Categoriearchief: Een vandaag

Procedures en pistolen

image

De gijzeling in Almelo in 2008, waarbij een restauranthouder vier ambtenaren en een wethouder urenlang gijzelde, was al een tijdje naar de achtergrond geschoven in mijn aandacht. Tot ik enkele weken geleden een oud-collega van de krant sprak. Het onderwerp waar ik mij al enkele dagen na het drama over verbaasde, trok passeerde even de revue.

Ik vertelde hem dat ik mij verwonderde over de onjuiste en vooral tendentieuze berichtgeving over dit onderwerp. Allerlei dingen klopten er niet. Ook zag ik op mijn blog dat de verhalen in Eenvandaag en Zembla veel onderbelicht lieten. Hij attendeerde mij op het boek van Mirjam Pool Procedures en pistolen, Over een gijzeling, de overheid en het publiek dat afgelopen jaar verscheen.

De schrijfster Mirjam Pool doet hierin uitvoerig verslag van de gebeurtenissen. Op de dag van de gijzeling werkte ze op het Almelose stadhuis om een volgend journalistiek project te kunnen financieren en ter inspiratie over armoedebeleid. Ze wordt die dag meegezogen in een gebeurtenis die de internationale aandacht trekt.

De nasleep van het gijzelingsdrama is de beeldvorming van het publiek. Dat lijkt vooral te vinden dat de gemeente Almelo dit aan zichzelf te danken heeft. De gemeente meet met twee maten, zou bepaalde ondernemers voortrekken en andere juist traineren. Een goede man als O. is door dezelfde gemeente helemaal tot wanhoop gedreven. Zo sterk zelfs dat hij tot deze daad gekomen is.

De (landelijke) media nemen deze opvatting gretig over. Televisieprogramma’s als Eenvandaag en Zembla gaan helemaal op in deze beeldvorming en hebben geen oog voor de andere kant van de zaak. Ze lijken zelfs de misdaad van O. goed te willen praten.

Mirjam Pool duikt diep in het onderwerp. Minutieus reconstrueert ze de uren van de gijzeling in het stadhuis. Van minuut tot minuut pluist ze uit wat er gebeurd is. Ze wisselt deze reconstructie op basis van interviews af met haar eigen ervaringen. Als ambtenaar zit ze urenlang gevangen in haar eigen kantoor.

Op de eerste verdieping in dat gebouw worden de wethouder en vier ambtenaren gegijzeld. Zij worstelt met angst en honger over de goede afloop voor haar. Mirjam schrijft het eerste hoofdstuk, het hoofdstuk van de reconstructie met grote vaart. Veel is nog onduidelijk, maar ze weet een prachtige spanningsboog erin te bouwen. Ze doet dit erg overtuigend en met veel vaart.

Lees het vervolg: Spanningsopbouw

Matt en Dan

Dan Brown heeft een nieuw boek geschreven, vijf jaar na zijn doorbraak De Da Vinci Code is er dan weer eentje. De titel sluit naadloos aan bij alle mysteries, decepties en dilemma’s. Ditmaal gaat het om een verloren symbool, The lost symbol. Het christendom laat Brown liggen, nu moeten de vrijmetselaars er helemaal aan geloven. Dan Brown is nu eenmaal gek op vrijmetselaars, dat bewijzen zijn eerdere boeken ook al wel.

De website van de Amerikaanse vrijmetselaars is vandaag al gecrashed door alle aandacht die Dan Brown opeist. Er is een nieuw geheim en dat moet ontrafeld worden. Gisteren verklapte dé vrijmetselaar van Nederland (althans dat zegt de Wiki) Matt Herben, het einde al in Een Vandaag. Het verloren symbool is niet een echt verloren symbool, het ligt bij jezelf.

De vrijmetselarij is vergeven van de symbolen. Misschien bezit dit illustere gezelschap wel meer symbolen dan het geloof zoals het christendom. Het maakt de vrijmetselaar geheimzinnig, zo geheimzinnig dat er mensen zijn die het associëren met hekserij.

Meer dan genoeg voer voor Dan Brown. Zijn boeken drijven op die geheimzinnigheid. Hij maakt het geheimzinniger dan het is, wat hem weer geld in het laadje brengt. Zelfs Matt Herben is daar niet ontnuchterend genoeg voor.

