Categoriearchief: facebook

Een echte teckel – Sientje (30)

Bij het bezit van een teckel hoort ook het lidmaatschap van de Nederlandse Teckelclub. Het is 1 van de oudste hondenverenigingen in Nederland. Het clubblad De Dashond leverde veel informatie op. Zeker in een tijd dat internet nog niet zo groot was al nu.

Als er iets is dat teckelbezitters verbindt, dan zijn dat de verhalen over hun viervoeter. Een teckel betekent altijd vertier in en om huis. Deze excentrieke beesten zorgen altijd voor grappige en leuke situaties. Dat de leden van deze vereniging deze verhalen graag met elkaar willen delen, spreekt voor zich.

In een tijd dat Facebook en zelfs Hyves nog geen deel uitmaakten van het leven, konden teckelbezitters eigenlijk alleen in De Dashond terecht met verhalen over hun hond. Nu worden Facebook en Instagram overspoeld met verhalen over teckels, de nestjes jonge honden en mooie foto’s. Sommige teckels hebben zelfs een eigen account waarop ze de wereld vertellen van hun ondeugende gedragingen.

Het contact met de vereniging bestond er voornamelijk uit dat we trouw elke maand het blad lazen. Bij de ontdekking dat de jaarlijkse familiedag in Veenendaal zou worden gehouden, trokken wij de stoute schoenen aan. We moesten maar eens andere teckelbezitters ontmoeten. Ook konden we daar wat meer informatie krijgen over de verzorging van de hond, compleet met een hondenshow. Aangezien we wel erg benieuwd waren hoe Sientje zou scoren op die test, vonden we het wel leuk om te gaan.

Omdat het veel wachten en zitten zou worden, namen we onze kampeerstoelen mee. De reisbench waren we vergeten. Iets waar best een beetje spijt van kregen. We zouden voor en na het evenement gelijk even bij mijn ouders langsgaan die – heel toevallig – ook in Veenendaal wonen. Het evenement in de Veenendaalhal – de oude fabriekshallen van VSW – duurde bijna een hele dag. Sientje was een aantal weken daarvoor ook geplukt. Dat zorgde ervoor dat we besloten om met de show mee te doen.

Het aanmelden voor dit evenement was ook een beetje een opwelling geweest. Dat mijn ouders in de buurt waren, maakte dat we op elk gewenst moment weer naar huis konden. We kwamen er binnen en ontdekten snel dat veel mensen met heel veel teckels binnenkwamen. Wij vormden met onze ene teckel een zeldzaamheid. Een hele dag daar zitten was best wel heftig voor ons. Zulke liefhebbers van teckels en van hun bezitters zijn we nou ook weer niet. We kenden ook helemaal niemand. Waarschijnlijk was dat nog het allergrootste probleem. Nu met al die Facebook-vrienden zouden we niet uitgepraat raken, maar daar kenden we niemand van de aanwezigen.

De hondenshow vormde wel het hoogtepunt van die familiedag. Het ging in een heel ongedwongen sfeer. We verwachtten er wel snel uit te liggen vanwege de slechte, verwaarloosde vacht van Sientje. Onze trimster deed wel erg goed haar best, maar ze kreeg het niet beter dan het nu was. Wij hielden ons vooral overeind met de gedachten dat het allemaal nog veel erger geweest was. Maar of we het beter konden krijgen dan nu? We twijfelden er sterk aan.

Ik wilde eigenlijk wel weer snel weggaan, maar de show begon en we haalden de voorronde. Zelfs het lopen in de ring deed Sientje keurig. Ze scoorde wel erg goed op alle punten. Zelfs het gedrag toonde dat ze in hart en nieren een teckel was. Het kreeg het hoogste aantal punten. Alleen de vacht vormde het minpunt. Maar we kwamen erg goed door de eerste ronde heen en wisten zelfs de tweede ronde door te komen. Hier waren we niet de eerste als bij de eerste ronde, maar gingen wel door naar ronde nummer drie.

