Categoriearchief: fietspad

Glasscherven op de ijsbaan

De weg naar het zwembad zit zondagmorgen vol gevaren. Gevaren in de vorm van glasscherven. Er zijn mensen die het leuk vinden om lege – of misschien zelfs gevulde – bierflesjes op het fietspad stuk te slaan. Zo vormt zich een heus spijkerbed aan glasscherven.

Met lekke banden tot gevolg. En ik heb er al een paar gehad deze herfst. Zeker, ik probeer uit te kijken. Onderwijl een slingerende dochter waarschuwend. ‘Het is glad. Er liggen glasscherven. Er komt iemand van rechts.’

De waarschuwingen gelden vooral voor mijzelf. Vanmorgen trof ik weer een fiets in de schuur met een lege band. Dit keer een voorband. Restte niks anders dan te voet naar het station te gaan. Rennend koos ik het grasveld van het Manifestatieveld. Scheelt toch weer een paar 100 meter glijden over de ijzel. De wegen in Almere waren vanmorgen namelijk bedekt met een laagje ijs. De Grote markt in Almere was even veranderd in een winterijsbaan.

Bij thuiskomst vanavond mocht ik dus weer in het koude schuurtje. Band plakken. De voorband. Het lek was snel opgespoord. De dader ook. Het gevolg: een jaap in mijn wijsvinger en eentje in mijn middelvinger.

Ik speurde met 2 vingers aan de binnenkant van de buitenband naar de oorzaak: een glassplinter. Op het moment dat je er langs gaat, trek je een haal in je vinger. Van de vorige heb ik een paar dagen aardige last gehad. Dat krijg je als je met 10 vingers typt en je werk typen is.

Hopelijk overleef ik morgen glas en ijs. Als de band goed gerepareerd is.

Dode egel op fietspad

Hij ligt stijdvaardig, half op de rug. Een egeltje dat deze nacht gesneuveld is. Midden op het fietspad heeft hij de doodstrijd geleverd. Het mocht niet baten. De forens ziet hem bij het krieken van de ochtend. De fietsband kan net op tijd uitwijken. Zo rijdt hij met een waardig bochtje om het diertje heen.

Geen monument voor hem. Zelfs geen moment. De dag roept. Geen tijd lang stil te staan bij het heengaan van een egel. De trein vertrekt dadelijk van spoor 2. De flitser schiet ongeduldig het donker in. Een volgende forens ontwijkt het dode dier. ‘Jakkes’, roept de vrouw die achter hem aan ternauwernood de dood passeert.

Hoe zou dit zo gekomen zijn. Hij is duidelijk slachtoffer van een ongeval. Een brommer die hij niet zag aankomen. Iets anders dat hem midden op het fietspad geschept heeft. Ik vraag het mij af. Een schuldgevoel bekruipt me. Waarom heb ik zijn dode lichaam niet even met de zijkant van mijn schoen in de goot geduwd?

Tegelijkertijd ben ik tevreden met het beeld van al die forensen die het lijkje ontwijken. Dan zien ze goed hoe de natuur het van de stad verliest.

Scootmobielers inhalen

Een eindje achter mij reed de stoet scootmobielers in een slurf keurig achter elkaar aan. Het fietspad dat meandert door de polder, zorgde ervoor dat de scootmobielers keurig voor de scherpe bochten afremden. De slurf bestond uit 4 scootmobielers en een begeleider die op de fiets reed. Ik rende van de Hollandse brug naar huis over het lange fietspad door Almere Poort.

Op het moment dat ze mij passeerden waren ze al een eindje uit elkaar gegroeid. De eerste man met baard passeerde mij. Hij remde even af om het hoogteverschil dat tussen 2 wegdelen viel, op te vangen. De grijsaard was bezig met de weg en leek mijn groet niet te horen. Wat later passeerde de tweede bejaarde mij. Ook hij richtte zich op de weg, keek niet op of om.

Sikkeneurig
De derde man in een scootmobiel keek even sikkeneurig als de rest. Het hoorde erbij. Je groette niet tegen een hardloper als je op de scootmobiel reed. Helemaal niet als hij je nog goededag zei ook. Het hoorapparaat van de oude man, eveneens met baard, zag ik duidelijk zitten.

