Categoriearchief: den uylpark

Mistmorgen

Eigenlijk is zondagmorgen de mooiste ochtend van de week. De stilte en het vroege licht zijn een prachtige combinatie. We lopen door het gemaaide gras, de honden zijn gek op het gras dat is blijven liggen.

Je kunt door de zon kijken. Vorige week was het ook zo’n mooie ochtend, toen zag ik een groep ganzen door de zon vliegen. Nu ben ik er te laat voor, maar ik geniet nu vooral van het bijzondere licht.

Het mooiste is de open plek in het park waar je de mist in alle flarden ziet. De bomen worden schimmen, de herfstkleuren dringen zoetjes door het beeld. Genieten. Midden op het veld zit een man te fotograferen. Zijn fiets midden in beeld. Net als hijzelf.

Op zijn fiets dreint een transistorradiotje. Hij fluit mee met de muziek terwijl hij met zijn kont in het natte gras zit. Hij zit achter het statief waarop een grote kijker staat.

De wereld is van hem. Hij staat op, buigt half naar achteren. Het lijkt net of hij plast met die grote toeter voor zijn kruis.

Ik probeer om hem heen te fotograferen en pak mijn eigen beeld. Ook genieten. Een roodborstje overstemt de radio met gemak, dus ik hoef me niet druk te maken.

Het is gewoon heerlijk. Zo’n mistige zondagochtend. De wereld slaapt nog half en de wakkere helft wrijft de ogen langzaam uit. Intens zo’n ochtend.

Thee en honing van Lindebloesem

img_20160707_072306.jpgDe linde staat in bloei. De eerste bomen die ik in volle bloei zag, stonden aan het Weerwater. Afgelopen week volgde de enorme linde in het Den Uylpark. De takken reiken tot aan de grond, dus ik kon bij deze overweldigende boom de bloemen heel goed losmaken. Ik pak er het blaadje bij en trek zo het hele stronkje met de bloemen los.

Nog weer later begonnen ook de bomen langs de fietspaden en de bomen verderop langs de Amsterdamweg in bloei te staan. Het park geurt naar de zoetige lucht van deze bijzondere boom.
img_20160708_071913.jpg
Ik trek er al een paar jaar heerlijke lindebloesemthee van. In eerste instantie kreeg ik de rest van het gezin nog niet zo goed mee, maar dit jaar zijn ze heel enthousiast. Zo enthousiast dat zelfs Doris met een plastic tasje naar buiten ging om een paar bloemen te plukken van de bomen.

Het is erg lekker om te drinken. Je moet het natuurlijk niet teveel drinken, maar in deze tijd smaakt het heel fris, licht zoetig met een aangename afdronk. Om deze kleur te krijgen, doe ik ongeveer 6 blaadjes met bloemen eraan in het water dat op kooktemperatuur is. Het moet wel even trekken, een kwartier tot 20 minuten. Als je het opgiet, moet het er een roze uitzien, als een glaasje lichte rosewijn.
img_20160709_182259.jpg
Vorige week waren we bij kennissen in het oosten van het land. Hij is imker en houdt een paar bijenvolkjes voor zijn hobby. Hij vertelde over de lindebloesem waar de bijen nu allemaal van genoten. Sommige schijnen er een beetje wild van in het hoofd te worden. Een dag eerder had hij net honing geoogst en we kregen een potje mee.

Nu genieten we ook van de verse honing. Het smaakt heerlijk, overweldigend. En als je heel goed proeft, smaakt het heel lichtjes naar lindebloesem.
img_20160709_165725.jpg

Gepiep in de ochtend

image

Ik zet mijn voeten buiten de deur en hoor de indringende piep van iets. Daaronder het monotone gebrom van een stationair draaiende motor. Het gepiep klinkt overal doorheen. En dat om 7 uur in de ochtend. Een groot deel van de mensen ligt nog lekker op 1 oor.

Als ik de gracht op loop, zie ik de dader. Een grote vrachtwagen met een watertank erop. Het ding staat water te zuigen uit de gracht. De riolen worden in onze wijk momenteel schoongespoten. Daarvoor gebruiken de tankwagens het water uit de gracht.

Ik passeer de vrachtwagen. Het keiharde elektronische gepiep geeft je bijna een gehoorbeschadiging. Nutteloos gepiep ook. De chauffeur van de vrachtwagen heeft zich veilig verschanst in de cabine.

De hele rit door het park klinkt het keiharde gepiep. Het is zo’n piep die je achtervolgt. Zelfs al zou het stoppen, dan klinkt het in je hoofd nog een halve dag na.

Het stopt even, maar wordt vrijwel meteen weer hervat. Als het 5 minuten later eindelijk stil is, besef ik dat bijna mijn hele rondje met de honden vanmorgen beheerst wordt door dit onnodige lawaai.