We hadden niet zoveel zin meer. We moesten tussen de rondes door erg lang wachten. Net als bij een sportevenement bestond het hoofdbestanddeel van de wedstrijd uit wachten. Zeker, we kochten een teckelkalender voor het nieuwe jaar en wat informatieboekjes over teckels. Ook vonden we andere grappige en schattige gadgets die allemaal iets bevatten van en over teckels.

Sientje had er net als wij niet zoveel zin meer in. Het einde van de middag naderde en de laatste ronde die we liepen, verliep ronduit slecht. Ze liep niet meer zo fier als bij de eerste ronde en eindigde als laatste. Niet helemaal eerlijk, vonden wij. De hond die deze ronde won had een mottige vacht en een knik in de staart waardoor deze eerst een stukje recht naar achteren stond en daarna slap over de grond sleepte. Maar we waren blij dat we konden gaan. Anders hadden we nog een uur langer moeten blijven. En we waren het zat.

Als ik aan het evenement terugdenk, denk ik dat ik het nu heel anders zou aanpakken. We kennen tegenwoordig veel meer mensen met een teckel. Via de fokker van onze huidige teckels Teuntje en Saartje is er een wereld voor ons opengegaan op Facebook. Want wat zijn er veel mensen met een teckel en wat zijn er veel mensen die met zoveel passie bezig zijn met teckels. Ook valt op hoeveel mensen een ruwhaar teckel hebben. Het zijn onze vrienden geworden, waar we niet alleen teckelnieuws mee delen.

Bij de jonge hondendag die een paar jaar terug werd gehouden wilden we best graag komen. Maar we zagen weer dat wachten voor ons. En met 2 jonge teckels hadden we daar even geen zin in. De familiedag in Veenendaal was voor mij een hele belevenis. Ik denk er met plezier aan terug. We kwamen thuis met een echte teckel. Voordat we gingen dachten we dat Sientje een verknipte teckel was. Maar thuisgekomen realiseerden we dat het niet alleen een mooie hond was. Ze was een prachtige, volbloed teckel.

Lees het vervolg: Einzelgänger »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

De Avonden in zwart-wit

image

Dit jaar kreeg ik al een paar uitnodigingen voor een foto-opdracht. Enkele dagen achter elkaar zou ik een foto moeten plaatsen. Ik heb het niet gedaan. Ik plaats elke dag al twee blogs en twee bijbehorende foto’s. Daar kun je niet veel bij hebben.

Maar voor de laatste 10 dagen van het jaar maak ik een uitzondering. Ik heb een speciaal fotoprojectje bedacht dat elke dag een nieuwe foto oplevert in een blogje.

Aan het eind van het jaar De Avonden lezen is een heuse traditie. Ik doe het regelmatig. Vorig jaar heb ik het verzaakt, terwijl toen de dagen precies overeenkwamen met de dagen in het boek.

Dit jaar lees ik de debuutroman van Gerard Reve weer op de dagen waarin het verhaal zich afspeelt. Elke dag lees ik het hoofdstuk dat bij de dag hoort en maak een foto die aansluit bij deze dag.

De foto krijgt als bijschrift een zin (of paar zinnen) uit De Avonden uit het hoofdstuk dat eveneens hoort bij deze dag. Zo probeer ik een traditie samen te brengen met de foto-opdracht: maak elke dag een zwart-witfoto.

Vandaag het eerste hoofdstuk uit De Avonden. Het hoofdstuk waarin Frits van Egters, de held van deze geschiedenis, ontwaakt. Zoals het bij een boek met de titel De Avonden is te verwachten, verschijnen de eerste foto en zin(nen) uit het boek pas vanavond op deze blog.

Leesdagboek, foto en citaat uit De Avonden

Misschien wel niet leuk

20140914_211001Soms geeft een scène in een boek precies weer waarom je zo walgt van een personage. In Jannah Loontjens’ roman is dat als Mascha haar zoon Oscar van school haalt. Zijn vriendje Wolf mag niet mee, omdat Mascha Wolf en zijn moeder niet mag. Haar zoon Oscar wordt boos.

