Categoriearchief: fietspad

Verschijning

image

Van werk naar huis fiets ik in het duister. De tuintjes zijn aangeharkt en alleen nog te zien in het licht dat uit de ramen schijnt. Geen mens te zien. Alleen de gestalten in de huizen die schaduwen over de muren vormen.

De eerste kerstverlichting is te zien, maar het valt in het niet als ik langs een huis rijd waar een felle lamp in de tuin schijnt. Het rood waar de lamp door schijnt, trekt mijn aandacht.

Het zou zo een verdwaalde kerstman kunnen zijn die met zijn postuur de tuin verlicht. De baard en rode muts vertellen veel. Het is alleen geen kerstman verraadt de rest van de gestalte die door de kale takken van de bosjes voor het huis te zien is.

Het is een verlichte tuinkabouter. De verf in het puntmutsje is licht gebarsten, het blauwe jasje en de witte baard. Ik zie het allemaal door de kalte bosjes heen. En ik kan het niet laten even stil te staan om deze verschijning beter te bekijken.

Daarvoor hoef je niet in kabouters te geloven.

Nutteloze trap

image

Het zijn van die nutteloze voorwerpen. Bedacht in het brein van een geleerde, maar in de praktijk maakt niemand er gebruik van. Het pas aangelegde fietspad heeft een voetpad dat er omheen slingert. Ik voorspel daarbij dat niemand van het voetpad gebruik maakt, omdat het te omslachtig is.

Bij het Spoorbaanpad is ook zo’n nutteloos voorwerp: een betonnen trap die naar het voetpad en de brug leidt. Niemand maakt gebruik van deze trap. Ik heb er zelf nog iemand op zien lopen. Net als dat ik er zelf slechts één keer gelopen heb. Het is te omslachtig, te stijl en vooral niet logisch om hier te lopen.

image

Als je in het park loopt, hoef je hier niet heen en als je langs het Spoorbaanpad loopt, hoef je niet in het park te zijn. Daarvoor zijn allemaal andere wegen.

Nu staat de trap er troosteloos bij. Zeker als de bladeren gaan vallen. Buiten het mos op de treden, is nu ook alles bedekt met een dikke laag bladeren. Zo ontmoedigt de trap zelf alle voetgangers nog meer.

Fietsvakantie 2015 – Overzicht route

image

Hoe hebben we eigenlijk precies gefietst? Na het doen van de was, het bijslapen en het opruimen van al het campingspul is het tijd voor een overzicht van de route.

De route

Doris en ik hebben de volgende route gereden op onze fietsvakantie:
image

Dag 1: Almere – Hilversum

Overnachting: paalcamping Staatbosbeheer
Afstand: 30 kilometer
Route via knooppunten:
35 (- 34) – 30 – 26 – 18 – 33 – 34 – 35 – 36 – 50 – 51 – 53 – 56 (- richting 98)

Bekijk route op fietseropuit.nl

image

Dag 2: Hilversum – Doorn

Overnachting: Camping Boschlust Doorn
Afstand: 33 kilometer
Route via knooppunten:
(56 via Hilversumsestraatweg -) 68 – 64 – 65 – 62 – 26 – 57 – 56 – 55 – 52 – 53 – 54 – 83 – 01 – 02 – 03 – 04 – 05 (- richting 59)

Bekijk route op fietseropuit.nl

image

Dag 3: Doorn – Bennekom

Overnachting: Camping De Dikkenberg
Afstand: 57 kilometer
Route via knooppunten:
(richting 59, tussendoor via de Gooijerdijk -) 09 – 13 – 14 – 15 – 37 – 73 – 73 – 74 – 76 – 17 – 65 – 42 – 43 – 39 – 38 – 36 – 52 – 32 – 24 – 81 – 80 – 89

