Categoriearchief: bloggen

Hyvesvrienden in groepen delen

Al die collega’s die in je Hyves zitten te turen en de foto’s van een feestje zien, je aan een sigaret zien lurken, of weten dat je vanmorgen in de sauna zit. Het is een beetje dubieus, je wilt zo veel mogelijk vrienden, ook je collega’s, maar tegelijkertijd hoeft niet iedereen alles te weten. Net zoals in het echte leven.

Vanmorgen lag er een berichtje in mijn postvak dat je nu je vrienden kunt indelen in groepen. Vrienden vrienden, Vrienden familie en Vrienden zakelijk. Je kunt het allemaal gaan aanmaken in een bakje. Soort bij soort, boodschap bij boodschap. Zo hoeft je baas niet te zien dat je gewoon brak bent van het feestje gisteren, in plaats van ziek, meldt de Hyvesbeheerder. Tegelijk zegt hij snel dat zijn Hyves-team de boel niet mag afsluiten voor hem. Dat je vrouw vanaf nu niet meer kan zien dat je bij je vriendinnetje zit, vergat hij erbij te zetten.

Ik zie hierin dat langzaam de openheid van het www meer en meer verandert in de werkelijkheid. Tegen je collega’s kun je niet alles zeggen en tegen je vrienden zeg je weer andere dingen dan tegen familie. Zo zit het leven in elkaar en dat is lastig te rijmen met de openheid van internet. Collega’s toelaten in je Hyves betekent dat je rekening moet houden met de informatie die je erop zet. Of het indelen van de Hyves-vrienden hierbij helpt, vraag ik me af. Je zult het als collega toch zien als een blokkade in de gesuggereerde openheid.

Mijn vorige baas ontdekte twee weken voordat ik vertrok, mijn blog. Ik hoorde al de verhalen die ik had opgeschreven uit haar mond en hoefde niks meer te vertellen. Ze zei er wel bij dat ze nog gezocht had wanneer ik gesolliciteerd had naar mijn nieuwe baan. ‘Daar kon ik niks over terugvinden.’ Ik heb dat gezien als een compliment op mijn zorgvuldigheid. Op internet kun je niet alles opschrijven. Een blog is geen dagboek.

Glasvezel

In oktober is het zover, dan wordt de glasvezelkabel in onze straat en ons huis aangelegd. De gemeente Almere legt voor de hele stad een glasvezelnetwerk aan en biedt haar bewoners eenmalig een gratis aansluiting aan. Geluk voor de blogger, dan kan hij nog sneller stukjes de wereld in slingeren.
Deze maand is het werk begonnen in Almere Stad, Almere Haven heeft het al goeddeels liggen. Een deel rond de markt ligt al open, de rest volgt de komende maanden. Ze moeten na het leggen van de kabel in de straat, ook de tuin en het huis in. Gelukkig dat wij niet onze voortuin hebben opgeknapt.
De tekst van de folder die gisteren in de bus viel, spreekt dreigende taal voor mij: ‘Stelt u zich toch eens voor dat u binnenkort met een geluids- en beeldverbinding digitaal naar het spreekuur van uw arts gaat.’ Werk aan de winkel dus, want in 2,5 jaar is Almere de eerste stad van Nederland waar een compleet glasvezelkabelnetwerk in de grond ligt. Een digitaal spreekuur kan dan niet achterblijven.

Ik heb je gelezen

Het blijft vreemd. Kom ik een bekende tegen die ik in juli voor het laatst zag, maar ze weet alles van mij. ‘Ja, dat heb ik in je blog gelezen.’
Even bijpraten zit er niet meer bij, want ik val alleen in de herhaling. Zo vaak word ik bevestigd, of krijg ik een eigen verhaal van de ander opgedisd. Ik ervaarde het vandaag weer op het feestje van Jeroen en Irma. Eigenlijk hoefde ik niks te vertellen, want ze wist alles al van mijn blog.
Bloggen levert dus het grote voordeel op dat je verre vrienden altijd dichtbij zijn. Toch heb ik zelf de sterke neiging mensen die ik geruime tijd niet lijfelijk gezien heb, uitvoerig in te lichten over het wel en wee. Onzin natuurlijk, want met bloggen doe je hetzelfde, alleen zie je elkaar nu wel.
Ik denk weleens aan de tijd dat mijn neven in Chili woonden. We schreven nauwelijks brieven, want als kind ben je daar veel te ongedurig voor. Buiten voetballen, een boek lezen of televisie kijken is veel leuker dan het schrijven van een brief. We zijn te vroeg geboren. Hadden we twintig jaar later geleefd, dan hyvden, chatten, skypden, mailden en blogden we heel wat af. Ik zou de fysieke afstand heel wat minder gevoeld hebben.