‘Als Wolf bij me was komen spelen, had hij nu met me gelopen in plaats van mijn stomme moeder.’

Hij is terecht boos. Mascha probeert hem op te vrolijken door over zijn verjaardagsfeestje te beginnen:

Hij zegt niets. Misschien lijkt hij op mij. Maar misschien ook niet.
Ik ben teveel met mezelf bezig, zelfs mijn zoon bekijk ik alsof hij me een sleutel zal geven tot mijn eigen leven. Alsof ik mezelf beter zal begrijpen als ik kan zien hoe het voor hem is om acht te worden, hoe het voor hem zou zijn als zijn moeder op die leeftijd zomaar zou verdwijnen. (221)

Het typeert het verhaal van Jannah Loontjens Misschien wel niet. Het gaat over een groep dertigers met allemaal hun eigen problemen en ongemakken. Ze proberen de werkelijkheid te ontworstelen in drank en drugs. Dat er ook nog kinderen door het verhaal heenlopen, is alleen maar ongemakkelijk.

Met zichzelf bezig
Zij die kinderen moeten opvoeden zijn alleen maar met zichzelf bezig. Mascha heeft een goede baan, twee leuke kinderen en een heel lieve, intelligente vriend, Tom. Toch laat ze haar leven afleiden door WhatsApp en Facebook. Via Facebook chat ze met een Marokkaanse jongen, Rafiq. Ze kent hem niet, maar beleeft met hem veel opwindende momenten via de chat.

En tussendoor speelt het verhaal. Het opent op een drankovergoten avond met vrienden. Ze spelen elkaars begrafenis en houden een toespraak voor de ‘dode’. Als Mascha dit zo ondergaat, staat opeens haar vader voor de deur. Hij heeft vervelend nieuws: haar oma is gestorven.

De dood van haar oma maakt veel in Mascha los. Ze denkt veel na over haar moeder die haar in de steek liet toen ze acht jaar oud was. Ze was van het ene op het andere moment verdwenen en is nooit meer gevonden. Een tragisch verhaal dat door de roman heenloopt, maar waar Mascha niet goed richting aan weet te geven. Is ze wel een goede moeder en loopt zij ook niet voor haar verantwoordelijkheid weg?

Vragenoproeper
Het antwoord is in het boek niet te vinden. De roman is vooral een vragenoproeper en minder een integer portret van een moeder die met haar identiteit worstelt. Mascha is alleen maar bezig om zichzelf zo mooi mogelijk aan de wereld te presenteren, een leuke collega te zijn, een goede moeder, een lieve echtgenote en een aantrekkelijke minnares.

Maar ondertussen is haar leven een zooitje, waarbij haar mobieltje belangrijker is dan het leven. Zo volgt ze al fietsend een Zeppelin om hem op de foto te zetten op facebook. Geen wonder dat ze wordt aangereden omdat ze meer met haar mobieltje in de weer is dan met het verkeer. Als haar baas een paar dagen later de zeppelin laat zien op zijn mobieltje, is ze niet meer geïnteresseerd.

Vat vol ideeën
Dat is de hele roman: een vat vol ideeën, waar het nergens echt tot bruisen komt. Alleen de lezing van Tom over social media vond ik een aardig essay. Het geeft de essentie van de roman weer. Je leest het vluchtig om na afloop snel te drukken op ‘vind ik leuk’ en door te gaan naar het volgende boek.

Om bij het drukken te bedenken dat het misschien wel niet leuk was. Maar dan is het te laat.

