Categoriearchief: digitale televisie

Dagje zonder televisie – #storing

image

Dacht je dat je best een dagje zonder televisie kon, blijkt het in de praktijk toch tegen te vallen. Misschien heeft het ook te maken met je eigen houding. Dat je uitkijkt naar een avondje televisie en dan een zwart scherm krijgt.

Donderdag kwam ik thuis van een dag hard werken. Toen stond de televisie ook op zwart. Hij bleef de hele avond uit. ‘Zie je wel’, zei Inge. ‘We hebben helemaal niet gekeken vanavond. We kunnen best een avondje zonder televisie.’ Ik heb namelijk weleens commentaar. Dan zeg ik dat hier de televisie nooit eens een avondje uit kan.

Gisteravond wilden we lekker achterover leunen en kijken naar ‘2 voor 12’, misschien ‘De strijd’ er nog achteraan als we nog puf hadden. Het scherm bleef zwart. Van weeromstuit ging ik maar verder waar ik gebleven was met mijn werk. Door de verbouwing van het pand was ik eerder naar huis gestuurd en thuis lekker verder gegaan.

Als je dan ‘s morgens beneden komt en ziet dat de ontvanger nog steeds op zoek is naar streepjes, dan vrees je nog een avondje zonder televisie. Het valt mee – of tegen – tegen het middaguur geven de knipperende streepjes het op en vertelt de ontvanger dat we weer kunnen televisie kijken.

En eigenlijk ben ik best opgelucht.

KPN Klantenservice (2)

image

vervolg van KPN Klantenservice (1)

We worden doorverbonden met de derde medewerker van de klantenservice van KPN. Weer het hele verhaal over de pakketjes, de wijziging in abonnement op Mijn KPN en de brief waarin ons abonnement wordt geannuleerd. Misschien moeten we zelf provider worden, grapt ze bij het horen van al die installatiepakketten. De vrouw aan de andere kant van de lijn vraagt weer postcode en huisnummer. Ook zij moet ons even met een collega doorverbinden. ‘Nou, dat is dan nummer 4’, zegt Inge.

Een muziekje, de stem van Rail Away en geduldig wachten. Voor je het weet zit je 34 minuten aan de lijn met de klantenservice van KPN. Nu een aardige meneer. Ik neig ernaar om hem jongen te noemen. Hij is wat kordater. Misschien scheelt het omdat hij er een collega bij haalt. Hij mompelt steeds wat en dan denken wij dat hij het tegen ons heeft, maar hij overlegt dan met zijn collega.

Hij is flink aan het stoeien met het systeem om de vreemde activiteiten die het systeem waarschijnlijk uit zichzelf verricht heeft, op te lossen. Het resultaat weet hij na lang wachten op te lossen. De pakketten mogen we inleveren bij de KPN-winkel. Heel wat aardiger dan de mevrouw die ons eerder de opdracht gaf de pakketten terug te sturen als pakket.

Omdat hij ons toch aan de lijn heeft en omdat we aangaven te overwegen weg te gaan, gaat de jongen aan de andere kant van de lijn snel het 1 en ander voor ons uitzoeken. Misschien kan hij dingen wel iets goedkoper aanbieden. Ook omdat we zomaar deze dingen kregen toegestuurd.

Hij is druk aan het zoeken en komt met een aanbieding. Voor een tientje minder per maand hetzelfde. Alleen wat langzamer internet. Dat wil ik niet. We zitten de hele dag op internet met heel veel apparaten. Voor 45 euro kunnen we zo naar een ander overstappen voor een beter pakket.

Het triggert hem om nog voor ons verder te zoeken. Ineens tovert hij een abonnement dat ruim 25 euro per maand goedkoper is, maar wel een stuk sneller. ‘Maar dan moet je me beloven een jaar niet meer te bellen’, zegt hij. ‘Dan moeten jullie niet meer elke week van die pakketten sturen’, grappen we terug. Hij lacht.

Inderdaad een mooie deal. Of krijgen we binnenkort toch nog een pakket gestuurd?

KPN klantenservice (1)

image

Zaterdagmiddag. De postbode staat aan de deur met een pakketje. Zal wel voor de buren zijn, denk ik. Als ik de deur open, geeft de postbode mij een enorm pakket van de KPN. ‘Doe-Het-Zelf-Installatiepakket’ staat erop. Ik open de doos in de hoop om een brief te vinden waarom ik het pakket krijg.

