Categoriearchief: dieren

De geit, de bok en het varken

Geit (bron: wikimedia.org)

Die studenten leren het ook nooit: nu zijn in Maastricht 2 geiten uit een korpsballentent verwijderd. In een corps met veel drank op en dan storten ze zich op een maffe mascotte: een geit of een varken. Levend aas, parels voor de zwijnen. Dieren horen niet voor dat soort doeleinden gebruikt te worden. Laat ze lekker waar ze horen, maar ga er niet mee zeulen.

Ik herinner me een ontgroeningsritueel bij Dennis vs Valerio waarbij ze met een geit vanuit de Ardennen weer terug moesten keren in Delft. Een dropping heet zoiets. Het dier lijdt alleen aan stress en laat alles over zich heenkomen. Daar heeft toch niemand iets aan?

Het extreemste voorbeeld wat leden van een dispuut van het Delftsch Studenten Corps hebben uitgehaald is geweest met een varken. Het dier werd door iemand met pijn in het hart weggedaan. De vrouw kon niet meer voor het dier zorgen. De studenten beloofden het dier geen kwaad te zullen doen, het zou voor hun vader zijn die helemaal gek op die dieren was. Later bleek het dier van een trap te zijn gegooid op een bruiloft van een dispuutlid. De studenten waren genomineerd voor Jack Spijkermans Gouden Zwatelaar. Volgens mij speelde het in de tijd dat Jack Spijkerman overging naar Talpa en van een echte ontknoping is het niet meer gekomen.

Deze mensen bepalen later de nieuwe koers die Unilever moet gaan of spreken recht in de rechtszaal. Een vreemd idee, maar waar…

Giraffes Doris en Inge op OneMillionGiraffes

Bij het blogartikel over de giraffe Doris die Doris had getekend voor haar campingvriendjes Rik en Renske schreef Barbara een reactie. Als we de tekening zouden inscannen, konden we meedoen aan een mooi project: de website www.onemilliongiraffes.com.

Voor dit internetproject wilde Doris wel nog een keer de giraffe Doris uit het Rotterdamse Blijdorp tekenen. Daarnaast maakte ze voor Inge een tekening van de giraffe Inge, die 3 jaar geleden in Berlijn werd geboren. Beide tekeningen stuurden we in voor www.onemilliongiraffes.com en ze zijn zojuist geplaatst.

De initiatiefnemer, de 25-jarige Ola Helland uit Noorwegen, heeft met een vriend, die hij Jørgen noemt, een weddenschap gesloten. Volgens Jørgen lukt het nooit om in een jaar een miljoen afbeeldingen van een giraffe te verzamelen. Ola Helland gaat die uitdaging aan.

Ola Helland zit er niet meer ver vandaan. Hij heeft er al 957 354 giraffes en heeft nog 145 dagen de tijd om de overige 42 646 in te zamelen. Op zijn website geeft hij een uitvoerige toelichting waarom hij voor giraffes heeft gekozen en wat de regels zijn om mee te doen: je moet het verder vertellen en de giraffe moet zelfgemaakt zijn. Dus hij mag niet op de computer zijn gefabriceerd.

Het moet een zelfgemaakte giraffe zijn. Dat kan in alle mogelijke vormen als je maar geen computer gebruikt. Pak de schaar, het potlood of de naaimachine en laat je gaan.

Tenslotte de laatste regel: vertel het verder! Anders slaagt het project niet.

De kikkers en het kikkerpoeltje

Ze beginnen er een beetje bij te horen, de kikkers in het kikkerpoeltje in onze achtertuin. Er zitten een grote en een iets minder grote. Ze kregen al snel de namen meneer en mevrouw Kikker. Ergens onder de stenen zitten nog meer kikkers, maar die laten zich niet zo vaak zien als meneer en mevrouw Kikker. Laatst zag ik ook nog een heel klein kikkertje. Met de weinige fantasie die ik heb, meende ik er gelijk een nakomeling van onze uitgezette kikkervisjes in te zien.

In de poel

Meneer Kikker zit grote delen van de dag in de poel. Er steekt dan slechts een kop uit het water. De rest van het lijf zweeft relaxt in de poel. Het lijkt dan net of verslaggever Kermit de Kikker verslag doet vanuit het rampgebied. Alle draadalg zorgt ervoor dat de poel meer op een overgelopen emmer groenafval lijkt dan op een kikkervriendelijk waterpoeltje. Meneer Kikker blijkt er echter anders over te denken. Hij verblijft al een paar weken in onze achtertuin. De kikkers verblijven niet alleen in en rond het poeltje. Soms schrik ik mij ’s avonds een hoedje als meneer of mevrouw wegspringt als ik de planten in de tuin begiet. Ze zitten dan op plaatsen die ik niet verwacht.