Bekijk route op fietseropuit.nl

image

Dag 4: Bennekom – Vierhouten

Overnachting: Camping De Paasheuvel
Afstand: 62 kilometer
Route via knooppunten:
88 – 84 (via spoor) – 64 – 63 – 84 – 86 – 14 – 15 – 44- 41 – 38 – 10 – 09 – 08 – 39 – 04 (-89) – 40 – 14 – 15

Bekijk route op fietseropuit.nl

image

Dag 5: rustdag

Overnachting: Camping De Paasheuvel

image

Dag 6: Vierhouten – Hattem

Overnachting: boerencamping De IJsselhoeve
Afstand: 36 kilometer
Route via knooppunten:
15 – 16 – 18 – 19 – 30 – 96 – 87 – 88 – 89 – 07 – 84 – 56 – 60 – 58 – 77 – 76 (halverwege)

Bekijk route op fietseropuit.nl

image

Dag 7: Hattem – Almere

Afstand: 90 kilometer
Route via knooppunten:
76 – 03 – 42 – 41 – 68 – 67 – 66 – 65 – 94 – 93 – 95 – 98 – 99 – 16 – 18 – 14 – 31 – 32 – 33 – 34 – 61 – 60 – 51 – 82 – 81 – 47 – 45 – 08 – 06 – 93 – 71 – 70 – 62 – 60 – 51 – 50 – 01 – 35

Bekijk route op fietseropuit.nl

Totale fietsafstand: 308 kilometer

image

Fietsvakantie 2015 – Een samenvatting

image

We vertrokken vorige week donderdag in de loop van de middag. Alles ingepakt. De fietstassen vol en de fietskar achter mijn fiets gehangen en daar gingen we.

Een echt plan van de route was er niet. We wilden vooral overnachten in de bossen bij Hilversum bij de paal van Staatsbosbeheer. Wat daarna zou komen, wisten we nog niet. Dat lieten we een beetje aan de dag en aan het weer.

image

Campings

Wat ik wel geleerd had van de eerdere editie – in 2012 – was dat ik aan het begin van de dag wel een globale planning moest maken. Dat verhinderde vooralsnog niet dat we vrijwel altijd via onze ‘backup’ thuis bepaalden we welke camping goed uitkwam.

Dankzij de hulp van Inge hebben we elke nacht op goeie campings geslapen. Op De Dikkenberg bij Bennekom na, vielen ze allemaal goed in de smaak. Het blijft heel lastig te bepalen als je onderweg bent of een camping betaalbaar en haalbaar is.

image

Datalimiet

Ook moet ik nog eens goed uitzoeken hoeveel dataverkeer het bloggen kost. Een paar dagen na vertrek kreeg ik van mijn provider de dreigende waarschuwing dat ik mijn maandelijkse hoeveelheid data bijna overschreed.

Dat was schrikken. Onderzoek wees uit dat vooral de app voor WordPress veel dataverkeer koste. Zo kon het gebeuren dat ik na 4 dagen in deze maand al op 80 procent van mijn maximale hoeveelheid datategoed zat.

image

Bloggen

Het is heerlijk om na afloop van een dag fietsen de dag terug te halen in het schrijven van een blogje. Dat gebeurt niet altijd even zorgvuldig, zeker niet op het kleine schermpje van een mobieltje. Dan wil er weleens een typefoutje binnensluipen.

Qua energie is het ook altijd behelpen. Ik droeg 4 opladers bij me en heb het daarmee gered. Gelukkig kon ik op een paar campings telefoon en opladers extra voeden. De afhankelijkheid van het mobieltje neemt meer en meer toe.

Grote stukken onderweg zette ik mijn mobieltje op ‘vliegtuigstand’ waardoor het dataverkeer en energieverbruik niet teveel uit de hand zouden lopen.

image

Bedankt lezers

Ook op social ging alles los. Mede dankzij Inge werd het thuisfront dagelijks soms meerdere keren geïnformeerd over de vorderingen. Alles werd gedeeld en iedereen leefde zo mooi mee. Allemaal bedankt voor jullie bemoedigende woorden en enthousiaste reacties.

