Categoriearchief: gedichten

Zonsondergang

Als er een tijd is waarbij de zonsondergang zo bewust aan je oog voltrekt, dan is het nu wel. Het brengt mij tot gedichten, die ik dolgraag met jullie wil delen.

Ik heb dit gedicht maar naamloos gehouden…

****

Een witte streep duwt een vliegtuig
vooruit tegen de ijsblauwe lucht
zie ik vlak boven de dakrand
dat de zon oranje afscheid zoent

De takken sprieten kaal het donker
tegemoet, maar voordat het blauw
wegduikt in het zwart mogen ze
mij nog heel eventjes in de ogen kijken

***

‘Hé, ik zie de maan’, zeg je
Ik zie alleen het vliegtuig vooruit
hollen terwijl het blauw azuurt
voordat de avond zich echt meldt

Als ik voorover buig en jij
wat naar achteren hangt
doemt daar de glijbaan van
een stukje sikkel voor mij op

**

De maan hurkt weg van de bol
en ziet dat de avond de nacht
inluidt zoals het kerstklokje doet
in de koude weken van nu

Doe maar of het zomer is
en droom de koude warm
zodat het even warm is
als nu de kou onze neuzen knuffelt

Licht de avond nog even op
dan vergeet ik dit beeld verder
in de zee van liefde en spelen
we of de maan een zonnetje is.

*

Als zij de volgende dag
naar de glijbaan toe loopt
en ziet dat de zon zoet oranje
spuugt omdat het weer voorbij is

Roept zij ‘maan’ en dribbelt in de richting
van de sikkel om te glijden
na het klimmen voordat het donker
ons begroet knipoogt de maan haar

Almere, 14 en 15 december 2007

Kikker in december

Maar weer eens een gedicht:

Kikker in december

De kikker kruipt traag over de tegels
de regen valt opgelucht op de grond
als de vors uit zijn slaap wakkert.

Hij holt sloom de waterstroom achterna
en krimpt weg in het gat tussen schuur en stoep
alsof de winter nooit is begonnen en hij niet slaapt

Een kikker in december, zegt de natuur
verward en bezorgd. Vroeger kon zoiets
nooit in het holst van de winter.

Rijmen en dichten

Een gedicht van mama, meende mijn broer bij het horen van het sinterklaasgedicht. De rijmparen ‘Dubai’ met: ‘Elke maand is er wel een ver klusje bai’. Het bracht mijn broer tot zijn overtuiging. Hij zat er dik naast. Ik had mijn zwager getrokken.
Voor het eerst kreeg een familielid geen poëzie, maar rijm. Daarom had mijn zwagerman ineens een ‘heg’, omdat dit zo mooi rijmt op ‘weg’.
Dat zijn ze niet van mij gewend. Ik wilde het sinterklaasgedicht verheffen uit de zielige situatie van kromme rijm en woorden die erbij gehaald worden omdat dit nu eenmaal zo rijmt. In plaats daarvan presenteerde ik echte sonnetten die knipoogden naar de hoogstaande literatuur.
Het voorval gisteren heeft me veel plezier opgeleverd. Ik ben nu overtuigd: dit ga ik vaker doen. Niks is leuker dan een sinterklaasgedicht vol van kromme rijm en rare wendingen. Dat hoort gewoon bij dit feest. Al kon ik het stiekem niet laten het gedicht van binnen wat op te fleuren met binnenrijm en andere dichterlijke trucs. Gewoon even een extra sport voor mijzelf.
Over dichten en rijmen gesproken. Sommige dichters komen niet veel verder dan een goede sinterklaasrijmer. Onze Dichter de Vaderlands is zo iemand. Driek van Wissen presenteert zich meer als rijmelaar dan als een heuse dichter.

