Categoriearchief: de wereld draait door

Kijk jij nog #dwdd?

Het programma De wereld draait door, #dwdd op twitter, volg ik al sinds de zomerstop niet meer. En eigenlijk bevalt mij dat prima. Op twitter meld ik dat soms als ik een opmerking over het programma voorbij zie komen. Zoals gisteravond. En dan valt het mij op dat langzaam meer mensen afhaken. Want het leven zonder dwdd is helemaal niet erg. Er is geen gat, er is geen leemte. Nee, je mist helemaal niks zonder dwdd.

Waarom kijk ik niet meer? De korte, snelle interviews irriteren mij meer en meer. Op het briefje staat duidelijk waar het gesprek heen moet. De verrassing en overrompeling komt steeds minder tot uiting. Maar wat mij het meest dwarszit, is dat steeds dezelfde gasten aan tafel zitten. Andre van Duin en professor Heertje en de Amsterdamse grachtengordel. Binnen 1 seizoen verschijnen ze meerdere keren aan de elitaire stamtafel.

En ineens is Van Duin leuk, want hij is beknuffeld door de elite. Net als Wendy van Dijk van wie we ineens mogen houden. De elite heeft het goedgekeurd. Oke, Matthijs van Nieuwkerk heeft een leuke en ontspannen manier van interviewen, maar dat lijkt ook meer en meer een trucje te worden. Bovendien lijkt soms de gezapigheid in zijn vragen toe te slaan. Bijna of hij zelf niet meer wil weten waarom die gast daar eigenlijk zit.

Ik was een jaar terug op een bijeenkomst rond #socialmedia in Amsterdam, ondermeer met Erwin Blom. Daar snuffelde ik even aan die elite. Iedereen keek dwdd. Als je in dat programma had gezeten of je kende iemand die er had gezeten, dan telde je mee. Ik walg van die houding. Alsof de wereld ophoudt met draaien zonder dwdd. Het is gewoon een feestje van, voor en door een select Amsterdams gezelschap. Dat gezelschap haalt af en toe Gerard Cox binnen om ook het 010-deel van Nederland tevreden te stellen.

En dat bewijst exact het probleem waar kranten, tijdschriften en televisie mee worstelen: de inzet van creativiteit en bezieling om een ijzersterk programma te maken en te houden. Dat vraagt een voortdurende scherpte en analyse van het eigen product. Nu is #dwdd teveel een kunstje geworden omarmd door het publiek. Maar waarom zou je het publiek niet af en toe voor de schenen mogen trappen? Laat het maar eens afhaken en boos worden. Je houdt jezelf en je publiek daarmee scherp. En kijk vooral eens verder dan de bebouwde kom van Amsterdam.

Hebzucht, journalistiek en de waarheid

Wie is de schuld van de crisis waar we in verzeild zijn geraakt? Opnieuw vroeg Matthijs van Nieuwkerk deze vraag aan bankminister Wouter Bos in De wereld draait door. Opnieuw legde hij de schuldvraag als een volleerd filosoof bij ‘ons allemaal’. ‘Hebben wij het niet allemaal gedaan?’ vroeg hij retorisch als antwoord op de vraag.

De goedbetaalde interviewer Matthijs van Nieuwkerk zat al een beetje met een mond vol tanden na de grap van Fokke en Sukke over de contractonderhandelingen tussen hem en de VARA. Over zijn salaris heerst onduidelijkheid. Verdiende hij nou die 418.000 euro in 2008, of is het een andere toppresentator? De socialistische radiovereniging behoort tot de beste werkgever voor haar presentatoren, bij een toppresentator hoort een topsalaris. Wat dat betreft is het een sociale omroep.

Wat verderop gaf Wouter Bos zelf de oplossing: een examen voor bankiers. Dat hij zich zo heeft kunnen verlagen om na zo’n diepfilosofische vraag met zo’n halfbakken antwoord te komen. De taal die volgde was nog duidelijker: dit mag nooit meer gebeuren, mensen die er niks mee te maken hebben, zijn er de dupe van. Zei hij een minuut eerder niet dat we allemaal schuld hebben? Dan heeft iedereen ermee te maken.

Daarna zonk de goedbetaalde presentor weg in de zwijm van Jantje Smit, waarvan iedereen iets moest vinden. Alleen Hugo Borst kon de zaak nog redden door over voetbal te beginnen. Waar is de journalistiek gebleven? Matthijs van Nieuwkerk lachte net zo schaapachtig als een dag eerder, toen hij met Astrid Joosten sprak over hebzucht. Allebei leden ze er niet aan en begrepen niet dat er mensen jaloers konden zijn op de rijkdom van anderen. Als er geld op tafel verschijnt, hollen de waarheid, het inlevingsvermogen en de journalistiek heel hard weg.

Mulisch aan politieke wieg Marijnissen

Een bevlieging is het schrijven voor Mulisch. Dat haalt Mathijs van Nieuwkerk uit de documentaire die vanavond wordt uitgezonden. O ja, by the way, Mulisch is sinds 2002 gestopt met schrijven. Net zoals hij stopte met roken tussen twee trekken van zijn pijp, zo heeft hij de schrijverspijp aan Maarten gegeven. Ik vermoed dat hij met beide dingen tegelijk is gestopt.
Marijnissen heeft iets anders uit Mulisch gehaald, hij onthulde dat zijn politieke interesse is aangewakkerd door een boek van Mulisch over Cuba.

Even voel ik de schaamte door Mulisch lichaam trekken en het besef: Ik sta aan de basis van een raddraaier, die nog gelooft in de dingen waar ik nooit in geloofd heb. Mijn vriend Komrij vertelde eens over de activist Mulisch, die met zijn sportwagen drie straten verderop de rellen van de revolutie ijlijngs passeerde in een vaartje van honderdzestig kilometer per uur.