Categoriearchief: brug

Spoorbrug over de IJssel – #fietsvakantie

img_20160812_182236.jpgDe stadscamping zou aan de IJsseldijk liggen. We kunnen kiezen uit 2 en als we op het kruispunt staan, kiezen we voor de parkcamping recht tegenover de stad Deventer. We moeten ervoor over de dijk kronkelen en onder het spoor en de spoorbrug door fietsen. Dan belanden we op de plek waar de camping moet zijn.

We rijden door een groot stadspark van bijna een eeuw oud. De bomen zijn groot en hoog. Achter de heg ligt de stadscamping van Deventer verborgen. Hier zal in het voorjaar als de IJssel hoog staat, de rivier wel stromen. Het gebouw met de sanitaire voorzieningen staat hoog.

Er is een plekje voor ons. We kiezen een plaatsje bij het water. Tussen de bomen kun je de toren van de Lebuïnuskerk zien. Elk halfuur speelt het carillon. Het stopt rond middernacht. We horen de boten over de rivier varen en de auto’s aan de overkant over de kade rijden. Niet storende verder. We slapen als roosjes. Het is zelfs een beetje warm ’s nachts.

img_20160812_203715.jpgBest leuk om op een camping te overnachten die aan de rand van het park staat. De bordjes op de wc’s herinneren eraan. Ze wijzen erop dat alleen campinggasten hier naar de wc mogen. De honden van het park blijven keurig weg. Net als dat we ’s avonds en ’s nachts weinig geluiden uit het park horen komen.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Vissers (1)

image

De hengel maakt een parabool in de richting van het water. Aan de andere kant hangt vader die in gevecht is met een reuzenvis. Zijn zoon laat het werpnet onhandig in het water vallen en trekt het er weer uit. Het valt vrijwel meteen weer in het water met een plons.

De vis trekt hevig aan het koord. De vader sjort met kracht aan de hengel. Tussen zijn lippen houdt hij een peuk vastgeklemd. Hij roept wat naar de jongen. Het net om de grote vis omhoog te halen valt weer met een plons in het water. De vader scheldt iets. ‘Kom, hou dat ding hieronder man.’

Langzaam komt er een bek omhoog. Het dier vecht voor zijn leven en trekt zich weer naar beneden. Hij houdt iets groens in zijn bek. Het zal wel het aas zijn. De vis hapt nog een keer en trekt uit alle macht aan het koord. De hengel blijft in een kromme boog staan.

Dan heeft de jongen beet. Hij laat het net onder de vis door gaan. ‘Kom op omhoog’, roept zijn vader. De sigarettenrook dwarrelt met zijn stem mee. De snoek aan de hengel probeert nog door te vechten, maar het lukt niet meer. Uitgeput laat hij zich optillen, geeft nog een paar slagen, maar het gaat niet. Hij kan niet meer.

De jongen moet het net met de snoek omhoog zien te krijgen. Zijn vader roept iets en onhandig plonst het net weer in het water. De snoek beweegt niet meer. Het sterke dier lijkt wel dood. De kracht is er helemaal uit. De vader mompelt iets. Zijn lippen houdt hij teveel op elkaar geklemd om de sigaret niet te verliezen.

Dan pakt hij geërgerd het vangnet en hijst het dier op de waterkant. ‘En nou pakken’, zegt hij. De zoon loopt onhandig naar het net. ‘Nee, met handschoenen aan.’ ‘En we moeten hem op de foto zetten’, zegt de jongen. Hij stapt naar de kist iets verderop en trekt de handschoenen aan.

‘Pak hem beet’, roep zijn vader. ‘Maar hoe?’ vraagt de jongen. ‘Gewoon van onderen.’ De jongen buigt naar voren. Angstig dat de doodstille vis zich ineens in beweging zet. Hij duwt een hand onder de enorme vis. ‘Pak hem in zijn nek’, roept zijn vader. Hij houdt de hengel nog altijd vast maar houdt zijn mobieltje in de aanslag voor de foto.

Lees morgen het vervolg: Vissers (2)

Nieuwe fietsbrug

image

In het donker fiets ik voor het eerst over de nieuwe fietsbrug naar het park. Ik zie niets want de straatverlichting brandt niet op dit stukje. Het verse grind op het fietspad kraakte onder mijn banden. Minder steil dan voorheen, maar met meer stijl.

Zelfs in het donker en met de zachte regen zie ik de opvallende leuning van licht hout. Verder alles op de gok. Ik zal het morgen wat uitvoeriger bekijken, neem ik mij voor.

image

De volgende ochtend loop ik er met de honden over. Hij lijkt breder dan de vorige. Nog niet alles is klaar. Zo moeten links en rechts bij het begin van de brug nog leuningen worden aangebracht. De betonnen fundering ligt er al.

