de gaten hebt.

image

We fietsen verder, waren al een flink eind over de helft. Het was niet ver meer. Zouden er 2 of minder tenten staan? En kondrn we de paal überhaupt wel vinden. De spanning steeg. We lagen op route, reden over de spoorwegovergang. De bomen gaven weinig doorkijkjes. De kaart haalde ik erbij. Zou het lukken?

image

Daar was het pad links. En daar zag ik een tent staan. Het moest hier zijn. Er stonden 2 tenten zagen we na grondige inspectie. Het was gelukt. Nu een spannende nacht in. Alleen in het bos met 2 andere kampeers om ons heen…

image

Lopen en fietsen in boeken – #50books

image

Ik ben niet zo’n sporter. De combinatie van sport met een bewegingsloze activiteit als lezen is voor mij bijna onmogelijk. Een boek als de Renner van Tim Krabbé laat mij koud. Net als de Mont Ventoux van Bert Wagendorp waarmee lezers op dit moment wegrennen.

Geef mij maar de combinatie van het wandelen met de natuur. Zoals in het Natuurdagboek van Nescio. In dit boek maakt hij prachtige wandelingen tussen Amsterdam, Naarden, Hilversum, Breukelen en Vinkeveen. Ook pakt hij hier regelmatig de fiets. De activiteit van het wandelen of fietsen staat hier niet voorop. Meer de natuur die hij onderweg ziet.

Het staat gelijk met het peddelen dat Paul Theroux in zijn Gelukkige eilanden doet tussen de eilanden in de Stille Oceaan, het wandelen van Jan Blokker jr. op zijn voettocht naar Rome of het fietsen van Ilja Leonard Pfeiffer op zijn fietsrit naar Rome.

De laatste is niet-sportief en rijdt op een in de haast gekochte tweedehands racefiets. Sporten in de meest ultieme vorm: onvoorbereid en op een stukkende fiets. Het reisdoel is belangrijker dan de manier waarop hij er komt. Tegelijkertijd geniet ik van de ontberingen en de overwinningen.