‘Weet jij iets van een installatiepakket?’ vraag ik aan Inge. Nee, die weet er ook niks van. We moeten het maar gaan uitzoeken. Inge probeert in te loggen op Mijn KPN. Zonder resultaat. De KPN is bezig met het onderhoud op het onderdeel waar wij moesten kijken.

Natuurlijk vergeten we de doos. Hij staat wel midden in de kamer, maar je kunt gewoon om de doos heen lopen. Een weekend later verdwijnt hij naar boven om de visite niet dwars te zitten.

Tot ineens een brief in de bus ligt voor mij. Er staat in dat ik mijn abonnementswijziging geannuleerd heb en dat ik nu het pakket moet terugsturen. Ernaast ligt op de deurmat een briefje van de bezorger dat er een pakketje bij de buren ligt. Het zal toch niet een pakketje van de KPN zijn, grap ik als ik wegloop om bij de buren op de hoek het pakketje op te halen.

Als ik het pakketje in ontvangst neem bij het huis op de hoek, waar de pakketbezorger volgens mij altijd heengaat om de pakketjes af te geven, dan deins ik terug voor de doos. ‘KPN Doe-Het-Zelf-Installatiepakket’. ‘O’, zeg ik tegen de buurvrouw. Ze kijkt mij verbaasd aan. ‘Dat was niet helemaal de bedoeling denk ik.’

Toch maar eens de klantenservice bellen. Eerst eten, maar volgens de website is de klantenservice 24/7 bereikbaar via een gratis nummer. Ik kom in een keuzemenu, moet meerdere keren hem afluisteren om een keuze te maken en krijg verbazend snel een medewerker aan de lijn. Hij luistert aandachtig naar mijn verhaal, onderbreekt me ergens voor ik over het tweede pakketje begin. Hij gaat het even uitzoeken en zet me in de wacht.

Het blijft heel lang stil en ineens begint een stem te spreken dat alle medewerkers in gesprek zijn. Het is de man die ook de teksten bij het televisieprogramma Rail Away inspreekt, hoor ik. Weer wachten, een andere medewerker. Ik vertel mijn verhaal, geef postcode en huisnummer en hoor: ‘O, maar dan moet u bij glasvezel zijn. Wacht even ik verbind u door.’

Weer de stem van Rail Away en een zenuwachtig postmodern pianomuziekje waar ik normaal misschien best met plezier naar zou luisteren, maar zo in de wacht bij de klantenservice niet. We zijn ondertussen al ruim een kwartier aan de lijn en daar komt de volgende klant. Inge neemt het even over.

Lees het vervolg

Voor de draad ermee

image

De digitale televisie van UPC hapert al een tijdje. Sommige zenders vertonen blokjes, andere zijn helemaal niet te zien en weer andere vinden het genoeg midden in een uitzending. Na veel perikelen met ‘uitzending gemist’ waren we het gezeur zo beu dat we niet aan bellen toekwamen.

Bovendien kun je niet alleen bellen. De medewerker aan de andere kant van de lijn beveelt vrijwel altijd om het kastje uit te schakelen en gelijktijdig een knop in te drukken. Een handeling die je alleen met 2 handen kunt doen. Op vrijdagavond als we Top gear willen kijken op Veronica, borrelt de frustratie op. Veronica is 1 van de zenders die het niet doet. Verder doen we geen beroep op de zender, dus de frustratie dringt zich alleen op vrijdagavond.

Afgelopen vrijdagavond vonden we het tijd eens te bellen. Wondersnel kreeg Inge de medewerker aan de lijn. Er moesten allerlei handelingen worden uitgevoerd. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd om stekkers, schakelaars en draden te verwisselen. De afstand tussen ons wandcontact en de televisie is te groot om met 1 mens in 1 keer te overbruggen. Dus ik holde heen en weer tussen de 2 locaties.

Onderwijl stelde Inge het grijze apparaat in de fabrieksinstellingen in. Ze voerde codes in die ze doorkreeg van de UPC-medewerker. Het leverde niet het gewenste resultaat. De medewerker vroeg of we onlangs nog iets veranderd hadden. Nee, er was niks veranderd. Geen draad verle(n)gd, geen andere televisie, geen apparaat erbij of iets anders dat de situatie beïnvloedde.