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over Jannah Loontjens roman Misschien wel niet. We lezen dit boek vandaag bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Jannah Loontjens Misschien wel niet. Amsterdam: Ambo/Anthos, 2014. 236 pagina’s. ISBN: 978 90 263 2652 3 Prijs: € 17,99

Dank je wel Hyves

image
Mijn eerste blogs op hyves (uit het hyves-archief)

Zojuist is de knop omgegaan op Hyves. Het sociale netwerk houdt na negen jaar op te bestaan. Niet dat ik er nog vaak kwam. Ik denk dat ik het afgelopen jaar niet meer dan een keer of vijf ben ingelogd. Maar het roept wel herinneringen op aan vervlogen tijden.

Ik heb een download gemaakt van mijn historie. Sinds mijn lidmaatschap in november 2006, heb ik toch nog aardig wat dingen erop gezet. Eindigend bij de foto’s van de stacaravan die ik als kersverse bezitter erop zette. Daarna bleef het stil. Ik stapte over op facebook. Niet dat ik het daar zo geweldig vond, maar ik merkte dat meer en meer mensen naar het grote internationale vriendennetwerk overstapten. Het gesprek verplaatste zich. Zo nam ik langzaam afscheid van Hyves.

Dankbaar

Dat terwijl ik Hyves heel dankbaar ben. Het sociale netwerk staat aan de basis van mijn online activiteiten. Zeker, ik schreef in die tijd beroepsmatig al veel voor internet, maar privé ging het niet veel verder dan de boekbesprekingen op Litnet. Op de vriendensite bestond de mogelijkheid om te bloggen. En zo startte ik mijn eerste blog op Hyves op 15 november 2006. Het was op de eerste dag dat ik op Hyves was.

Ik schreef een blog later (2 minuten na de eerste) het volgende onder het kopje: ‘Wat kun je hier verwachten?’:

Ik ga proberen hier regelmatig een kort berichtje te plaatsen. Ik behandel vooral boeken, films en de gebruikelijke rompslomp op de televisie. Ik ventileer hier een ongezouten mening. Verder kan ik onthullen met wat voor een schrijfwerk ik bezig ben, een gedicht, een essay, een recensie of misschien wel een verhaal of een roman. Het kan zomaar gebeuren…

Twee weken na mijn eerste hyvesblog begon ik ook op blogger voor mijn blog over literatuur. Al scheidde ik het eerste jaar mijn blogs nog. De privéblogs kregen een plaatsje op Hyves en de wat algemenere blogs kwamen op blogger terecht. Al was deze vorm van bloggen niet lang te handhaven. Zeker niet nadat ik op 6 oktober 2007 overstapte op het dagelijks bloggen. Vanaf dat moment liepen de blogs via een rss-feed op Hyves binnen die tot het laatst toe meedraaide.

Dank je wel Hyves

Daarom neem ik met een beetje weemoed afscheid van Hyves. Het vriendennetwerk bestaat niet meer. Vanmorgen was er nog even wat te zien, maar nu is de stekker er helemaal uit. Jammer, want ik koester dierbare herinneringen aan Hyves. Vooral dankzij Hyves ben ik gaan bloggen. En daar ben ik Hyves heel dankbaar voor. Dank je wel Hyves.

De plaag van de Smartphone

image

Gisteren trakteerde een facebook-vriend mij op een filmpje over de alomvertegenwoordige smartphone. ‘Daarom heb ik geen smartphone’, schreef hij erbij. Het filmpje laat een beetje deprimerend zien dat iedereen de wereld om zich heen door het schermpje van zijn smartphone bekijkt. Niemand heeft meer oog voor de wereld om hem heen.

Natuurlijk laat het filmpje een extreme vorm zien van smartphone-gebruik. Al is de smartphone als opname-instrument niet meer weg te denken in het dagelijks leven. Overal waar ik kom, zie ik wel iemand op zijn smartphone kijken.

Een moment in de wachtkamer van het ziekenhuis, bij de tandarts of in de rij bij de kassa van de supermarkt. Overal trekken mensen hun mobieltje tevoorschijn om het moment van wachten te bestrijden.

