Categoriearchief: de pers

Achteraf betalen – #50books

image

Is iets van waarde gratis? Soms verbaas ik mij erover dat mensen voor iets onbenulligs heel veel geld neertellen. Het voorwerp krijgt er wel waarde mee. Iedereen wil voor een dubbeltje op de eerste rij zitten, maar als iets gratis is, heeft het dan waarde?

Ik weet het niet. Het commentaar op de krant De Pers was dat het gratis was. Het was een perfecte krant, hele goede en gedegen artikelen, maar gratis. Dat het gratis was deed dus afbreuk aan de kwaliteit. Daarmee verdween de krant van het toneel. Iets dat gratis was, kon toch nooit goed zijn?

Een paar jaar geleden bracht ik een gedichtencyclus onder in een boekje en liet het als gratis download achter op mijn website. Het boekje is een keer of 50 gedownload. Ik heb er misschien niet genoeg reclame voor gemaakt of de kwaliteit was onder de maat. Maar ik heb de stellige indruk dat veel lezers het boek bij voorbaat al minder interessant vinden omdat het gratis was.

Het initiatief van Paul Coeho waar Peter over schrijft, is natuurlijk best leuk, maar ik geloof er niet in. Als mensen iets gratis aangeboden krijgen, zullen ze na afloop beduidend minder geld geven dan wanneer ze vooraf betalen.

Het voordeel als je iets gratis aanbiedt, is dat je na afloop alleen complimenten krijgt als het meevalt. Mensen durven niet zo goed te zeggen dat het niet deugt als het gratis is. Je hebt er niets voor betaald, dus je mag niet een bepaalde kwaliteit verwachten.

De Social Media Club Almere is ook gratis. Na afloop kunnen de bezoekers een donatie in de collectebus stoppen. De laatste spreker gelooft daar niet in, zei ze. Waardebepaling achteraf geeft het evenement minder waarde dan vooraf entree heffen, vindt zij. Al hielp haar betoog aan het einde van de avond waarop ze sprak wel mee om de collectebus te vullen.

Dat geldt zeker ook voor de boeken die Paul Coeho gratis aanbiedt. Het begint er al mee dat zijn bestsellers niet in de lijst staan. Hij heeft zelf al een gradatie toegepast. Dat laat al een bepaalde indruk bij de lezer achter.

Je ziet het gebeuren bij veel e-books die mensen illegaal downloaden. Ze halen misschien wel honderden boeken binnen, maar ze lezen er enkele. Het levert voornamelijk inhaligheid op en veel minder leesplezier.

Dan geloof ik meer in het concept dat je een boek krijgt toegestuurd en moet lezen om er iets over te schrijven. Ik krijg soms een boek waar ik zelf niet zo snel op zou zijn gekomen om het te lezen. Dan ben ik heel blij met de ontdekking die ik doe. De deal: ik schrijf erover zorgt ervoor dat ik het boek lees. En de uitgever krijgt weer een mooie online attentie over zijn boek.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  25 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Nietje sluit De pers alvast

image

De nietjes van De pers vallen midden in het krantje vanmorgen. Alsof ik hem nu al niet meer lezen mag. Wat de pagina’s bijeen moet houden, is veranderd in een slot. De eerste helft van de krant maak ik los met mijn nagels tussen het metaal van het nietje.

Nog een week De pers, daarna stopt het gratis krantje. Jammer, want het bevatte leuk nieuws. Zoals vandaag een kritisch bericht over de duurzaamheid van de ASN-bank. Het heeft als kop ‘ASN maakt vooral zijn eigenaar [SNS] heel duurzaam‘. Berichten die je minder snel vindt in die andere gratis kranten Metro en Spits. Zij hebben het vooral van ANP-berichten.

imageRechtsboven op de voorpagina staat dat zich 6002 abonnees hebben aangemeld. Voor een reddingsactie is het laat. Bovendien is het in de abonneewereld weer andere koek. Daar gelden andere  kwaliteitsnormen. Ondertussen zie ik ook hoe reizigers de tijd ond er weg doorbrengen: turend op het scherm van de mobiel. De smartphone is een geduchte concurrent geworden. De vraag.is niet of maar wanneer het doek voor de andere 2 gratis kranten valt.