Onze kutmarokkanen

Zes jaar terug leverde het nog een rel op. ‘Het zijn die kutmarokkanen’, zei Rob Oudkerk tegen burgemeester Cohen. ‘Wel ònze kutmarokkanen’, antwoordde Cohen. Oudkerk dacht dat de camera’s niet draaiden en de microfoons uit stonden. Het tegendeel was het geval en een rel was geboren.

Het was een verkiezingsavond in Amsterdam. In Rotterdam had Pim Fortuyn een megaoverwinning geboekt in de gemeenteraad. Burgemeester Cohen vroeg de lijsttrekker van de PvdA wat er in de hoofdstad met een soort Fortuyn gebeurt zou zijn. ‘Hetzelfde’, zei Oudkerk, ‘want het zijn wel kutmarokkanen’.

Dat het nog bijzonder actueel is, viel mij deze week weer op toen ik bij toeval op het fragment stuitte. De nuance bracht Oudkerk later aan. Dezelfde nuance mis ik in de debatten van de laatste tijd. Want het zijn wel ònze kutmarokkanen.

Twee keer vrijwilligers

Twee dagen achtereen vertelt EenVandaag over vrijwilligers in het ziekenhuis. Gisteren het verhaal van een meisje dat tijd vrijmaakt voor een baby met een hartafwijking. Ze bezoekt het kind meerdere keren per week in het AMC, omdat de ouders niet in staat zijn het kind dagelijks te bezoeken. Dat jonge mensen zich zo inzetten en verdienstelijk maken voor hun medemens, riep veel respect bij mij op.

Vandaag in een interview aan de keukentafel, Aysel Erbudak, directeur van het Slotervaartziekenhuis. In januari ontsloeg het Amsterdamse ziekenhuis 45 vrijwilligers. Het werd teveel een theekransje en draaide meer om de vrijwilligers dan de patiënten, aldus de directeur. Ze verruilde de vrijwilligers voor professionals.

Jammer, want ze had de vrijwilligers ook kunnen sturen, andere taken geven, gericht op extra zorg en aandacht voor patiënten. Dat had een win-win-situatie opgeleverd en niet de huidige situatie met kostbare vrijwilligers als verliezers.

Snateren

Donald Duck is het meest gelezen tijdschrift onder studenten, vertelt het programma EénVandaag. Is dit voor het eerst gemeten? Ik vraag het mij af omdat ik de studenten van zo’n tien jaar terug er ook wel van verdacht.
Best komisch dat EénVandaag in deze komkommertijd de grootste snateraar van Nederland optrommelt: Thomas von der Dunk. Zijn speciale stemgeluid, vertoont opvallend veel overeenkomsten met de favoriet van de studenten. Neem er de wilde gebaren bij en alleen de neefjes ontbreken nog.
Overigens kwamen zijn opmerkingen vrij sonoor over door alleen maar over het wereldbeeld te praten. Datzelfde wereldbeeld schijnt de Donald Duck regelmatig in haar verhalen te gebruiken, aldus de hoofdredacteur in hetzelfde item.

Pedro

In de column van Aaf ‘s morgens liep hij nog enigszins. Met horten en stoten weliswaar, maar hij liep. ‘s Avonds bij Een Vandaag was ezeltje Pedro afgehaakt. De pelgrimstocht naar Santiago de Compostella werd gestaakt bij Katwijk.
Eigenaar Jan Jansen uit Schoorl had het dier speciaal aangeschaft voor de tocht. De naam van het dier refereert naar de pelgrimage, weliswaar naar een ander oord. Pedro had er in elk geval weinig trek in. Ergens bij Katwijk ging hij liggen en weigerde elke vorm van beweging.
Heimwee, vermoeidheid, te zware bepakking? Jan Jansen, vut-tende bakker uit Schoorl weet het niet. Feit is dat de tocht gestaakt is. Een droom spat als een zeepbel uit elkaar. Het deert zijn ezel Pedro niet, zo tonen de beelden van Een Vandaag. De ezel holt door zijn wei achter zijn baas aan, met de conditie van een jonge atleet. Blij dat hij thuis is. De duinen langs de Nederlandse kustlijn waren zwaar genoeg, aan de bergen duizenden kilometers verderop durft het dier niet eens te denken.
Zou baas Jan Jansen nog een poging durven wagen? Ik zou het niet doen, want ezels schijnen zich over het algemeen nooit twee keer aan dezelfde steen te stoten. Als hij het toch probeert, weet ik wel wie de ezel is.

Kijk ook op www.santiago.nl voor meer informatie over Jan Jansen en zijn ezel Pedro.