Op naar volgend jaar. We hebben het idee om naar Twente te gaan…

image

Blog gemist?

Elke dag verscheen er een nieuw blogje over de voorgaande dag. Lees alle verslagen:

Dag 1: Wildkamperen
Dag 2: Fietsen door de Utrechtse Heuvelrug
Dag 3: De vallei oversteken
Dag 4: Dwars door de Veluwe
Dag 5: Rustdagje
Dag 6: Regen
Dag 7: De laatste etappe

Ik ben nog druk bezig om de route te reconstrueren. Morgen en overmorgen volgen nog blogjes met aanvullende informatie over de fietsvakantie.

image

Fietsen door de Utrechtse Heuvelrug (dag 2)

image

Zo’n nacht alleen in het bos in een tentje en dan toch niet zo heel geweldig slapen. Hoe kan dat? De snelweg A27 ligt op een paar honderd meter van de plek waar je mag wildkamperen. Het voorbijrazende verkeer zorgt voor veel lawaai. Pas na middernacht neemt het iets af al hoor je de auto’s langsrijden. Een ander geluid dan overdag. Indringender ook als je zo laag bij de grond ligt.

Doris slaapt ook niet zo goed als thuis. Toch weer wennen op het matrasje en met een kussen van truien onder je hoofd. De nacht is koud en ze krijgt een koude rug. De dikke pyjama die Inge nog snel voor vertrek gemaakt heeft, biedt niet meer genoeg weerstand. Gelukkig is een trui warm genoeg om weer in slaap te vallen.

image

Het plassen blijft het leukste van deze onderneming. Voor een meisje is dat extra spannend. Zeker als ze midden in de nacht moet. De bladeren bieden uitkomst. Ze krijgt het voor elkaar. Dan te bedenken dat bij een tocht door de jungle dit dagelijkse kost is.

De ochtend hebben we nog geen puf eruit te gaan. Soms krijst een vogel hard door het woud. Verder is er weinig te horen buiten het monotome geluid van de snelweg. Maar als we inpakken en de tent openen zien we het bos in het ochtendlicht. Dit is genieten. We zien hoe mooi het zonlicht tussen de bladeren valt. Alles krijgt iets geheimzinnigs.

image

We ontbijten en maken ons op voor een fietstocht door het bos. Eigenlijk wil ik heel graag even lags Paleis Soestdijk rijden. Als kind zag ik de naald vanuit de trein en droomde ervan het paleis te zien. Ik zag het nooit. Daarom rijden we eerst naast allerlei N-wegen waar het verkeer langs je raast. Meestal staat er een rij bomen tussen de weg en het fietspad in. Zo komen we bij het paleis aan.

Vanaf de weg is Paleis Soestdijk een imposant gebouw. De witte kleur en alle bomen erom heen maken het gebouw extra smeuïg. Het zomerzonnetje weet het gebouw van alle onvolmaaktheden te ontdoen. Zoals vaak spottend beweerd wordt, zou het paleis een bouwval zijn. Van buitenaf is daar niks van te zien.

image

We stoppen bij het zien van het gebouw. De weg is amper over te steken. Een paar dames staan voor het paleis voor een foto. Voor ons is het hek voldoende. We lopen nog even in de richting van de naald zien de oorspronkelijke lijnen lopen. De weg vormt hier een hinderlijke spelbreker.

Dan komen de fietspaden door het bos. We hebben ons hier allebei op verheugd. De zo eigen geur van dennenbomen en de stukjes hei roepen jeugdherinneringen op. Uit de tijd dat mijn oom en tante hier in de buurt woonden. De huizen die in het bos staan, versterken deze herinneringen.

image

Of luchthaven Soesterberg is niet meer te herkennen. Al staan de hekken er nog, de geheimzinnigheid van toen wordt onderbroken door wegen die open en bloot naar het terrein leiden. En wat een klim langs de hekken. Wel is de route nog niet helemaal aangepast aan de situatie met het nieuwe militair museum dat er nu zit. We rijden op een oude militaire weg waar auto’s vol gezinnen ons tegemoet rijden.

