Categoriearchief: foto

Sienepien op de foto – Sientje (36)

In het buurtje waar wij in Almelo woonden, waren maar liefst 2 dierenwinkels binnen loopafstand van ons huis. Als we er bij de wandeling langsliepen, dook Sientje meteen op de bak met koekjes die bij de ingang stond. Ze graaide snel een flinke hoeveelheid koekjes uit de voerbak en schrokte ze de volgende meters lopen op. Ze wilde altijd meer hebben, maar daar gingen we niet op in. Er zaten grenzen aan het snoepen.

We hadden een goede relatie met die dierenwinkel. De andere stond er vrijwel naast, alleen een bloemenwinkel zat tussen de 2 dierenwinkels in. Bij die andere kwamen we alleen voor een aanbieding of als onze dierenwinkel niet had wat we zochten. De andere dierenwinkel had een grote parkeerplaats voor de zaak. Ook ontbrak er een voerbak met koekjes bij de ingang. Onze eigen winkel had gewoon meer sfeer en deed meer aan klantenbinding.

Foto insturen

Zo kon je een foto van je hond insturen. Die foto kreeg een mooi plekje achter de kassa. Wij stuurden een foto van Sientje waar ze op de bank zat en heel eigenwijs in de richting van de camera keek. De blik was de helft van de foto, de andere helft van de aantrekkingskracht was dat ze niet zolang ervoor geplukt was. Ze zag er gewoon heel mooi uit. We gaven de geboortedatum van de hond door, waarna we elk jaar op haar verjaardag een kaart in de bus kregen.

We hadden Sientje nog niet zo lang of er kwam een speciale hondenfotograaf langs. Precies op mijn vrije dag was hij er. Zodoende mocht ik met de hond naar de dierenwinkel. Ze at zich eerst uitgebreid aan de bak met koekjes bij de ingang. Binnen in de zaak zwierven ook genoeg brokken en koekjes die uit de voorraadbakken waren gevallen. Genoeg om te eten dus. In een hoekje van de kleine winkel zat de fotograaf. Een Amsterdammer, en dat valt onmiddellijk op in Almelo.

De hond mocht zitten op een wit laken. De fotograaf probeerde ze in een zo leuk mogelijke stand op de foto te krijgen. Niet bij elke hond ging dit even makkelijk. We hadden ons voor een bepaald tijdstip opgegeven, maar ik moest nog even op mijn beurt wachten. Er waren aardig wat kandidaten. De fotograaf liep een beetje uit. Een grote herdershond moest op de foto met een jongetje. Het dier wilde niet gaan zitten. De jongen kreeg het niet voor elkaar, wat hij ook deed. De fotograaf maakte rare geluiden en deelde koekjes uit. Het hielp weinig.

Sienepien

Eindelijk was het mijn beurt. Ook Sientje liet zich niet zo verleiden. Ze wilde niet gaan zitten en liep telkens naar de fotograaf toe als hij een raar geluidje maakte. Hij probeerde haar te verleiden met ‘Sienepien’, op zijn Amsterdams uitgesproken. ‘Sienepien’, riep hij terwijl hij door zijn camera in haar richting tuurde. Hij kreeg haar niet in beeld zoals hij gewenst had, maar we wisten haar toch zo voor de camera te krijgen.

Hij klikte precies op het moment dat ze overeind kwam om het koekje in ontvangst te nemen. Een onmogelijke foto, maar de fotograaf leek tevreden. Het was nog in het tijdperk voordat foto’s digitaal werden gemaakt. Het zou mij benieuwen wat hij ervan gebakken had. Ik vreesde het ergste. Dieren fotograferen is ontzettend moeilijk. Deze fotograaf scheen volgens de eigenaar van de dierenwinkel één van de weinige in Nederland te zijn, die het ook nog aardig kon.

Ik was niet thuis op het moment dat de foto’s afgedrukt waren, maar een paar weken later haalde Inge ze op. Ze ging even naar de dierenwinkel voor een boodschap, had Sientje bij zich en de verkoper zei: ‘Hé, jou heb ik al gezien vandaag. Op een prachtige foto.’ Hij liet de foto’s zien en Inge was verkocht. Ze zat er prachtig en heel uitdagend op. Met de nieuwsgierige blik van een teckel. Ze kwam iets naar voren – tegen de bedoeling in – maar het maakte foto heel sprekend.

Helemaal verkocht

Inge was helemaal verliefd op de foto en schafte meteen het hele pakket foto’s aan. Dat het bijna twintig euro kostte, vergat ze even. Dat was ook de verleiding, je kreeg 1 foto gratis van de dierenwinkel en de rest kon je erbij kopen. Het jaar erop kwam de fotograaf weer en kochten we weer het hele pakket. Nog een jaar later, was er voor ons de lol vanaf. Het werd teveel van hetzelfde. Daarom namen we toen alleen de gratis foto op.