Alles oogt gloedjenieuw. Dit keer is het enige hout van de brug, het hout van de rugleuning. Volgens de gemeente is deze brug duurzamer dan de vorige. De vorige bestond voornamelijk uit hout, waar wat staal in verwerkt was. Deze bestaat voornamelijk uit staal.

image

Ik heb gezien hoe ze aan het begin van de week de brug in twee helften op de pijlers takelden. Zo kon de brug in nog geen twee weken worden opgebouwd. Het vele fietsverkeer kan er weer overheen. Net als de vele hondenuitlaters.

image

Bruggetje

image

Het bruggetje waar ik overheen loop als ik met de honden het Den Uylpark in wil, wordt opgeknapt. Zodoende loop ik al meer dan een week een aardig eind om. Dat het in het donker moet, is al niet zo motiverend, dat ik nu extra om moet lopen, maakt het nog minder plezierig.

Vanmorgen ben ik maar eens gaan kijken naar de vorderingen. Van de gemeente begrijp ik dat ze het houten bruggetje vervangen door een duurzamer exemplaar waarin meer metaal is verwerkt voor de stevigheid.

image

Na iets meer dan een week werk, staat de basis er. Twee grote stalen steunen in het midden van het water. Ze zijn op de twee betonnen eilandjes geplaatst en vervangen de houten pilaren die er eerst stonden.

Aan elke waterkant is de wapening gereed voor het leggen van de zijsteunen in beton gegoten. Bij de vorige brug was dit ook niet het geval. De houten zijkanten verzakten snel en vielen zo om.

image

Het werk zou volgens het bordje op 10 december klaar zijn. Het lijkt me sterk dat ze dat halen, maar ze zijn ook een paar dagen te laat begonnen. Dat betekent nog een groot deel van de maand omlopen.

Het aanleggen van het bruggetje naar Stedenwijk-Noord een paar jaar terug duurde zeker een week of zes. Ik vraag me af of we voor het eind van het jaar over het vernieuwde bruggetje naar het park kunnen lopen.

Bruggetje

20141101_165046Een man en een vrouw staan op het bruggetje. Zijn arm ligt om haar schouder. Ze turen in de richting van het water. De zon schijnt voorzichtig langs de wolken in hun richting.

Ik loop langs ze heen. Ze kijken niet op of om, maar kijken in de richting van de zon die nog maar net over de bomen heen schijnt. De brug en de verlichte wolken doen de rest. Hij neemt een trekje van de sigaret en geeft het rokertje aan haar. Zij zuigt. Ik ruik de lucht van een brandende joint.

Als ik voorbij ben, nadat ik de bomen heb gefotografeerd met mijn telefoon, zie ik dat hij over zijn schouder in mijn richting kijkt. Misschien voelt hij zich betrapt. Ik voel mij betrapt omdat ik een kort moment tussen ze in stond en genoot van de najaarszon.

De bomen kleuren helemaal herfst, de bladeren zijn al minder intens groen, kleuren voorzichtig in de richting van bruin, een enkel geel blad ertussen. Het maakt weemoedig. Net als het stelletje op het bruggetje. Te jong voor een pensioen, maar te oud voor een joint.

Trein op bijzonder boottransport

20140909_165315Een bijzonder boottransport voer gisteren onder mij door. Ik fietste op de spoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Op de terugweg van mijn werk naar het station, kruiste een binnenvaartschip met een heuse trein aan boord mijn pad.

Wat was dit? Normaal rijden de treinen evenwijdig aan mij, maar nu voer er een boot met een trein op het kanaal. Ik zag rode dubbeldekrijtuigen aan boord van het schip. Precies drie achter elkaar, twee rijen dik. De raampjes op het bovendek van het dubbeldekkersrijtuig staken net boven het scheepsboord uit.

Ik nam snel een foto van het schip dat de bocht nam in het kanaal in de richting van Amsterdam. Ik kreeg het nog dichtbij en fietste snel verder om mijn trein te halen.

Terwijl ik wachtte op mijn vertraagde trein, zette ik de brandende vraag op twitter met de bijbehorende foto: wat was dit voor een bijzonder transport?

Ik stapte de trein in en sloeg aan het lezen in mijn boek. Pas toen ik het avondeten ophad, ontdekte ik de stortvloed aan reacties op twitter. Het gelukzalige antwoord zat erbij: het was een bijzonder transport van rijtuigen voor een Russische treinlijn van de drie luchthavens naar Moskou: de Aeroexpress.

De rijtuigen zijn gemaakt bij Stadler in het Zwitserse Altenrhein. Vanwege de bredere spoorbreedte kunnen de rijtuigen niet per spoor worden vervoerd. Daarom worden ze per schip getransporteerd. Eerst naar Amsterdam, waarna het vervoer gaat via scheepstransport over Noordzee en Ostsee via het Duitse Sassnitz. Daar worden ze op de juiste spoorbreedte gezet voor de reis naar Minsk.

Een spectaculair transport van deze zes rijtuigen. Er worden slechts vier treinen in Zwitserland gebouwd. De rest van de 21 worden in Minsk afgemaakt. Ik zag daar dus een heel bijzonder boottransport van een trein onder mij doorvaren.

Lees meer over dit bijzondere transport (in Engels)