Categoriearchief: cda

Verkiezingsappel – #stemmen

image

Vanmorgen kreeg ik een appel op het station van een volksvertegenwoordiger. Het is een rimpelige vrucht en nodigt niet echt uit om te gaan eten. Blijkbaar groot ingekocht en de campagnemakers kwamen op het idee omdat de naam van de vrucht in de naam van de partij schuilt. Ik krijg een christen democratische appel van de christen democratische appèl.

Italiaanse man

De laatste dagen staan er veel politieke partijen bij de stations. Het doet me denken aan iemand die via twitter liet weten dat politici net Italiaanse mannen lijken. Voor het aanzoek doen ze een paar weken ‘misselijkmakend charmant’ om je daarna niet eens meer te zien staan.

Zweven

Ik weet niet meer wat ik moet stemmen. Het lijkt er steeds meer op dat het zweven bij verkiezingen toeneemt. Politiek lijkt steeds meer een emotioneel moment in plaats van gezond verstand. Het lijkt ook dat je je hart verpand voor een periode van 4 jaar. Politici maken niet waar wat ze zeggen. Doen en zeggen liggen mijlenver uit elkaar. En de kiezer kiest niet meer voor een ideaal, maar wat hem het beste uitkomt en aanspreekt.

Ik moet nog stemmen en weet vooral wat ik niet moet stemmen. Eerlijk gezegd blijven er weinig partijen over om nog op te stemmen.

Ter Braak, Wilders en Biskop

Het verse CDA-kamerlid Jack Biskop haalt in een openingsspeech voor zijn fractie Menno ter Braak aan. De vergelijking met de PVV komt hier angstwekkend sterk naar voren. Jammergenoeg vermeldt Biskop niet waar het vandaan komt. Het verzameld werk van Ter Braak beslaat al ruim 4850 pagina’s in 7 delen. Dan is er nog de 4-delige briefwisseling tussen Ter Braak en Du Perron en zijn er nog ontzettend veel artikelen in tijdschriften die niet in het Verzameld werk zijn opgenomen.

De zoekfunctie van de nieuwe website www.mennoterbraak.nl werkt nog niet zo goed om het fragment snel te vinden. Daarnaast gebruikt Biskop een uitgave met de huidige spelling. Helaas, want ik had graag gelezen wat er om het fragment zelf heen staat. Schrijft Ter Braak dit naar aanleiding van een boekrecensie of komt het uit zijn eigen gedachtenkoker. Zeker in formulering doet het zeer Ter Braaks aan, maar context en de bijbehorende duiding is bij dergelijke citaten onontbeerlijk.


Vergelijkingen met het nazisme zijn niet van gisteren. Elke gruweldaad roept een vergelijking met de gruweldaad der gruweldaden op. Het vraagt wel om veel nuancering die in het stuk van Biskop ontbreekt. Ook mist hij de boot door vervolgens geheel volgens christen democratisch gebruik een fragment uit de bergrede aan te halen.

Hitlers doelen

De vergelijking door een fragment van Ter Braak aan te halen over het nationaal-socialisme van Hitler, lijkt erop dat Biskop bijvoorbeeld het boek Kanttekeningen bij Hitler van Sebastian Haffner niet gelezen heeft. Dat boek toont namelijk de dubbele doelen die Hitler nastreefde. Het eerste doel is Duitsland als overheerser in Europa. Het tweede doel is de vernietiging van alle joden in Europa, de holocaust.

De vergelijking van de joden naar de moslims is snel gemaakt. Het idee van een moslim-holocaust hangt in de lucht. Maar dat heeft Wilders nooit gezegd. De stap van het isoleren van een groep mensen – bij Wilders vanwege hun geloof – naar de totale vernietiging van een volk is lang. Het moment dat Menno ter Braak hierover schrijft in 1937 is een moment waarop het eerste doel van Hitler erg dichtbij ligt. Het tweede doel ligt nog mijlenver weg en heeft zich ook veel meer in het geniep afgespeeld.

Misplaatst

Het is misplaatst om alles met de holocaust te vergelijken. Dat geldt evenzeer voor de vergelijkingen van Wilders van de islam met de holocaust. Naar mijn oordeel is de intellectuele benadering van Biskop, vermengd met een christelijk sausje, net zozeer angst met angst bestrijden.

Het oproepen van een vergelijking van Wilders met Hitler veroorzaakt namelijk net zo’n paniekreactie. Mijn voorkeur zou uitgaan naar het zoeken van de dialoog, die misschien juist met Wilders begonnen is en die hij niet durft aan te gaan. Een dialoog waarin het probleem wordt besproken en de toenadering.

Tijd voor een brede coalitie

De dag na de verkiezingen moet het strijdbijltje begraven worden, vieren de winnaars hun overwinning en likken de verliezers hun wonden. Nu moet een coalitie samengesmeed worden. Bijna een onmogelijke taak met deze uitslag. Overigens is de winnaar nog niet helemaal zeker van zijn overwinning. Het lijkt net zo nipt te zijn zoals tot nog toe alleen in Amerika leek te kunnen.

Benieuwd

Ik ben benieuwd wat er nu gebeurt. Het politiek beleid zal voor jaren bepaald gaan worden in een dichtgetimmerd regeerakkoord. Onder het mom van ‘de kiezer heeft gesproken’ zullen onplezierige veranderingen worden doorgevoerd. Het zou jammer zijn als dit gebeurt.