In Soesterberg dient zich een kringloopwinkel aan. Vol goede moed gaan we naar binnen. Helaas is er geen restauratie binnen. Wel kunnen we de pot op. Hoe kort een nacht zonder wc ook is, we genieten ervan het hier weer kwijt te kunnen.

image

De route vervolgen we. Heel fijn volgen we de nummers en gaat het weer van de grote weg af. Dr smalle fietspaden hebben wel een groot nadeel. Al die ouderen die ons voorbij rijden met hun elektrische fietsen. Ik verbaas me over de snelheden en het ongeduld. Ze weten niet hoe ruw ze je voorbij sjesen. Met  zo’n brede kar lijkt het soms meer op jongleren dan fietsen.

Ik ben het zat. De nacht van hazenslaapjes begint op te breken. Ik wil een camping vinden. We raken van de nummers af en komen uit bij Driebergen. We slaan af langs devgrote weg omdat we toch naar Doorn willen. Ik vraag thuis of Inge iets voor ons ksn vinden. Als ik bel staan we voor de weg waar camping De Boschlust bevindt.

image

Bestemming bereikt. We komen aan op een kleine, gezellige camping. We zetten snel ons tentje op. Heerlijk op het gras. Het voelt goed. Al moet ik even op-en-neer rijden naar Driebergen om hrt bedrag in contanten te pinnen. De tent staat mooi en het gekookte maaltje was best aardig. Het is heerlijk om samen door de Utrechtse Heuvelrug te fietsen.

image

Vers beton

image

Het fietspad voor ons huis wordt vernieuwd. Een dikke laag beton is gestort en ‘s avonds bewaken mannen in hesjes het verse beton. Een stap in het beton is voldoende om een afdruk achter te laten. Daarom lopen de mannen in de felgekleurde hesjes rond.

Ze houden het sluipverkeer tegen dat toch over de afgezettingen heen wil. Met succes. Ze praten met elkaar in de walkie-talkie. Ik hoor het over de gracht galmen. Een groepje mensen klimt het taluud op. Ze zijn gestrand met hun bootje.

image

Een dame in zomerjurkje wil op het vers gelegde fietspad stappen. Het beton is nog niet helemaal hard. De man in het hesje stuur haar glimlachend om de afzetting heen. Ze belt bij ons aan. Of ze een tangetje kan lenen, want de motor doet het niet meer. Een pinnetje is losgeschoten.

Even later klinkt het geluid van een ronkende buitenboordmotor over de gracht, gevolgd door grote blauwe rookwolken. Even later komt een man met het hesje naar ons huis. ‘Namens de jongelui in de boot, veel dank voor het lenen.’

image

De hesjes blijven tot het donker wordt. Het verse beton wil niet drogen in de vochtige avond. Als de opperman in het hesje met zijn vingertoppen op het beton drukt en ze niet meer wegzakken, mogen ze gaan.

De volgende dag gaat het werk onverminderd voort. Nu snijden diepe messen door het verse beton. Ze frezen een dun gootje, maar niet helemaal door de dikke betonlaag heen. Misschien om het regenwater af te voeren. Het beton is zo dik dat de boomwortels het wegdek onmogelijk kunnen wegdrukken.

image

Iets verderop is een nieuwe laag beton gestort en wachten de mannen in hesjes weer tot het droog is. Een hele belevenis. Morgen zullen ze daar weer gootjes frezen. Maar eerst strandt er misschien wel een bootje met elfjes op zoek naar een tangetje om hun buitenboordmotor weer aan de praat te krijgen.

image