Categoriearchief: den haag centraal

De straat is een riviertje

Het water stroomde als een riviertje door de straten van Den Haag. Terwijl de regen met bakken uit de hemel viel. Voor de meeste wandelaars viel hier niet veel meer aan te doen dan te schuilen. Mijn trein zou echter op het voorgeschreven moment vertrekken en ik maakte snel de afweging tussen een nat pak of later thuis. De uren zijn al zo kostbaar, zodat ik snel een wegwerpponchoo uit mijn tas hengelde.

Ik verkeerde in de veronderstelling dat dit ding mij wel tot mijn schoenen zou beschermen. Alleen kwam het flinterdunne plastic niet veel verder dan mijn knieen. Gelukkig zou het mijn rugzak wel droog blijven. Iets waar ik mij ergens meer zorgen om maakte.

Ik vocht een weg door al het vocht. Wat een regen viel uit de hemel. Mijn scheenbenen waren in no time doorweekt en ik voelde mij al snel een verlopen kat. Het water stroomde over de straat. De tramsporen fungeerden als gootjes. De goten liepen vol. Het water kon alleen maar de lager gelegen plekken opzoeken. Dat was de enige mogelijkheid die restte.

De afloop van het verhaal kan ik niet vertellen. Ik liep het station binnen en zag al mijn trein nog staan. Toen mijn trein het station uitreed, was het droog. Alsof het vanzelfsprekend was.

Geen rechtstreekse treinen Almere naar Schiphol

Minimaal 2 keer overstappen, overvolle stoptreinen en een extra reistijd van een kwartier. Dat is het scenario dat de komende maanden boven mijn hoofd hangt. Het is erg wrang dat specifiek Almeerders de dupe lijken te worden van de herstelwerkzaamheden bij Schiphol.

De breuk in de bovenleiding in de Schipholtunnel op mijn laatste werkdag voor mijn vakantie krijgt hiermee een bijzonder vervelende nawerking. NS legt op haar website uit dat het herstel maanden op zich laat wachten omdat bepaalde materialen speciaal moeten worden gemaakt. De problemen duren al 3 weken en sinds vorige week maandag is een nooddienstregeling van kracht. In het kort gezegd komt deze hierop neer: alle treinen rijden, behalve de treinen van en naar Almere.

Mijn ervaring met het treinverkeer van en naar Almere is dat de verbinding met Amsterdam prima is. Daar gaat alle aandacht naar uit. Het treinverkeer naar Utrecht, Amersfoort en Schiphol wordt erg onderschat. Zo valt de trein naar Utrecht bij problemen bijna altijd uit. Hetzelfde geldt voor de intercity naar Schiphol. Deze vervalt dan eveneens ruimte te scheppen voor het blijkbaar belangrijkere verkeer van en naar Amsterdam.

Ik begrijp prioriteitstellingen. Wat ik niet begrijp is dat alle rechtstreekse treinen van en naar Schiphol vervallen vanuit Almere. Ook sluiten er geen goede alternatieven aan. De intercity naar Schiphol rijdt tot Amsterdam Zuid, waarna de reiziger een kwartier kan wachten op de trein naar Schiphol. Vervolgens sluiten er ook geen treinen aan op Schiphol, waardoor het gebruik van de intercity werkelijk waardeloos wordt. Ik zou er veel meer voor pleiten om een andere trein zoals de stoptrein naar Leiden iets later – en terug iets eerder – te laten vertrekken zodat een gunstigere aansluiting ontstaat. Ook zouden er alternatieven bedacht kunnen worden met een uurdienst, zodat dit onheil de forens slechts een keer per dag treft. Niet op de heenreis en de terugreis zoals nu.

Het lijkt er nu op dat ik en andere reizigers maandenlang op de blaren mogen zitten van dit incident in de Schipholtunnel. Natuurlijk weet ik de precieze aard van de problemen niet, maar het lijkt erop dat de toch al slecht toebedeelde Almeerder de dupe is geworden van een krankzinnige situatie.