Sprinter Lighttrain in koude dagen

De SLT wordt door NS-personeel liefkozend “slet” genoemd

Een zeldzaamheid in deze koude dagen: de nieuwe sprintertreinstellen van de Nederlandse Spoorwegen. Bij aankomst op Almere Centrum vanavond trof ik deze Sprinter Lighttrain – kortweg SLT genoemd – aan. Ik vroeg mij af hoeveel van deze treinstellen ondertussen op het Nederlandse spoorwegnet rijden. Het was het eerste treinstel sinds een week of 3 die ik weer zag.

Zenuwachtig sloten de deuren om de haverklap al piepend, een onhebbelijkheid die de gerenoveerde sprintertreinstellen ook hebben. Blijkbaar om reizigers tocht te besparen, maar het lijkt of de binnenwind juist extra aanwakkert door de deuren. Het moest de reizigers aan informatie op de borden ontberen en ik vroeg mij ook af of het treinstel wel weg zou rijden. Ik had het geduld niet om op dat moment te wachten.

De klachten over de treinstellen zijn overigens niet nieuw.
In oktober las ik in De Pers dat de treinstellen toen al voor veel problemen zorgden. De nieuwe software in de hypermoderne treinstellen zou veel fouten bevatten. Ook zou het personeel aan de treinstellen moeten wennen. Het personeel gaf in oktober deze bijzondere treinstellen van het Duitse Siemens en Canadese Bombardier al liefkozend de naam slet. Op zich niet zo heel verwonderlijk als de afkorting al SLT luidt.

Het winterweer zorgde voor een massale uittocht van deze treinstellen in de richting van de werkplaatsen. Personeel van Siemens en Bombardier vlogen allerijl over naar Nederland met de kerstdagen. Een persbericht van NS dat op de website van NS niet te vinden is. Overigens is het bij de persberichten sowieso erg rustig over het winterweer, terwijl er dagelijks nieuws en persberichten van de NS de afgelopen maand verschenen. In elk geval moet half forenzend Nederland mede dankzij de ‘sletten’ genoegen nemen met een staanplaats deze week.

Ik ben benieuwd welke naamvarianten inmiddels over het spoorwegnet rijden. Als ze rijden, tenminste.

Vertrekken of blijven?

Best schrikken natuurlijk als Frits Bolkenstein in de Pers vanmorgen alle joden adviseert het land te verlaten. Even later volgde het bericht over de homo’s. Zo snel mogelijk het land uit, naar plekken waar je wel geaccepteerd wordt.

Ik heb het er een jaar of 12 geleden met een verkering over gehad. Wat doe je als er een verschrikkelijk regime aantreedt dat bepaalde bevolkingsgroepen uitsluit en zelfs haat verkondigt? Vertrek je dan of blijf je dan. Vertrekken biedt de mogelijkheid om vanuit het buitenland te werken aan de achterblijvers. Blijven biedt de mogelijkheid om het gevecht aan te gaan ter plekke tegen de terreur.

Volgens haar kon je beter vertrekken, volgens mij kon je beter blijven. En hoe basaal het ook klinkt: het is niet zozeer afhankelijk of je blijft of niet. Het heeft te maken met de strijdlust en het geloof in rechtvaardigheid. Vorige maand toonde nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi in Myanmar dat ze ondanks haar huisarrest dapper doorvocht en na haar vrijlating daar verder mee gaat.

Je kunt dus uit een Utrechtse wijk vertrekken en het gevecht elders verder doorgaan zoals het Utrechtse homopaar nu doet. Je kunt er ook blijven wonen en het gevecht van daaruit voeren. Ik denk zelf dat het laatste veel meer energie en een heel dikke olifantenhuid vergt. Zou het helpen als wij deze mensen ondersteunen en het gevecht tegen racisme en haat voeren in plaats van mensen te adviseren dit land te verlaten?

De lijst met verkeerde sites

Een interessant fenomeen ontrafelt De Pers vandaag in het artikel ‘Gods internet is nogal leeg’. Het behandelt het fenomeen van internetfilters, waar niet alleen mensen van reformatorische huize gebruik van maken. Ook andere gelovigen willen de verleiding van het www proberen te bestrijden via een veilige blokkade.