Links

ik denk aan hoe het
toch kan dat het
niet is zoals het
had moeten zijn

de dagen drukken
tegen mijn buik
dat vraagt
aandacht en zorg

als de regen dan
langzaam valt dan
zoeken mijn ogen dan
de weg en houden

keurig de wacht aan
de juiste kant
van de weg
dicht bij het gras

dan fietst een man
eendrachtig en recht
op mij af op mijn
weghelft zonder dat

hij uit de weg gaat
rijdt hij recht in
mijn vizier en wijkt
niet van mijn zij

alsof mijn helft
zijn helft is, rijdt hij
recht op mij af
en mompelt of ik gek ben

of zoiets schiet rakelings
langs mijn mouw
zijn adem voel ik
zuchten naast mij

nog eens kijk ik
gedachten verlaten
mij als de schim uit
het hoofd van de gestoorde

ik rijd helemaal
niet op mijn helft
maar op zijn helft
aan de linkerkant

Wachtwoord

Een gedicht. Ik wilde eens niet over de natuur schrijven:

Wachtwoord

Een kaarsrecht streepje
knippert geduldig op de seconde
in het vakje na de naam:

Notopic
Amalia
70diesel
geenidee
deliefde

verschijnt in *********
bij de herhaling licht
een ********** teveel
achter de secondeteller

De naam van de hond
een vijand of de dochter
de geliefde met of zonder geboortejaar
of was het de hele datum

Het adres waar ik eerst
woonde met of zonder c
mijn oude telefoonnummer
de postcode van mijn oma
de allereerste pincode
of het koosnaampje
van mijn vorige liefde
of toch het tweede

Ik weet het niet meer
woorden schieten door het hoofd
maar het blokje
verkeert fout nog een
keer doemt dreigend in beeld
OK vraagt om een klik
en laat mij weer iets invullen

Is de code hetzelfde
als de inlognaam
of verschijnt hij normaal
niet automatisch
in het scherm
als het vakje
staat aangevinkt

Tot de haan kraait
bij de derde keer
De schade bonkt dof
het wachtwoord kwijt
en weigert de toegang

Almere, 6 november 2007

De laatste uienoogst

Bij het hardlopen vanmiddag liep het volgende gedicht mij tegemoet:

De laatste uienoogst

Het versleten karrenspoor
trekt mij een maand geleden

als uien vers dobberen op

wagens met zachte banden

Ze brommen van mij weg
ik hol er rustig achter
de gele kleur vervaagt
in de horizon

Voor hij de bocht neemt
slingert nu een zandpad
door het gerooide veld
slippen de strepen dicht

De oogst verwaait in
de klodders klei
met de droge wind
van nieuwe machines

Ze stampen een nieuwe wijk
boven de scherpe geur van oma’s
kastje groeien de groene bladeren
bruin uit de ringen

Elke ring schilfert verder
de stad uit en rent voor
de hardloper uit, maar verdwijnt
verderop met de horizon mee

Almere, 21 oktober 2007

Een terugkeer van het gedicht van de week? Ik durf het niet te beloven, maar er vaker een gedicht tegemoet loopt, zal ik hem zeker mee naar huis nemen, opschrijven en voor mij uit lispelen op het blog.

Bloggende dichters

Leo Vroman mag een oud mannetje zijn, hij schrijft fantastische gedichten. Ik voelde mij een keer zo trots als een pauw toen ik een mailtje van hem kreeg over een recensie die ik geschreven had. Ik besprak in de recensie de bundel Tweede verschiet.
Vanmorgen ontdekte ik bij toeval de weblog die hij deze week voor de Volkskrant bijhoudt. Daar kun je zien dat een dichter aan het woord is. Prachtige dichtregels ontkiemen uit het dichterlijk moeras van de blog:

Als ik eindelijk mijn ogen sluit
zeilt er een vlucht hyacinthen
in gebleekte linten gebundeld
naar buiten en voor mij uit
(of niet, natuurlijk)

Ik maakte wel wat los vandaag bij mij, ineens ontsproten vier dichtregels tijdens kantoortijd:

Heel langzaam wissen de sporen
verdwijnen in het universum
zwaaien naar maanmannetjes
en lege marsplaneten

Dan is het op…