Categoriearchief: burgemeester

Van object naar subject

De reden van burgemeester Aleid Wolfsen om de publicatie van een artikel zo tegen te werken dat hij subtiel dreigt met het stopzetten van de wekelijkse gemeentelijke advertenties. Genoeg om een uitgever ertoe te zetten de oplage te vernietigen. Dat de gemeente ook nog eens tegemoet wil komen in de kosten, toont dat hier echt alle grenzen van het fatsoenlijke worden overschreden. Aan de integriteit van Aleid Wolfsen twijfel ik allang niet meer.

Ik heb het gewraakte artikel maar eens gelezen en snap niet dat een burgemeester zijn macht zo misbruikt. Het is een keurig artikel met hoor en wederhoor, van een tendentieuze berichtgeving is in mijn ogen absoluut geen sprake. De reactie van Wolfsen doet juist vermoeden dat er wel iets zit in de woorden van de professor die niets anders doet dan het interpreteren van de wet.

Wolfsen had na publicatie gewoon een rechtszaak kunnen beginnen, of juist vooraf via dezelfde gang de uitgave kunnen weigeren. Hij vindt dat het artikel zijn integriteit aantast. Wolfsen vergeet dat hier niet een brochure van de gemeente wordt afgedrukt, of dat de tekst van de gemeenteadvertentie verderop in de krant. Hier wordt journalistiek bedreven en als ik de tekst zo lees, dan is dat journalistiek waar veel huis-aan-huis krantjes jaloers op mogen zijn. Hoe vaak dergelijke krantjes niet gewoon uit gekopieerde persberichten? De kopiïst heeft dan ook nog eens de tekst verkeerd overgenomen, waardoor het bericht midden in een zin stopt, of het telefoonnummer nog vermeldt waar de journalist terecht kan voor meer informatie.

De daad van Wolfsen toont een treurige ontwikkeling van de journalistiek. Het wordt namelijk meer en meer de trend van de schrijvende pers betrokkenen het artikel voor publicatie te laten lezen. De invloed die de betrokkenen daarmee krijgen, maakt dat hun rol verschuift van object naar subject. Het maakt de teksten meer en meer subjectief, terwijl de journalistiek objectiviteit hoort na te streven. Een journalist behoort namelijk niet tot de afdeling voorlichting.

Leve de democratie

Blijft een raar idee dat de burgemeester achter gesloten deuren door de gemeenteraad wordt gekozen. Is het kiezen, onderhandelen of verliezen.
Een enorm gefrustreerde fractievoorzitter Ronald Sörensen van Leefbaar Rotterdam. Hij mocht niks zeggen wat zich daarbinnen had afgespeeld, maar zijn gesloten lippen en vurige ogen spraken voor zich.
De democratie verliest hier. Een life-verslag vanuit de Rotterdamse raadszaal, had mij wel wat geleken. Dat politiek niet saai is, was zo bewezen. Wat is leuker dan schermutselende schelmen? Nu blijft het speculeren en krijgt de fantasie de vrije loop.
Nu moet Ahmed Aboutaleb zich bewijzen tegenover een deel van de gemeenteraad. Hij weet straks de namen, de poppetjes en de woorden. De rest van Rotterdam en Nederland moet er nu op wachten.

Haute couture of voor gek staan

Ik ben de laatste die een oordeel zal hebben over uiterlijk, maar toen ik vanavond de nieuwste Almare opensloeg, voelde ik iets van een schaamte opwellen.
Onze burgermoeder Annemarie Jorritsma is al een beetje bekend vanwege haar gewaagde kledij. Het pakje met de merkwaardige hoed dat ze droeg bij het bezoek van de koningin op Koninginnedag 2006 behoort tot de collectieve herinnering van de Almeerder. De grens tussen haute couture en voor gek staan ligt heel dicht tegen elkaar aan.
Ook haar figuur (lang en fors) dwingt tot het maken van zorgvuldige afwegingen en deskundig advies. Als dan op een warme zomerdag ook nog de zonnebril uit de koker gaat, dan is onderstaand plaatje compleet. De ambsketting is hierbij zelfs overbodig. Als het artikel het aanpakken van zwerfvuil behandelt, is de collectieve herinnering van Koninginnedag verruilt voor een nieuw evenement.

Mijn vrouw Inge en ik hebben de beste kledingadviseurs die je maar kunt wensen: elkaar. Misschien aanschouwen wij elkaar niet met de blik van een professional, maar wij kijken wel waar je mee moet kijken: de blik van liefde. Deze is nietsontziend en zou in het geval van Annemarie Jorritsma heel liefdevol zeggen: schat, trek dat maar niet aan. Zelfs een burgemeester staat niet alles.

Smiley

Staatssecretaris van Defensie of burgemeester van Ede. Het is een manke vergelijking en toch verruilt Cees van der Knaap zijn baan als staatssecretaris voor die van burgemeester van Ede.
Natuurlijk weet ik de reden niet van zijn besluit, maar de keus voor de middelgrote gemeente Ede is op zijn minst hoogst merkwaardig te noemen. Meestal gaat het andersom. De grote stoelendans bij de vorming van dit kabinet leverden veel gemeenten hun burgemeester of wethouder.
Het schijnt dat Van der Knaap een vertrouweling is van Balkenende. Nu kiest Balkenende een nieuwe vertrouweling voor de functie van staatssecretaris: Jack de Vries. De Vries was jarenlang adviseur van Balkenende en hielp hem in zijn presentaties.
In de aanloop naar de tweede verkiezing van Balkenende (in 2003) werkte ik korte tijd bij de oude werkgever van Jack de Vries. Ik hoorde daar dat zijn bijnaam Smiley was. Ik denk altijd aan de bijnaam als ik hem zie. Misschien dat je dan beter burgemeester van Ede kunt zijn.