Categoriearchief: flevoland

Geluk in Dronten

Ik moet in Dronten zijn en loop van het station naar mijn afspraak. Het is een bijzonder wijkje waar doorheen ik wandel. De huizen komen uit de jaren ’70, dezelfde kozijnen en gevelplaten als de buurt waarin ik opgegroeid ben. De huizen lijnrecht tegenover elkaar. Als je goed kijkt, kun je zo zien wat je buurman of buurvrouw aan het doen is aan de overkant.

Ik kijk ook naar binnen. Donkere huizen in de voorjaarszon. De kou en het lage licht helpen niet om goed naar binnen te kijken. Mijn ogen hollen achter het licht aan.

ALs ik goed kijk, zie ik bierflesjes op tafel en in de vensterbank staan. Een kerstboom nog opgetuigd, meteen achter het raam, terwijl kerst meer dan een maand voorbij is branden de lampjes nog in de woonkamer. Een huis verderop ook een kerstboom, maar hier alleen de rode slingers in de boom. De ramen zijn vuil, er hangt een zweem van vettigheid die alles wat binnen staat donkerder maakt en lichtjes vervormt.

Bij de buren zijn de gordijnen half dicht. Een groepje jongens drinkt biertjes. Bij het raam zwaait een jongen als ik langsloop. Hij gooit een pijlje in de richting van de muur. En nog 1 en nog 1.

De treurigheid van zo’n buurt. Kansloos. Al in de vroege ochtend aan het bier. Een slinger hangt voor het raam van een ander huis. De lucht is uit de 11 gelopen die in het midden staat. De ramen vervormen alles door de viezigheid op het glas.

Zo is de dag al vervormd voordat de avond begonnen is. De ijzige stilte doet de rest. Af en toe loopt iemand over het fietspad waar ik nu terechtkom. De koude wind en de lege straat houden de kaken stijf op elkaar. Op zoek naar geluk in Dronten.

Regen – fietsvakantie (slot)

Vlakbij het centrum begint het te druppelen. Een regenbui. De eerste van de vakantie. Tot nog toe wisten we het heel droog te houden, maar nu gaat het dan toch los. We klimmen omhoog bij station Almere Centrum. Het Den Uylpark naderen we vanaf Stedenwijk Noord. De bocht om. Daar komen we aan. Ik app het naar huis.

Een beetje teleurgesteld ben ik als Inge ons niet opwacht om de aankomst te filmen. Ik had er een beetje op gerekend, maar ze is er niet. Druk in de weer met videobanden om ze te digitaliseren. Het is een flinke rommel in huis.

Nog nooit was ik zo snel in de realiteit. Ik heb er een jaar over gedaan om de vakantie weer te proberen op te roepen bij mijzelf. In de hoop om de verhalen weer tot leven te wekken en de reis nog een keer te maken. In gedachten. De geuren en kleuren voor de geest te halen. Het geeft je zoveel meer als je op deze manier een vakantie weer beleeft.

Ik hoop dat jij net zo genoten hebt van deze reis. Onderwijl ben ik een weekje naar Texel gefietst in juni en ga ik misschien ook nog deze zomervakantie op de fiets. Het is gewoon ontzettend lekker. Je stapt op de fiets en meteen onderweg begint de vakantie al! Een verhaal dat nooit stopt.

Knardijk – #fietsvakantie

Zoals ik 2 jaar geleden al schreef: wil je Flevoland voelen, ruiken en proeven, fiets dan over de Knardijk. De binnendijk gaat dwars door de jongste provincie heen van Zuid naar Noord.

Kaarsrecht is hij. De afwisseling zit hem in de beleving. Je fietst het mooiste bovenop de dijk, maar gelukkig mag je soms ook aan 1 kant fietsen. Bos en weiland wisselen elkaar af. Soms doorkruist een weg de dijk.

Zo fietsen we door een gloednieuw tunneltje dat onder de weg naar Zeewolde gaat. In de verte zie je het industrieterrein van Zeewolde al liggen. De rest van het dorp blijft je bespaard.

De schapen zorgen voor de afwisseling. Het Knarbos met het fraaie binnenhaventje – tenminste het oogt zo – waar nu een mooie boomgaard is. Verderop de bossen en andere natuurgebieden. Zorgvuldig gepland en geplant. De ruimte is enorm. En jij daar bovenop. Op die Knardijk.

Het zicht van het kunstwerk dat je ook vanaf de doorsnijdende A6 ziet. Het is de volstrekte rust. De oogstende machines en vooral het zien van de roofvogels, jagend en de andere natuur op dit nieuwe land.

Zelfs al hebben we er vaker gefietst, de Knardijk zorgt altijd voor een nieuwe beleving, een nieuw loflied en een nieuwe blog.

Biezenburcht – #fietsvakantie

Als je zoveel indrukwekkends gezien hebt bij de zandverstuiving, dan valt de rit langs Harderwijk tegen. Het begint bij de brug over de A28. Het verkeer raast onder je door. Het vraagt een aardige klim. Bij het afdalen moet je weer heel snel remmen omdat je moet oversteken.