Extra wrang is het om hier achter te komen op de eerste werkdag na de vakantie. Ik denk dat nog veel treinreizigers dit leed tegen zullen komen. Om maar te zwijgen van alle Almeerders die terug van Schiphol naar huis deze ontdekking doen.

Update
Vanavond maakte prorail bekend dat het verwacht de hele maand september met de werkzaamheden bezig te zijn.

Batterij satellietwagens voor Binnenhof

Een batterij satellietwagens stond deze week op het Buitenhof in Den Haag. Vlakbij de ingang naar het Binnenhof stonden de busjes waarin technici de laatste beelden monteren voor de uitzending. Het nieuws van de verkiezingen werd niet alleen in Nederland gevolgd.

Maatpak

Elke morgen staat er een correspondent keurig in maatpak, grijze haren en stropdas recht. Haar netjes gekamd en de baard geschoren. Hij straalt autoriteit uit, gezag en vertrouwen. De spots staan op hem gericht en wacht keurig tot het zijn beurt is.

Spijkerkloffie

Wat een verschil met de televisieploeg die ik laatst aantrof op Den Haag Centraal. De dame stond er in spijkerkloffie op haar beurt te wachten. Ze had een groepje reizigers verzameld die zo wel een reactie wilden geven. De mening van de man of vrouw van de straat haalt meer het nieuws dan het besluit van de bestuurder of de keuze van de politicus.

Verschil

Het verschil tussen de 2 verslaggevers is helder. De een probeert feiten te onttrekken aan officiele instanties, de ander probeert meningen van de straat te verzamelen. Het verwarrende van een mening is dat hij meeste lijkt op een vlo. Hij springt van hot naar her, spreekt zichzelf tegen en verandert tijdens het spel om de haverklap de spelregels. Het resultaat van dergelijke verslaglegging is vaak eenzelfde losgeslagen mening die kant nog wal raakt.

De koek is nog niet op

Voor het CDA is de koek nog niet op in deze campagnetijd. Bij het binnenkomen op Den Haag Centraal stonden campagnedames klaar met wafels en een kaartje in de hand. Ik sla iets lekkers nooit af. Vanmorgen kreeg ik een cruesli-achtig goedje in de hand gedrukt. Waarom zou ik een wafel afslaan van een partij waarop ik niet zal stemmen?

Oudere dame

Naast de 2 jonge meiden met groene shirtjes stond een oudere dame, met een lange regenjas. Menig leeftijdgenoot zou genieten achter de geraniums in een bejaardentehuis, maar zij stond er. In de regen uit te delen, gedreven door het ideaal van haar partij. Ze weerstond de afwimpelende en misnoegende gebaren van de forensen die geen hap van haar partij wilden. De meisjes bij de andere deur waren gewoon ingehuurd, vertegenwoordigden geen ideologie, maar zij was hier de partij. Ze deed het niet voor haar eigen gewin, maar voor het belang van de partij.

Halve minuut kijken

Eigenlijk zegt me zo’n halve minuut kijken naar deze vrouw die in leeftijd zo rond de 80 zweeft, veel meer dan die hele tekst op dat idiote foldertje bij de koek. Daar stamelt premier en lijsttrekker Balkenende dat we de problemen samen moeten oplossen. ‘Handen uit de mouwen, dat heeft ons land groot gemaakt. Zo komen we sterker uit de crisis. Kunnen wij op u rekenen?’

Wat jammer dat politici zo ver van hun eigen achterban af staan.

Van werk naar station

Beschrijving van 10 minuten rennen en vliegen van Buitenhof naar Centraal

De laatste glazen schuifdeur door. Hop, de troittoirband af, stukje asfalt en hop nieuwe troittoirband over, de tramrails, een wissel, stapjes tussen de rails door op de steentjes, weer de band, asfalt en nog een keer. Hop verder, langs de viskraam. Een man eet een harinkje, houdt het beest boven zijn hoofd en hapt.