Die allereerste fotoserie is nooit meer overtroffen. Zo prachtig als ze daar op staat, zo mooi hebben we haar nooit meer op de foto gekregen. Misschien zit het geheim erin dat ze precies overeind kwam op het moment dat de fotograaf klikte. Een actiefoto.

Lees het vervolg: Vrienden »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

2016 Jaar van het boek – #50books vraag 2

image

Een dag na de eerste boekenvraag over je leesvoornemen, opende het CPNB officieel: 2016, het jaar van het boek. Het is een prachtig initiatief dat de kracht van het boek viert. We lezen nog altijd heel veel. Al lezen we anders en is het niet altijd gerelateerd aan een boek. Een beter jaar voor het bedenken van boekenvragen kan ik niet hebben.

Plezier in lezen dat is voor mij het belangrijkste dat telt. De boekenwurm die de letters, woorden en zinnen verslindt. En je mag er zoveel van nemen als je zelf wilt. Daarom is het zo mooi om het lezen te vieren. Boeken bepalen onze cultuur en identiteit. Daarom zegt een boekenkast zoveel over iemand.

De boeken die erin staan, laten zien waar zijn interesse ligt. Maar soms zegt het ook wie hij zou willen zijn, dan bestaat zijn boekenkast voornamelijk uit ongelezen boeken. In het voornemen schuilt de wens wie hij zou willen zijn.

Aan het initiatief zitten allerlei activiteiten vast waarmee het bestaan van boeken wordt gevierd. Een initiatief waar iedereen aan kan meedoen is een #bookshelfie voor je eigen boekenkast. Doe ook mee en stuur een tweet met je foto naar @2016jaarvhboek

De bookshelfie brengt mij bij de tweede vraag van het jaar:

Wat vertelt jouw boekenkast over jou?

Vertelt elk boek zijn eigen verhaal en komen ze allemaal samen tot jouw verhaal? Of zou je graag willen dat je boekenkast een bepaalde belangstelling belichtte? En zit er veel van vroeger in je boekenkast? Boeken die je toen wel las en nu niet?

Ik ben ontzettend benieuwd naar je antwoord, al dan niet met een bookshelfie erbij.

Blog mee over #50books

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Lees de antwoorden op vraag 1: Wat zijn je leesvoornemens voor 2016?

Posthuma de Boer

image

Als je ergens mee bezig bent, kan het gebeuren dat je het opeens weer tegenkomt. Maar dan ergens anders. Een tijdje terug kocht ik een boekje over het orgel in het concertgebouw. Rond diezelfde tijd las ik het boek Ica van Eva Posthuma de Boer.

In het boek over het orgel kwam ik ineens de naam Posthuma de Boer tegen. Niet Eva, maar Henriëtte Posthuma de Boer. De afgebeelde foto’s van de componist Tristan Keur en organist Leo van Doeselaar bij de 2 artikelen zijn van Eddy Posthuma de Boer.

Eva is de dochter van Eddy en Henriëtte Posthuma de Boer – Klautz. Ze heeft haar kunstzinnige talent zeker geërfd van haar vader en moeder. Niet alleen het schrijven van haar moeder, maar ook het zien van haar vader.

image

Dat laatste leert het boek Beeld in zicht van Eddy Posthuma de Boer. De teksten zijn van Simon Vinkenoog en Cees Nooteboom. In het boek komt het foto-oeuvre van Eddy Posthuma de Boer heel mooi naar voren. Hij is een allround fotograaf en reist de hele wereld over voor zijn foto’s.

In het album heeft hij veel brede thema’s. Hij fotografeert mensen, landschappen en de stad. Er staan alleen zwart-wit foto’s in. De composities zijn zeker de moeite van het bekijken waard, hebben soms zelfs iets poëtisch. Ze vertellen stuk voor stuk een verhaal en nemen je mee. Net als wat de roman Ica van zijn dochter Eva doet.

Fotoprijs Instagram

Ik was best verrast toen ik hoorde dat ik de hoofdprijs had gewonnen voor de mooiste Instagramfoto. Na de bijeenkomst van de Social Media Club Almere met Puurs uitleg over Instagram was ik best enthousiast. Ik plaatste af en toe een foto van de hele reeks foto’s die ik dagelijks maak.

Ik fotografeer voornamelijk luchten en ’s morgens bij het uitlaten van de honden maak ik ook natuurfoto’s. Vaak ter inspiratie voor een gedicht. Zo stuitte ik op die zondagmorgen op veel slakken. Ze kropen massaal op de paden. Ik maakte foto’s van de dieren. Ze presenteerden zich zo mooi zonder afleidende voorwerpen er omheen.

Behalve mijn honden natuurlijk. Ze vonden de slakken ook interessant en snuffelden aan de trage kruipers. Zeker toen een heel mooie slak voor mij langskroop en ik op de knieën ging met mijn mobieltje in de aanslag. Precies op het moment dat ik klikte, schoof Teuntje haar neus in de richting van het dier. Meteen krom het dier in zijn huisje. Het veel te gevaarlijk. Mislukt was de foto in mijn ogen.