Dan de tunnel door op weg naar Flevoland. Het laatste deel van de reis, maar wel bijna de helft van het totaal aantal kilometers dat we afleggen. Ook niet het mooiste stukje Harderwijk. Je kunt je dan niet voorstellen hoe indrukwekkend deze stad was voor bezoekers varend vanaf de Zuiderzee.

Komend vanaf de dijk naderen we het Fort, de Biezenburcht. Het ligt op de grens van de Knardijk en de Zeewolderdijk aan. De Knardijk maakt hier de buiging en wordt een binnendijk.

Tot Zuidelijk Flevoland erbij kwam in 1968 was de Knardijk helemaal een buitendijk. Tegen de dijk aan ligt het natuurgebied Harderbroek. Hier vliegen eindeloos veel meeuwen en visdieven. De laatste is bijna niet te onderscheiden van de meeuw, alleen aan de ranke vleugels zie ik het verschil met de kokmeeuw.

Hier is het uitzicht heel mooi. Je kijkt zo in de richting van Harderwijk zoals de schippers eeuwenlang de stad zagen liggen vanaf de binnenzee. Nu rijden de auto’s je in hoge snelheid tegemoet vanaf de dijk. Het blijft een vreemd idee.

We kijken nog een keer naar beneden waar de snackbar gehuisvest is, eten aan de kant van de Knardijk nog een krentenbol en gaan dan over de mooiste dijk van Flevoland omhoog naar de Oostvaardersplassen.

Fietsvakantie 2016

In augustus 2016 maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Lange dijkweg – #fietsvakantie

img_20160812_112220.jpgNadeel van wonen in Almere: je moet altijd weer door die polder. De lange dijkweg van Almere naar Zeewolde bijvoorbeeld. Daarover fietsen wij aan het begin van onze fietsvakantie. De dreiging van een flinke regenbui rijdt met ons mee. Ik voel af en toe een spatje, maar de wind zit in onze rug. Dat is waanzinnig lekker.

De rij windmolens is oneindig. Elke keer weer een nieuwe molen. Aan de overkant glijdt de woontoren van Amersfoort traag achter de bomen. De hijskranen die aan de dijk werken, halen de toren langzaam in. Terwijl wij ze steeds verder achter ons laten. We fietsen in de richting van Spakenburg, zien het vissersdorp liggen aan de andere kant.

Voorbij de Eemhof, knikken we het hoekje om en zien hier niets meer van het water. We rijden door de onmeetbare bossen langs het Eemmeer. Uitdagend glimmen mij de verse bramen toe aan de linkerkant. Nog even doorzetten voordat de zon doorbreekt als we bij Nijkerk oversteken.

De polder blijft iets om af te zien. Terug zullen we over de Knardijk naar huis gaan. Een lang eind kaarsrechte dijk dwars door de Flevopolder. Ook dan hebben we de wind, vanuit het zuidoosten, in de rug. Dubbel geluk, want vaker treft je de draaiende wind. Deze bezorgt je op de heen én de terugreis een flinke tegenwind.

Natte boel – kofferbakverkoop Zeewolde (2)

Dan pakken zich opnieuw donkere wolken boven Zeewolde samen. Het begint zelfs te regenen. Snel de boeken in de dozen en achterin de auto neergelegd. Het gaat harder regenen. Ik leg de lege helft van het zeil over de helft waarop de spullen liggen. We hopen er maar het beste van.
Als we in de auto zitten, begint het te stortregenen. Ik jammer dat al onze spulletjes nat worden en zie weer de man schuin tegenover ons die vlak nadat wij aankwamen een grote teddybeer uitwrong. Er kwamen flinke gutsen water uit. Ik vrees voor de dingen van ons die nu buiten liggen onder de natuurdouche.

In de auto is het bedompt door de regen en het balen dat al onze waar nat aan het worden is. Hoe moet het nu? We kijken naar buienradar op onze mobieltjes. De douche die we zouden krijgen, lijkt alleen maar uit te lopen. De hoge curve met regen dijt steeds meer uit in de tijd.


Als het dan eindelijk droog is, is het moment om de schade op te nemen. Gelukkig ligt in de auto nog een doekje zodat we nog wat af kunnen nemen. Ook wij hebben een knuffel. Hij is doorweekt en bij het uitwringen komt er net zoveel water uit als bij de teddybeer van de meneer aan de overkant.
Het zonnetje breekt waterig door en we laten zoveel mogelijk drogen in de zon. Als we een uurtje later de boel aan het inpakken zijn, valt de schade mee. Niet alles is nat en we laden de onverkochte spullen weer in de auto.


Over het resultaat zijn we ook nog niet zo heel enthousiast. We tellen een opbrengst van 45 euro, waar dan ook nog 12,50 euro staangeld en benzine af moeten. Als we thuis aankomen, alles opbergen en gaan rekenen, ontdekken we dat we toch iets meer opbrengst hebben: het is 45 euro zonder de 12,50 euro staangeld.
Lees morgen de tips voor bij een kofferbakverkoop