Rode lampjes

Het tunneltje van het Binnenhof, tussen de palen met de rode lampjes. Een groep Japanners – een buslading – vormt een dijk in mijn richting. De gids wijst naar de Ridderzaal, maar de mensen van de groep kijken alle ander kanten op. Ik kijk op de klok van het rechtertorentje en zie de grote wijzer wijst al een eindje over de helft naar boven. Rennen, want veel minuten heb ik niet meer. Ik hol verder. Een man met een klein baardje dat keurig de kaaklijnen volgt en samenkomt voorin de kin. Hij kijkt met de blik omhoog, verbaasd over de afwerking van de Ridderzaal. Turend naar de kleine raampjes die vlak onder het dak verstopt zitten.

Geen gemotoriseerd verkeer

De poortjes door van de andere kant, een verbodsbord, hier mag geen gemotoriseerd verkeer komen. Een witte Toyota rijdt de parkeergarage uit. De troittoirband op, de stenen kogels ontwijkend verder over het Plein. Achter Willem van Oranje langs. Een ouder echtpaar tuurt op een raadselachtige manier samen door een fotocamera. Hij hangt half voorovergebogen en zij moet niks zien door de enorme zonnebril die op haar neus prijkt. Hup, een bellende Chinese dame voorbij. Haar handtasje wappert mee op het windje dat ik veroorzaak. Door de stoelenrij van het terras. Een trolley schiet langs, met bovenop een plastic verzamelbak voor bestek. Links de menukaarten, hop, hop verder de smalle straat in waar het naar pies ruikt. Een dunne vochtstroom loopt precies in het midden van de straat. Zou dat de lucht veroorzaken,

Dameskont

Ver voor mij een volle dameskont, de billen schuiven precies in tegenovergestelde richting als dat de tas op haar rug zwiept. De spijkerbroek zit strak om haar ronde billen. Het is een mooi spel, maar ik heb er geen tijd voor. De trein wacht. Hij wacht op het voorgeschreven uur, maar niet op mij. Hup, de steeg uit, de weg over, langs steentjes en bloembakken. Een moeder met een dochter keuvelt op mijn pad. Ik hol er voorbij. Een auto passeert. Er is genoeg ruimte om de straat dwars over te steken. Een oudere man loopt bellend langs. Hij schuift zijn bril naar achteren over zijn neus.

Diederik Samsom

Diederik Samson voorbij. Wat? Is dat echt Diederik Samsom? De kale kop met een dun laagje haren hol ik langs. Hij tuurt op een beeldschermpje, ziet mij niet eens. Ik hol verder, de brug over, de bank langs. Mensen voorbij. Een zwerver zit op de hoek, voor de bank, te spelen op een accordeon. Rennen, niet omkijken, maar het is Diederik Samsom. Echt het is hem.

Voordringen

De weg over, een auto dringt voor, doorkruist de mensenmassa. Hij heeft voorrang, al die lopers naar het station niet. De trambaan over, weer de steentjes en de rails, de smalle gleuven waarover de ijzeren wielen draaien. Een tram rijdt mij tegemoet, met een vaartje, de bekende tingelbel klinkt, laat mij erdoor, ik stop niet. Een drietal HTM-controleurs voorbij. Groot staat op de drie ruggen ‘HTM – controleur’. Aan de linkerbil zwiept een scanapparaat mee, of kaartjesknipper, dat kan het ook zijn. De grote klok op het stationsgebouw vertelt 10 voor 5. Nog tijd genoeg, maar hij loopt altijd achter, dus de minuten kunnen al verder zijn, weet ik.

Hek

Verder, het hek houdt mij tegen om het stationsplein te doorkruisen, ik moet er omheen lopen. Hé een brievenbus, ik moet nog iets op de post doen. Waar is het. Ik doe de rugzak los, zoek in de papieren, boeken voorbij, losse blaadjes, waar is de brief. Ik geef het op. Ik ga mijn trein niet missen voor zoiets. O ja, hij zit in de binnenzak van mijn jas. Snel pakken. O help, hij is wat verkreukeld.