Ik mocht een tussendoosje uit het systeem verwijderen, waarna Inge op haar mobiel werd teruggebeld. Het proces begon weer opnieuw. Wellicht dat het nu opgelost werd. Het leek of de situatie verbeterde. Even veranderde het zwarte scherm in een scherm met blokjes. Maar binnen een paar zinnen, hield de nieuwe situatie op.

Het lag waarschijnlijk aan het bijzondere doosje dat al eens vervangen was. Volgens de medewerker viel dat onder ons risico. Waarna wij een tirade hielden over de belabberde kwaliteit van UPC. Er was al eens een monteur langsgeweest. Hij merkte niets bijzonders op, verwisselde een draadje en veranderde een stekker. En verder niks.

De afspraak werd gemaakt. Inge had opgehangen. Dat kon ons een nieuw apparaat en de voorrijkosten gaan kosten. Een somber vooruitzicht waar ik helemaal geen zin in had. Ik besloot nog eens de situatie en draden te bekijken. Snel stuitte ik op de situatie die we zelf gemaakt hadden toen we de televisie verplaatsten. Daar hadden we de dikke draad van 5 meter bevestigd aan een dunnere van 5 meter. Het was behelpen en uit nood geboren. De 2 stekkers grepen in elkaar. Ik draaide wat aan de stekkers en het beeld werd weer wat scherper.

Ik vond dat we eerst de draad eens moesten vervangen. Zo ging ik gisteren naar de winkel voor een nieuw snoer. Een speurtocht over de markt en langs andere verschillende electronicazaken bracht me bij de Handyman. Hier verkopen ze snoertjes, stofzuigerzakken, inktpakketten voor de printer en opladers. Ik kon er ook terecht voor een nieuw stuk dik coax-kabel van 15 meter voor 30 euro.

Het werd mooi op maat gemaakt door de medewerker. Hij vertelde erbij dat de kabel waarschijnlijk de oorzaak van ons probleem was. ‘Het luistert allemaal erg nauw’, voegde hij eraan toe.

Thuisgekomen kon ik niet wachten de kabel te installeren van het kastje naar de muur. Over de deur heen, onder de radiator langs naar het aansluitingspunt in de muur. Het kostte flink wat zweet. Zeker ook omdat ik de kabel verkeerd om had gelegd. De stekkers bestaan uit een mannetje en een vrouwtje, die niet omgekeerd in elkaar kunnen.

Zou de draad de oorzaak van het probleem zijn? Het was erg spannend de boel aan te sluiten en de installaties aan te zetten. De druk op de knop gaf direct het antwoord: de draad was het probleem geweest. Alle zenders deden het. De verbinding liep als een zonnetje.

Blijft wel over het raadsel: een monteur is ergens vorig jaar hier geweest om te kijken naar de slechte verbinding. Hij stelde dat het niet aan de coax-kabel lag. Hij maakte de stekker opnieuw vast aan het draad, maar vond dat de slechte verbinding hier niet aan kon liggen. De proef gisteren demonstreerde dat een deel van het probleem daar wel lag.

Ons probleem met de digitale televisie van UPC is dus opgelost. Op naar het volgende…