Daarna passeerde de zwijgzame fietser gevolgd door de laatste grijsaard. Eveneens met baard. De grijze haar prikten in het zonlicht. De huid gebruind door diezelfde zon. Allemaal hielden ze hun mond. De voorste zag ik een paar honderd meter verderop wat afremmen. Hij moest een heuveltje nemen. Het verminderde dusdanig zijn vaart dat zijn behaalde voorsprong snel werd ingehaald door de achterblijvers. Lees verder Scootmobielers inhalen

Hardlopen? Glibberen en glijden bedoel je

Ik had heel veel zin in hardlopen vandaag, de dooi van gisteren gaf mij goede hoop op een rondje hollen zonder glijden en glibberen. Op oudjaarsdag rende ik namelijk al een rondje, maar die viel me vies tegen. Op veel stukken was het een ijsbaan op de fietspaden. Het plezier in het hardlopen is er voor mij dan snel af.

Vanmiddag leek het helemaal goed te komen. Voor de verjaarsvisite kwam voor @dingena72 trok ik de hardloopkleren aan en holde mijn favoriete rondje langs het IJsselmeer. Het begin verliep al bepaald gladjes. Het fietspad had enkele verraderlijke plekjes die spekglad waren.

Wat verderop werd het steeds erger. Zeker in de buitengebieden – ik bedoel het Kromslootpark – en bij Almere Strand waren gebieden die werkelijk spekglad waren. Ook het lange fietspad, het Van Wagtendonkpad, was een grote ijsbaan waarbij stukken ijs opnieuw opgevroren waren.

Nee, het winterweer is een kwelling voor de hardloper. Vorig jaar was het ook al zo’n beroerde training voor de marathon van Rotterdam. Dit jaar lijkt het weinig beter te worden. Om te beginnen met morgen, want de ANWB waarschuwt al voor een gladde ochtendspits. Leve de winter.

Scootmobiels in Almere

De rolstoel hobbelde op de kleine steentjes. De electromotor zoemde zachtjes. Het wagentje liet bij elke trilling het gerammel van hard plastic horen. De vrouw reed onverstoorbaar voort en liet zich niet uit het apparaat trillen.

Het rechterbeen lag op een uitgeklapt tableautje. In haar vrije linkerarme bengelde een peuk. De shag was losjes gerold. Bij elke hijs die de vrouw op het trillende vaartuig nam, trok een centimeter sigaret weg. Het papier dwarrelde overal rond. Zo los was de peuk gedraaid.

Busbaan

Het vaartuig naderde de busbaan, maar minderde geen vaart. Het rammelde bij de oversteek nog harder. De peuk moest echt alle kanten op vliegen. Ik zag het niet meer, want ik was haar al ver vooruit gerend. De ondragelijke traagheid van het bestaan hoef ik nog niet mee te maken.

De schrijver Stephan Sanders die hier nu een paar weekjes woont, viel het als eerste op: er rijden hier zoveel scootmobiels. Het valt de Almeerder al niet meer op. Daarom hebben we ook een schrijver van ver (Amsterdam) ingehuurd. ‘Ze stonden laatst dubbel geparkeerd voor de HEMA’, vertelde Sanders voor de televisiecamera van EenVandaag.

Fietspaden

Waarom er zoveel scootmobiels in Almere zijn? Een scootmobiel leent zich bij uitstek voor de fietspaden die Almere rijk is. Daardoor kun je snel van a naar b. Ik zou er ook niet aan moeten denken om aan de rechterkant van de weg, tussen al het drukke verkeer te moeten rijden in zo’n ding.

Gesjeesd

Daarom rijden er meer scootmobiels in Almere dan in Amsterdam. De tramrails en daar dan tussen komen met de smalle wieltjes van de scootmobiel. Onderwijl sjeest de taxi voorbij en racet een ongeduldige auto in volle vaart je voorbij. Niks bruggetjes, die zijn er hier ook genoeg, maar gewoon rustige fietspaden.

Niet graag gedaan

Dank u wel, zei ik en ik knikte naar de dame in de auto. Ze had zo alleraardigst op mij gewacht terwijl ik aan kwam rennen. Zeker, ik had voorrang, tenminste als voor hardlopers dezelfde regels gelden als voor fietsers. De raampjes stonden open, dus ze kon mijn dank goed horen,

‘Niet graag gedaan’, ving ik op en ze gaste weg. Ik wist niet of ik het goed gehoord had. Het voelde in elk geval of ik leeg liep. Ik was oprecht dankbaar. Als je dan hoort dat dit niet van harte gedaan is, wens je achteraf dat ze mij gewoon voor de sokken gereden had.

Als ze dat liever gedaan had.