Extreemste voorbeeld

Maar afgelopen donderdag was wel het extreemste voorbeeld. Ik lag ziek in bed en Inge ging Sientje uitlaten. Ze wilde de deur opendoen en zag meneer Kikker keurig op de drempel zitten wachten. Inge moest even Sien afremmen om te voorkomen dat het dier van schrik weer de kamer in zou springen. De deur ging open, meneer Kikker aarzelde even en sprong op zijn gemak weer in de richting van de poel. Daar zal hij ongetwijfeld een tirade hebben gekregen van mevrouw. Dat heb ik niet meegekregen. Ik zag hem uren later weer in de poel hangen. De voorpoten gestrekt als een volleerd zwemmer, de kop net boven het wateroppervlak. Van de tirade had hij zich weinig aangetrokken.

Vooruit met de geit

Ze sleepte een eind voor mij uit op het fietspad twee dieren achter zich aan. Het leken zo vanuit de verte twee flinke honden, maar toen ik wat dichterbij kwam zag ik uit elke kop twee hoorns steken. De geiten lieten zich niet gewillig meevoeren met de oversteek. Het touw vormde een splitsing waarbij de ene geit de tegenovergestelde richting van de andere koos. Het hielp niet, maar de dieren lieten zich niet ontmoedigen en wisselden keurig van richting.

Ik holde steeds meer in haar richting en hoe meer ik haar naderde hoe meer ze de twee dieren met zich kreeg. Ze kwam weer op gras langs de sloot terecht en liep over het smalle paadje. De twee dieren liepen achter haar aan. Het meisje liet de touwen zelfs los en liep als een verkenner voorop. De geiten volgden keurig.

Vooruit met de geit, de snelheid kwam er goed in. Ze zette het zelfs op een sukkeldrafje en de geiten namen het tempo over. Bovendien volgden ze netjes in de strook aarde die de twee stukken gras scheidde. Ik passeerde het drietal en even leek eentje mij interessanter te vinden. Het meisje zwaaide wat met een hand en riep er wat bij en het dier volgde haar weer.

Zinedine

Hij liep voor mij en de man die ik inhaalde uit. Een klein Jack Russeltje dat zonder moeite de stenen trappen van het station ophuppelde. ‘Zinedine’, sliste de man snel naar het dier. ‘Zinedine.’ Het dier reageerde niet en huppelde door tot het op het bordesje stond. Op weg naar de volgende trap die leidde naar het oude perron. Weer sliste de naam van de voetballer over de treden van de trap. ‘Zinedine hier. Zinedine hier.’

Het dier moet op het toppunt van de roem van de Franse voetballer zijn aangeschaft. Ik schatte het enthousiaste dier op een jaar of vier, vijf. Precies het jaar dat de voetballer op de lijst met 100 beste Fifa-spelers stond, vertelt Wikipedia mij.

Nu was iedereen de voetballer vergeten, behalve de hond en zijn baasje. Voor het dier de reden niet te luisteren en voor de baas om de naam niet te hard over het perron te roepen. Het vernoemen van een hond naar een voetballer is humor. Het vernoemen van een kind naar een voetballer of lievelingsclub, vind ik meer een vorm van marteling.

Wilde zwijnen

Ze staan op het gras tegen de bosrand aan en lijken net op hun tamme soortgenoten. Iets slanker en wat ruiger behaard, ziet het wild tam aan. Een akker verderop precies hetzelfde tafereel, maar dan met een in plaats van twee.
Een verliefd paartje laat de labrador uit en ziet het niet eens. Zelfs de hond blijft het onopgemerkt, andersom kijkt het wild ook niet op of om. Hoe een wild tafereel verandert in lieflijkheid en het alledaagse de angst vervangt.

Vreemde poepjes

Een onbekende indringer is onze caravan binnengedrongen. Op ons bed lagen vreemde poepjes, met een uiteinde in de vorm van een slurfje. Vooral de bank heeft als schijtplaats gediend. Op de kleden lagen her en der de magere drolletjes verspreid. Zonder enig verder knaagspoor.
Geruststellend dat in het wilde bos nog dieren leven, maar welk dier het dan is, is de vraag die ons sinds donderdag heeft beziggehouden. Ze zijn te groot en te dik voor een muis, te klein voor een marterachtige. Het enige waar we op konden komen was een eekhoorn. Ook omdat helemaal niets aangevreten of geknaagd was.

Het poepboek komt ook op een eekhoorn met vergelijkbare drollen, uit een inzending van Heleen:
Heel goed mogelijk, ook omdat het dier geen winterslaap houdt en met de koude goed door het geopende raampje voor in de caravan is gekropen. Nu maar hopen dat hij weer buiten is, want uit voorzorg hebben we nu alles dicht gedaan.