Televisie

We vonden het toestel op Marktplaats en Inge belde haar op. De verkoopster wilde 75 euro voor het toestel hebben en wij vonden dat teveel. Gisteren belde ze terug en mochten we hem ophalen voor 50. Er hadden meer mensen hetzelfde bedrag geboden, maar wij waren de eerste. Inge waarschuwde me dat het best een oudere mevrouw kon zijn.
Ik reed naar Huizen en zette hem keurig neer bij nummer 46. Een hond blafte toen ik de bel indrukte. Even voelde ik mij als Frans Bromet die zoekt naar de verhalen achter de advertenties. De vrouw deed open, met de hond onder haar arm. Onhandig gaf ik haar een verkeerde hand, want de hond hing daar zo op de rechterarm. ‘Hij doet niks, maar hij is zo enthousiast.’ Ze mocht hem van mij op de grond zetten en het dier landde met zijn voorpootjes op mijn bovenbeen.
De televisie stond al klaar onderaan de trap. ‘Ik heb hem de buurjongen naar beneden laten tillen, het leek me zo rot als je dat alleen moest doen.’ Ik vond het jammer dat ik nu het beeld niet kon zien, maar het zou echt zeurderig zijn als ik nu vroeg om het ding aan te zetten. ‘U heeft een nieuwe gekocht?’ vroeg ik. ‘Ja, kom maar mee. Wil je een kopje koffie?’ ‘Nee, dank u. Ik moet gelijk weer verder straks.’ Ik vreesde gedoe met in een pannetje roeren, een vliesje over de melk en een bruingele tint in het kopje. Achter haar aan liep ik, de woonkamer in. ‘Ik ben maar alleen, ziet u. Mijn man is overleden.’
Een gelikte flatscreen stond er op een groot eiken televisiemeubel. De letters ‘LG’ waren keurig in het midden, onder het reuzenscherm, zichtbaar. ‘Ik heb hem zondag in Almere gehaald. Alleen lukt het mij niet om digitale televisie te krijgen. Het kastje van Ziggo doet het niet.’ De televisie flikkerde aan en ze rommelde wat met het kastje. ‘Kijk, het lampje moet rood branden, maar het brandt alleen maar groen.’
Ik voelde mij even een Ziggo-monteur, maar besefte dat dat uren kon duren en het lampje groen zou blijven branden. Mijn ogen en onwetendheid konden daar niets aan oplossen. ‘Tja’, zei ik al verontschuldigend. ‘Ik heb daar echt geen verstand van, maar wordt u een beetje netjes geholpen door Ziggo?’ ‘Ik heb gisteren een kwartier moeten wachten aan de telefoon en toen werd hij erop gegooid.’ Ze had pas de oude computer van haar dochter gekregen, maar kon er nog niet zo goed mee overweg dat ze het probleem aan internet kon vragen. Ze wees naar de laptop die dichtgeklapt op de eiken eetkamertafel lag. Een draadje stak aan de achterkant uit en snoerde over de tafel heen, tussen twee stoelen weg naar beneden.
Of de monteur van het televisietoestel haar niet geholpen had bij de installatie, vroeg ik. ‘Nee, ik heb hem zondag met mijn schoonzoon in Almere gehaald, het scheelde honderdvijftig euro.’
We tilden het loodzware televisietoestel naar de auto. De hond was in de kamer opgesloten vanwege de loopse teven in de buurt. Zij droeg mee. ‘Denk je aan je rug?’ Ik vreesde meer voor de afstapjes en dat zij zou struikelen. ‘Nee, hoor’, antwoordde ze. ‘Ik ben nog heel fit hoor.’ Ze hield na mijn waarschuwende taal over de autoklep die ieder moment naar beneden kon vallen, de klep vast. ‘Ik heb zelf ook een auto en rij nog hoor.’
Ik liep weg met de afstandbediening, de gebruiksaanwijzingen in de tien wereldtalen en het Nederlands. ‘Weet u wanneer ik ze ga bellen, zondagmorgen.’ ‘Zou dat helpen?’ vroeg ik. ‘Zeker weten, dan hebben ze wel tijd voor me. Rij je wel voorzichtig?’, vervolgde ze. Ik kon geen antwoord geven, want zij gaf het al: ‘O natuurlijk, je vrouw had het al aan de telefoon gezegd dat je heel voorzichtig zou rijden.’

En ja hoor, ik verschijn in beeld

Een bruin colbertje. Dat hebben Max Westerman en ik aan in Almere. Je ziet mij in zijn televisieserie Westermans nieuwe wereld over het Stationsplein sjokken met de fiets in de hand. De bruine fietstassen bengelen stukkend aan de bagagedrager.
Schreef ik twee maanden terug trots dat Almere even Amerika was, nu was ik een seconde in beeld bij het shot in de richting van de Stationsstraat. Waar een mens trots op kan zijn.
Toen ik jaren terug een cameraploeg passeerde op Utrecht Centraal, kreeg ik eindelijk de beurt. Ze vroegen mij wat ik ervan vond dat de aangekondigde staking van maandag niet doorging. ‘Goed, heel goed’, zei ik.
‘s Avonds bij het kijken naar het 8-uur-journaal, liep ik net weg van het interview. Degene na mij had schijnbaar een diepzinniger antwoord, of een leuker smoeltje.