Versnippering

Juist de versnippering van partijen dwingt om een andere oplossing te kiezen. Ik zou kiezen voor een brede coalitie van de 4 of 5 grootste partijen, waarbij minder strakke afspraken worden gemaakt. Partijen hoeven het kabinet niet altijd te steunen. Zo kun je bijvoorbeeld een grote partij als de PVV veel meer verantwoordelijkheid geven bij het maken van de politieke keuzes.

Leiderschap en geduld

Het vraagt veel leiderschap en geduld van de nieuwe premier, maar het zou de politiek ook spannend houden buiten verkiezingstijd. Het maakt keuzes doorzichtiger, maar dan moet het parlement dit kabinet niet om het minste of geringste wegsturen. Verantwoordelijkheid geven en nemen, horen daar wel bij.

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat…

De koek is nog niet op

Voor het CDA is de koek nog niet op in deze campagnetijd. Bij het binnenkomen op Den Haag Centraal stonden campagnedames klaar met wafels en een kaartje in de hand. Ik sla iets lekkers nooit af. Vanmorgen kreeg ik een cruesli-achtig goedje in de hand gedrukt. Waarom zou ik een wafel afslaan van een partij waarop ik niet zal stemmen?

Oudere dame

Naast de 2 jonge meiden met groene shirtjes stond een oudere dame, met een lange regenjas. Menig leeftijdgenoot zou genieten achter de geraniums in een bejaardentehuis, maar zij stond er. In de regen uit te delen, gedreven door het ideaal van haar partij. Ze weerstond de afwimpelende en misnoegende gebaren van de forensen die geen hap van haar partij wilden. De meisjes bij de andere deur waren gewoon ingehuurd, vertegenwoordigden geen ideologie, maar zij was hier de partij. Ze deed het niet voor haar eigen gewin, maar voor het belang van de partij.

Halve minuut kijken

Eigenlijk zegt me zo’n halve minuut kijken naar deze vrouw die in leeftijd zo rond de 80 zweeft, veel meer dan die hele tekst op dat idiote foldertje bij de koek. Daar stamelt premier en lijsttrekker Balkenende dat we de problemen samen moeten oplossen. ‘Handen uit de mouwen, dat heeft ons land groot gemaakt. Zo komen we sterker uit de crisis. Kunnen wij op u rekenen?’

Wat jammer dat politici zo ver van hun eigen achterban af staan.

Eenzame dichter

Weggegooid geld, dat noemt het gros van de Almeerse politiek het voorstel van GroenLinks om eenzame doden bij hun laatste tocht door een dichter te laten vergezellen. Een vandaag had het bericht opgevangen uit de notulen van de Almeerse gemeenteraad en besteedde er vandaag een item aan.
‘Niemand hoort het, dus wat heb je eraan,’ redeneerde een politicus. Het ging hem niet eens om het geld, maar geld voor iets waar niemand iets aan heeft, ging hem echt te ver. De betreffende CDA’er beseft waarschijnlijk niet dat het bloemetje bij de uitvaart van de eenzame, ook door niemand wordt gezien. De vier dragers ziet ook niemand, de kist kan net zo goed op een karretje naar het betreffende perkje worden gereden. Zo kan de uitvaartleider het best in zijn eentje af, hij rommelt wat met een hijskraantje en loopt gelijk weer door naar de volgende klus.
De enkele eenzame doden die in een stad jaarlijks worden begraven, zonder familie, zonder vrienden. Er is alleen de kist en het uitvaartpersoneel. Er wordt een stuk muziek gedraaid dan wordt de kist begraven. Een schrijnender beeld van eenzaamheid bestaat bijna niet.
Ik kocht en las in januari het boek De eenzame uitvaart van de dichter F. Starik. Daar werd ik getroffen door de verhalen over de doden. Ik las over eenzamen die enige dagen dood in huis lagen en dan een begrafenis kregen waar niemand kwam. De zwervers die iedereen kende, maar bij wie niemand op de begrafenis was. Hoe mooi het is om daar een gedicht te lezen voor de dode alleen. Als het dan regent, is het nog mooier.

De Almeerse politici laten een prachtige kans verschieten. De doden genieten eer en zeker de eenzame doden. Het gedicht toont respect aan de dode en aan de dood, maar vooral ook aan de eenzaamheid. Voor hoeveel mensen wordt bij leven een gedicht geschreven. De eenzame krijgt er eentje bij zijn uitvaart.
De driehonderd euro die de dichters krijgen voor het gedicht bij een eenzame uitvaart, is niet makkelijk verdiend. Je moet er veel voor doen. De gedichten die in De eenzame uitvaart staan, bevatten het leven, de liefde en de dood. Het gaat verder dan:

Dag onbekende met uw lach,
die lag en nu ligt

Ik daag de Almeerse stadsdichter uit om samen met mij en acht andere Almeerse dichters de eerste tien eenzame doden te begraven. Ieder een gedicht voor de eenzame mens, die daar ligt. Als de gemeenteraadsleden dan ook in wisseldienst komen, zijn zijn net zo overtuigd van het nut als ik en de fractie van GroenLinks.