Gelukkig lukte het mij verderop wel een volmaakt kruipende slak op de foto te zetten. Het was iets rommeliger, op de stoep, maar het dier kroop mooi vooruit. Ik had de foto die ik wenste. Het huisje stond er mooi scherp op.

Eigenlijk wilde ik de foto van Teun en de slak weggooien. Hij is niet scherp en het moment is ook mislukt. In de neus zit beweging. Waarom ik hem toch plaatste, weet ik niet. Gewoon omdat het best grappig was zo’n hondensnuit bij een slak.

Dat ik hiermee de prijs zou winnen, had ik niet kunnen bedenken. Onbewust beschik ik over talenten of in elk geval over geluksmomenten. Het laat mij zien dat je niet altijd bewust bent hoe mooi iets eigenlijk is.

Meerkoetjes

wpid-20150516_171749.jpgEen koppeltje meerkoetjes heeft midden op de gracht bij het park een nest gebouwd. Of ze andermans nest in beslag hebben genomen of deze indrukwekkende burcht zelf gebouwd hebben, kan ik zo snel niet zien.

Het vrouwtje zit al bovenop de berg van takjes, twijgjes en riet. Het mannetje zwemt heen en weer. Hij klimt op de waterkant en trekt aan het riet dat daar groeit. Zo half in een rietstronk gehangen valt hij achterover en kukelt het water in.

wpid-20150516_171702.jpgNiet dat het erg is. Hij heeft het begeerde stukje riet en zwemt er trots mee in de richting van het nest. Hij geeft het aan haar. Zij pakt het over, schikt wat en stopt het ergens voor haar in de bedding van het nest.

Het mannetje is alweer weg. Hij klimt weer op de kant, hangt weer in een rietstengel. Het riet schiet los. Hij valt het water in en zwemt na het koppeltje duikelen weer terug naar het wijfje.

wpid-20150516_171708.jpgOf het nestje nu met elk nieuw ietsje hoger komt of geriefelijker wordt, kan ik niet zien. Het ziet er heel bedrijvig uit. Bedrijvig genoeg voor middeleeuwse dichters om er liefdesliedjes over te schrijven.

Onwillekeurig moet ik daar ook weer aan denken. Alle vogels, behalve jij en ik. Waarom zouden wij niet een nestje gaan maken…

wpid-20150516_171742.jpg

Pauze bij de bushalte – #plog

image

Het heerlijke winterzonnetje lokt me naar buiten in de pauze. Al is er in het Westelijk havengebied van Amsterdam niet veel te beleven. Of juist heel veel. Ik weet het nog niet zo goed. De wind staat de verkeerde kant op en waait de geur van olie en de rookpluim uit de steenkoolcentrale rechtstreeks naar je toe.

image

Voor mij geen reden om binnen te blijven en ik volg de afgeschermde snelweg op weg naar de havens. Ik wil weleens rondstruinen langs de kade onder de kranen door die ik vanuit de trein zie. Het is te ver weg. Wel loop ik voorbij het opstelterrein van de treinen. De sporen verderop verraden dat er af en toe overheen gereden wordt.

image

Ik zie enkel een boot staan, klaar om te worden afgelakt of een andere beurt te krijgen. Twee mannen staan bij een loods een sigaretje te roken. Verder is er weinig bedrijvigheid bij het grote schip. In het water verwordt zo immens ding tot een klein plankje vlot. Een vrachtwagen passeert me met op de oplegger twee grote heftrucks. Hij rijdt in de richting van de snelweg waarover het verkeer ondanks het geluidscherm duidelijk hoorbaar voortraast.

image

Als excuus staan tegen de dijk waar de A10 op ligt, eindeloze rijen boompjes geplant. De dunne sprieten verraden eerder het excuus dan dat ze een goed argument vormen voor een schone omgeving. Het is waarschijnlijk aanplant voor gekapte volwassen exemplaren elders in de stad.

image

De weg waar ik langs loop is leeg. Het voetpad stippelt een mooie route voor de wandelaars. Soms passeert een verdwaalde schim mij. Verderop een groepje kantoorlui die een wandeling in de pauze maken. Voor de rest blijft iedereen zoveel mogelijk binnen of in de auto.

image

Als ik de bushalte passeer en even stop om een foto van de lucht te maken, komt er een stadsbus aangereden. Het oranje lampje knippert als teken dat hij hier gaat stoppen. De bus is verder leeg en ik houd vergeefs mijn armen omhoog. Ik sta hier alleen maar en hoef niet mee.

image

Het bushokje heeft evenveel triestheid over zich heen. Het is de halte Dynamostraat. Aan de zijkant is de elektronica gesloopt. Een paar weerstandjes andere vage inklikbare plastic kastjes waar draadjes uitsteken, zijn duidelijk zichtbaar. De bus is allang uit zicht en als bij toverslag, speelt de zon met de wolken boven de kantoren. Nog een paar stappen en ik kruip weer achter het scherm.

image