Ik ben zelf altijd nieuwsgierig naar de makers van die filters. Zij moeten immers de betreffende sites zien om ze in het filter te programmeren. Ik moet dan altijd denken aan de lijst met verboden boeken. Volgens sommigen heeft het Vaticaan een exemplaar van elk verboden boek in bezit. Je moet immers het bewijs hebben dat het boek verkeerd is. Als je het boek kent, kan het ook niet verkeerd zijn.

Een logische redenatie. Overigens spreekt men in reformatorische kringen niet over ‘verboden websites’ maar over ‘verkeerde websites’. In een reactie onder een artikel van een psycholoog wat sekssites wel niet met een ‘getrouwde man’ kunnen doen lees ik het volgende:

Ik denk dat we nog steeds het gevaar van internet onderschatten. Met een, twee klikken ben je op de verkeerde sites. Een mens is nu eenmaal geneigd tot alle kwaad (Heidelberger Catechismus vr en antw 5) geloven we dat nog?

Vervolgens vluchten ze maar in kliksafe Plus dat slechts 270.000 websites van de 234 miljoen websites wereldwijd doorlaat. Natuurlijk ben ik razendnieuwsgierig of mijn blog doorkomt via Kliksafe. Misschien is 1 vloek genoeg om op de lijst van verboden middelen terecht te komen.

Meneer De Vries op herhaling

Het begint wel een schaamtevolle vertoning te worden met die meneer De Vries. Ik zou deze blog bijna precies hetzelfde kunnen beginnen als mijn blog van 13 mei over meneer De Vries. Ik schreef:

Een paar weken geleden zat meneer De Vries bij De wereld draait door. Mijn vrouw wist precies de angel te vinden. ‘Hij kijkt zo naar je, dat je zeker weet dat hij iets achterhoudt.’


Verander ‘een paar weken’ in vorige week en je kunt de rest gewoon doorlezen. Mijn voorspelling over het leuke baantje begint toch wel angstig realistische vormen aan te nemen.

Het kan mij persoonlijk niet veel schelen dat iemand zijn vrouw besodemietert. Maar het lijkt er verdacht veel op dat hij ons ook aan het besodemieteren is. Zo zou hij vorige week bij De wereld draait door gezegd hebben dat hij zichzelf voorlopig niet in de schijnwerpers wil zetten. Daar zou het te vroeg voor zijn. Ach, de leuke baantjes willen heus wel even op meneer De Vries wachten. Zijn LinkedIn-profiel vertelt dat hij als ZZP’er bijbeunt.

De manoeuvres waarvan hij zich bedient via Twitter vandaag over een bericht in De Pers, vertonen grote overeenkomst met de echtgenoot die zijn vrouw voorliegt. NRC Next heeft een mooi overzicht gemaakt: ‘Nee, er is niks. Nee, ik was naar een euh vergadering. Het liep uit, inderdaad.’ En dan ga je er allerlei redenen bij halen die niet kloppen. Zo zou hij De Pers een oud telefoonnummer hebben gebeld volgens De Vries. Waarna de Pers terugtwitterde dat anders wel gewoon zijn voicemail meldde dat het de telefoon van Jack de Vries was. Ik zou inderdaad ook zeggen dat een telefoon die sinds 2008 niet meer in gebruik is, het gewoon niet meer doet. Maar waarschijnlijk was meneer De Vries te druk met zijn admiraal en de adjudante om de telefoon op te kunnen nemen. Overigens zijn de betreffende tweets niet meer via zijn eigen account te vinden.

Ik ben in elk geval heel benieuwd naar de uitkomst van de formatie die binnenkort wordt gepresenteerd. Het lijkt meer en meer een smurrie te worden die werkelijk heel bitter smaakt en eigenlijk onverteerbaar is. Als zich dan ook nog een chefkok presenteert die eigenlijk meneer De Vries heet, dan is de crisis in het CDA naar mijn oordeel compleet.

Zou het erg zijn? Nee, alleen hoop ik niet dat goedgelovige stemmers in deze leugens trappen. Die De Vries is niet iemand om met een gerust hart met je dochter uit te laten gaan. Hij zegt dat hij niks zal doen, maar ondertussen…