Waarom moet dit klinken? Niemand is er bij gebaat, eigenlijk hebben er alleen maar mensen last van. Geluid als vervuiling. Onnodig geluid.

Er staat weer een nieuwe vrachtwagen. De chauffeur haalt de slang uit zijn wagen en laat hem in het water zakken. Daar begint het weer: het piepen. Ik film het om het geluid eens aan de wereld te laten horen.

Maar dan loopt de chauffeur naar de achterkant, naar een paneeltje en drukt op een lichtgevende knop. Het gepiep houdt op. En daar is de verklaring van het gepiep zojuist: de chauffeur in de vorige tankwagen, was lekker in zijn cabine gaan zitten en liet het ding maar piepen.

En ik zie het voor me, collega’s die hem eindeloos zeggen dat hij die knop moet indrukken. Dat mensen daar last van hebben om 7 uur ‘s ochtends en dat het gepiep helemaal nergens voor nodig is. Alleen maar als je de slang in het water doet, maar daarna mag, nee moet, hij uit.

De man knikt en je weet dat het morgenochtend weer gebeurt.

Vos in het park

image

We lopen in de ochtendschemering door het park. Het weke licht van de eerste zonnestralen bereikt het plekje bij de kastanjebomen nog nauwelijks. We lopen de bomengallerij in.

Daar staat het dier. Niet veel groter dan een kat, iets lager op de poten lijkt. Ik zie een dikke staart en een lichte bef. Het is moeilijk te zien, maar ik meen een spitse snuit te zien. Het verraadt dat hier een vos staat.

Helemaal zeker weten doe ik het niet. Zou het echt? Hier in het park. Ik heb hier nog niet eerder en vosje gezien, al weet ik dat het heel goed mogelijk is. Bijna vanzelfsprekend zelfs. Het aangrenzende Beatrixpark moet wel vosjes verbergen. Ik heb ze immers ook in andere gebieden binnen Almere gezien, zoals Pampushout.

Nu staat het dier vol concentratie onze kant op te kijken. Wij kijken terug. De honden kijken met net zoveel zijn richting op als hij in de onze. We stappen vooruit, een paar stappen en dan verdwijnt het vosje.

De witte pluim op de staart haalt het laatste beetje twijfel weg. Al haalde de ochtendschemering alle kleur weg. De volle staart met de pluim is het overtuigende bewijs. We hebben even Reinaert in de ogen gekeken.

Nutteloze trap

image

Het zijn van die nutteloze voorwerpen. Bedacht in het brein van een geleerde, maar in de praktijk maakt niemand er gebruik van. Het pas aangelegde fietspad heeft een voetpad dat er omheen slingert. Ik voorspel daarbij dat niemand van het voetpad gebruik maakt, omdat het te omslachtig is.

Bij het Spoorbaanpad is ook zo’n nutteloos voorwerp: een betonnen trap die naar het voetpad en de brug leidt. Niemand maakt gebruik van deze trap. Ik heb er zelf nog iemand op zien lopen. Net als dat ik er zelf slechts één keer gelopen heb. Het is te omslachtig, te stijl en vooral niet logisch om hier te lopen.

image

Als je in het park loopt, hoef je hier niet heen en als je langs het Spoorbaanpad loopt, hoef je niet in het park te zijn. Daarvoor zijn allemaal andere wegen.

Nu staat de trap er troosteloos bij. Zeker als de bladeren gaan vallen. Buiten het mos op de treden, is nu ook alles bedekt met een dikke laag bladeren. Zo ontmoedigt de trap zelf alle voetgangers nog meer.

Kastanjebladeren

image

In het voorjaar volgde ik zo fanatiek de groei van de kastanjebomen aan de rand van het Den Uylpark. Hoe de bladeren zich vormden tot de eigen vormen, gecombineerd met de prachtige kaarsentoortsen. Nu is het allemaal verdwenen. De bladeren kleuren snel van het groen naar geel om uiteindelijk bruin en verlept naar beneden te dwarrelen.

image

Zag ik hier een week geleden nog zo mooi de zon door de bladeren schijnen, nu zijn de takken bijna bladerloos. Het zicht op het pad is verbeterd, maar het pad zelf is niet meer te vinden in de dikke laag bladeren die op de grond ligt.

image

Nu maak ik mijn eigen pad door de bladeren. Je kunt ze zo heerlijk ver voor je uit schoppen. Het lijkt dan of ze even opnieuw voor je vallen. Het geritsel geeft het iets vrolijks. Dat is de leuke kant van de herfst, als het droog genoeg is om de bladeren weer te laten dwarrelen.

image

Als de regen toeslaat is het een stuk minder luchtig. Dan wint de geur van humus en verrotting. Ook dat heeft wat, maar zo lekker in het zonnetje vind ik het een stuk leuker. Een geniet ik van de herfst.

image