Stationshal

De stationshal in, de stationsklokken zeggen mij dat ik nog een minuut of vijf heb. Een meisje loopt heel vervelend in mijn looppad. He, daar is Diederik, hij ziet mij niet, tuurt op zijn schermpje. Twitter, links pasfoto’s rechts een reepje tekst. Ik ren hem voorbij, want ik wil wat verder voorin zitten, waar het wat rustiger is. Een groepje meisjes doorkruist mijn weg. Ze keuvelen gezellig voor de perrons langs. Ze zijn op weg naar een perron verderop.

Leeg plekje

Eindelijk loop ik langs de trein, snel een leeg plekje zoeken. Het is zo vervelend dat de treinen hier helemaal achteraan beginnen. Het is een nieuw treinstel, met lekkerdere stoelen. Deze treinen rijden altijd in een duo van een oud en een nieuw treinstel. Ik moet voorin dit treinstel maar een plekje vinden. Ik loop naar binnen, kruip en sluip langs tassen en benen het gangpad door. Daar is nog een plekkie naast een meneer. Ik zeg sorry, de man doet of hij niks hoort. Ik herhaal mijn spreuk en de tas verdwijnt tussen zijn voeten.

Ik zit.

Fiets fout = fiets weg

Foute fietsen worden van het plein voor het Den Haag Centraal gehaald. Met de leus ‘fiets fout = fiets weg’ wordt het plein leeggeveegd. Langzaam zuivert het terrein zich van de fietsen. De projectontwikkelaars krijgen vrij spel op het enorm lege plein. Een uitgestorven vlakte waar geen verdwaald fietsenlijk meer ligt.

Onophoudelijke discuccie

Goed en fout, het lijkt een onophoudelijke discussie. In deze dagen speelt de oorlog elk jaar weer op en vraag speelt op wie fout is geweest in de oorlog. Verraad, heulen met de vijand en oorlogsmisdaden komen weer langs. Al maakt de tijd het onderscheid tussen zwart en wit steeds grijzer.

Ongestraft rondlopen

Het verwondert mij dat er nog altijd oorlogsmisdadigers van toen vrij en ongestraft rondlopen. Het zijn oude mannetjes geworden, die nauwelijks meer kunnen lopen. Ze dragen een verleden bij zich dat het heden niet kan verdragen. Hoe iemand met zo’n last kan blijven rondlopen, zonder zich schuldig te voelen. Het is onbegrijpelijk.

De geschiedenis herhaalt zich (niet)

Ik vind het wel jammer dat oude ideëen als ‘de geschiedenis herhaalt zich’ en ‘lering trekken uit de geschiedenis’ verdwijnen. Volgens historici schijnt de geschiedenis zich helemaal niet te herhalen. Neem de kredietcrisis en de crisis in de jaren ’30. De parallellen die iedereen trekt, kloppen niet. De situatie is te ingewikkeld om parallellen te zien, vindt bijvoorbeeld Maarten van Rossum. Hij zegt dat de geschiedenis zich niet herhaalt.

Fietsen op Den Haag Centraal

Dan blijft er niks over om te kijken naar de fietsen op Den Haag Centraal. Ze zijn allemaal weg. De wezen die tussen de hekken stonden, geïsoleerd van de rest, als een waarschuwing. De hekken die tot deze week om de overgebleven fietsen stonden, worden binnenkort weggehaald. Fiets fout = fiets weg. Dat beleid wordt nu goed toegepast.

Foute fiets hoort er niet

Niemand die vindt dat de geschiedenis zich herhaalt. Een foute fiets hoort daar gewoon niet en elke fiets die daar staat, hoort daar niet. Ratten, muizen en mensen mogen er komen, maar fietsen niet.