Het neemt zeker extreme vormen aan. Zo zag ik laatst op Schiphol een verliefd stelletje in een omhelzing. Terwijl het meisje hem lieve woordjes toefluisterde, keek hij op het schermpje van zijn smartphone. Ik vroeg mij af wat er nu zo interessant voor hem was. Voor mij zou het reden zijn om de omhelzing los te laten en weg te lopen.

Elk bekijk ook veel van de wereld door het lensje van mijn smartphone. Wel probeer ik altijd bewust momenten te maken op een dag waarbij ik de telefoon naast mij neer leg. Niet altijd online. Niet altijd een foto of een filmpje. Want het is ook gewoon leuk om naar de lucht te kijken en gewoon te genieten.

Dat geeft een heel voldaan gevoel. Tegelijkertijd biedt de smartphone ook heel mooie momenten. Vorige week bijvoorbeeld bij de tweetup van blogpraat. Daar voelde de ontmoeting met medebloggers even warm als online op maandagavond. En ik zag de anderen amper met hun mobiel in de weer, maar druk in gesprek met elkaar.

Je kunt dus prima omgaan met een smartphone, maar moet wel de balans zoeken…

Aanrandend

image

Interessante opmerking die Said el Haji op facebook plaatste vandaag. Hij haalt onderzoek van kenniscentrum Rutgers WPF aan. Hieruit blijkt dat veel allochtone jongeren de neiging hebben om de schuld van een verkrachting bij het slachtoffer neer te leggen in plaats van bij de dader. Ze liep er dusdanig bij dat ze erom gevraagd had, luidt de verklaring.

Alsof de kleding van een meisje ‘uitnodigt’ tot verkrachting. Het dragen van weinig verhullende kleding wordt hierbij als ‘sletterig’ opgemerkt. En dat zou de daders zo verleiden dat ze wel moeten verkrachten. Dat zo’n meisje verkracht wordt, is haar eigen ‘schuld’. Ze heeft er immers vanwege haar kleding om gevraagd.

Onzin natuurlijk. En dat bleek ook uit de reacties. Said zag het geheel vanuit een andere cultuur waarbij vrouwen dikwijls naakt rondlopen en zo nog minder verhullen dan de meisjes in ‘sletterige’ kleding in Nederland. Het item zette mij aan het denken.

Wanneer vrouwen weinig kleren aan hebben, wordt dat als verleidelijk gezien. Terwijl mannen die weinig dragen met afschuw worden bekritiseerd. Denk aan het bouwvakkersdecolllete dat niet bepaald als flatteus wordt gezien. Of mannen die met blote buik rondlopen.

In het boek Vaders en dochters van Martin Bril staat het verhaal ‘Naakt’. De dochters van Bril kunnen er niet tegen als hun vader halfnaakt door het huis loopt. ‘Aanrandend’, noemen ze het. Dat hij gewoon een schone en witte onderbroek draagt, maakt niet uit. Het blijft ‘aanrandend’.

Ik vind het vooral grappig dat Brils dochters dat zo noemen. Niemand zou dat in zijn hoofd halen bij het zien van een halfnaakte vrouw om dat ‘aanrandend’ te noemen. Het zou eerder volgens bepaalde jongeren een aanranding oproepen. Voor Brils dochters is het zien van hun halfnaakte vader ‘aanrandend’.

Daarom trekt hij maar iets aan als hij de echtelijke slaapkamer verlaat. ‘Het voelt, eerlijk gezegd, al vrijheidsberoving, maar gelukkig is het mijn eigen huis dat de gevangenis is’, eindigt het verhaal van Martin Bril.

Bij de filmopnames van Peter Greenaway zat een oudere man in zijn kamerjas. Onder de kamerjas had hij niks aan. Zelfs geen onderbroek. Een vrouw die ook bij de opnames was en net als iedereen lang op haar beurt moest wachten, ergerde zich mateloos aan deze man. Ze vond het vies en ook ‘aanrandend’. Al zei ze het laatste er niet zo bij. De man trok zich weinig van aan van de vragen om iets aan te trekken. Stiekem genoot hij ervan.