Ronald Joosten

Een kop om de speurders van Google een plezier te doen. Bloggen is erg leuk, net zoals het kijken naar de herkomst van de bezoekers via het programma Google Analytics, het gratis website-statistiekprogramma van meneer Google.
Wat vooral leuk is om de mensen te bekijken die via de zoekmachine van meneer Google binnenkomen. Was vorige maand het artikel over het Kogelvisje bijzonder populair (zoekwoorden waren hierbij: kogelvisje, slakkenplaag en aquarium), deze maand scoort het artikel over Dini Kantine hoog (zoekwoorden hierbij: Ron Joosten, Dini Kantini, Diny Kantini en de hele leus: Ronald Joosten wie kent hem niet).
Om de laatste zoekers te plezieren: de kop bepaalt heel veel. Bovendien heeft Google kortgeleden de zoekmachine aangepast op actualiteit. Websites die het laatst geschreven hebben op een zoekterm, krijgen een hogere plaats in de ranking. Ook maakt het uit of een van de zoekwoorden in de kop van het artikel staat. Het belangrijkste blijft echter je populariteit.
Ik gebruik al deze informatie vooral als ‘spielerei’. Een vreemd idee dat het lezen via internet door zulke dingen wordt bepaald. Een vlotte schrijfstijl levert niet meer bezoek op, maar houdt wel lezers vast. Trefwoorden, koppen en aantrekkelijke inleidingen zuigen de lezer naar binnen. Dat is minstens zo belangrijk.

Onderzoek naar blogs

Bloggen is leuk om te doen. Niet alleen het schrijven, maar ook het lezen. Ik ben persoonlijk erg nieuwsgierig hoe de Nederlandstalige blog het doet. Er zijn zo’n miljoen Nederlandstalige blogs, maar hoe worden deze gelezen?
Ik lees vooral blogs over internetmarketing, ontwikkelingen in internetland, informatie over websitestatistieken en literatuur natuurlijk. En sinds kort de blog van Gerrit Komrij natuurlijk!
Het schrijven voor bekenden en een toevallige passant vind ik erg leuk. Ik bestudeer het gedrag van bezoekers meerdere keren per week. Toch ben ik heel nieuwsgierig naar de uitkomst van het onderzoek van Henk Blanken en Robin de Wever. Daarom heb ik vandaag met plezier het onderzoek ingevuld. Het duurt een paar minuutjes, in tegenstelling tot veel ander online onderzoek waar ik vaak tot mijn eigen teleurstelling een kwartier tot een halfuur aan kwijt ben.

Bloggende dichters

Leo Vroman mag een oud mannetje zijn, hij schrijft fantastische gedichten. Ik voelde mij een keer zo trots als een pauw toen ik een mailtje van hem kreeg over een recensie die ik geschreven had. Ik besprak in de recensie de bundel Tweede verschiet.
Vanmorgen ontdekte ik bij toeval de weblog die hij deze week voor de Volkskrant bijhoudt. Daar kun je zien dat een dichter aan het woord is. Prachtige dichtregels ontkiemen uit het dichterlijk moeras van de blog:

Als ik eindelijk mijn ogen sluit
zeilt er een vlucht hyacinthen
in gebleekte linten gebundeld
naar buiten en voor mij uit
(of niet, natuurlijk)

Ik maakte wel wat los vandaag bij mij, ineens ontsproten vier dichtregels tijdens kantoortijd:

Heel langzaam wissen de sporen
verdwijnen in het universum
zwaaien naar maanmannetjes
en lege marsplaneten

Dan is het op…