Categoriearchief: bloggen

Voetnoten en eindnoten – #50books antwoorden vraag 19

image

Voetnoten noemt Arnon Grunberg zijn dagelijkse stukjes op de voorpagina van de Volkskrant. Hij heeft deze korte overpeinzingen al uitgegeven in een paar verzamelbundels. Ik heb zijn eerste stukjes nog wel gevolgd, maar ergens ben ik afgehaakt. Zeker in het begin ging het Grunberg nog niet goed af om iets over de actualiteit te vertellen en te vinden in 140 woorden.

Nu zijn de stukjes af en toe ware parels. Een zijsprong uit de actualiteit. Even stappen uit de hectiek van alledag. Ik moest eraan denken bij het stellen van de boekenvraag over voetnoten in teksten. Hij kwam binnen via Niek, die eveneens meedoet met het beantwoorden van de vraag. Een voetnoot hoef je niet te lezen, maar soms is het even een heerlijke zijsprong uit het verhaal. Niet direct ter zake doende, maar de informatie is te interessant om niet te lezen.

Onderaan de pagina

In haar eerste bijdrage aan #50books schrijft Lalagè dat ze voetnoten onderaan de pagina het handigste vindt. Als de tekst achter de nummertjes helemaal achterin het boek verdwijnt, wordt het een stuk lastiger lezen. Je moet dan steeds naar achteren bladeren om de notitie te kunnen lezen. Dat kost meer moeite en daarnaast haalt het je uit het verhaal.

Bij het lezen van de vraag moest Lalagè meteen denken aan Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao waar in de voetnoten delen uit de geschiedenis van de Dominicaanse Republiek staan. Het grote voordeel is volgens de boekblogger dat de noten onderaan de pagina staan. Dat haalt je niet heel erg uit het verhaal. Bovendien zijn de voetnoten best interessant om te lezen.

Echte voetnoten

Ook blogger Ali wijst op het verschil tussen de noot onderaan de pagina, de ‘echte’ voetnoot, en de noot helemaal achterin het boek, de eindnoot. Ze vraagt zich af waarom de tekst zonodig in een voetnoot of eindnoot moet. Kan de tekst uit de voetnoot niet gewoon in de lopende tekst van het verhaal?

Een goede vraag, waarbij ik ook vaak tijdens mijn studie merkte dat sommige voetnoten heel erg interessante informatie bevatte. Wat mij daarbij altijd opviel, was dat gedachte in de noot niet altijd even goed wetenschappelijk te staven was. Waarschijnlijk wilde de wetenschapper zich niet branden aan de bewering en hield hem daarom in de voetnoot.

Voetnoot leidt tot meer vragen

Ze merkt daarom terecht op dat sommige voetnoten tot meer vragen en daarmee ook tot interessantere boeken leidt. Dat moet Martha missen, want ze leest geen voetnoten. In haar blog over de voetnoot schrijft ze dat voetnoten alleen maar afleiden. De boekenvraag levert voor haar wel een nieuwe vraag op: hoeveel schrijvers zijn er niet gereduceerd tot voetnoot?

Veel schrijvers die ze noemt, worden nauwelijks gelezen. Of het heel erg is, weet ik niet. Daarvoor in de plaats zijn vaak weer veel andere boeken verschenen die zeker ook de moeite van het lezen waard zijn. Zo’n oude voetnoot-lezer kan soms heel verrassende effecten opleveren. Dat ervoer ik vorige zomer bij het lezen van Jacob van Lenneps roman Ferdinand Huyck.

Irritante noten

Blogger Niek vindt alle soorten noten irritant. Ze heeft gemakshalve alle noten op 1 hoop gegooid, dus ook eindnoten en noten die aan het eind van elk hoofdstuk staan. Ze halen je uit het lezen van de tekst en hebben geen enkele functie. Dan liever geen noot of de informatie uit de voetnoot verwerken in de tekst.

Ze maakt 1 grote uitzondering, dat zijn de Schijfwereld-boeken van Terry Pratchett. In deze boeken steekt de verteller juist de draak met voetnoten. Ze lopen soms pagina’s door en Pratchett creëert soms zelfs voetnoten in een voetnoot en daar weer een voetnoot binnen. Ze zijn volgens haar onderdeel van het verhaal en daarom kan ze er zo van genieten. Misschien dat Niek daarom zo’n hekel heeft aan ‘gewone’ voetnoten. Ze weet hoe leuk ze kunnen zijn.

Verschil in voetnoot

Ook voor Fokke is er een verschil in noot. Voor hem is de voetnoot onderaan de bladzijde waarin de verwijzing wordt gemaakt, de meest ideale plek. Een eindnoot haalt je toch teveel uit de tekst en daarvoor heb je een tweede bladwijzer nodig. Hij vindt in de voetnoten soms de informatie die hem weer extra aan het denken zet. Of een geweldige vondst zoals in de brief van Du Perron Mayer. Hierin vraagt Du Perron om een boek te bestellen, maar wel zonder voetnoten onderaan de pagina. Als er iets erg is, dan is dit het wel:

Van alle akeligheden is dàt voor mij wel het ergste.

Uitgerekend op deze pagina staat er een voetnoot onderaan de pagina. Een heerlijke vondst waarbij de editeur geen rekening houdt met de ergernissen van de brievenschrijver. Wat bij mij meteen de vraag oproept of het misschien een mode is: de voetnoot of de eindnoot en de ergernis aan 1 van de 2. Zoals Du Perron zich ergerde aan voetnoten, zo ergeren de bloggers op de boekenvraag zich aan eindnoten.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Boekenbloggers – #50books antwoorden vraag 18

image

De boekenvraag van vorige week stelde ik met het idee een representatieve lijst van boekenbloggers samen te stellen. Ik probeerde zelf in de vraag zelf al een voorzichtig beginnetje te maken met blogs die ik lees, maar ik merk met het schrijven van dit antwoord dat het onmogelijk is een representatieve lijst te maken.

Alle deelnemers boekenvraag #50books

Het begint al met de deelnemers van de wekelijkse boekenvraag #50books. Hun samenstelling verschilt per week en dat is ook het leuke van deze vraag. Als hij je aanspreekt doe je mee. En er zijn een paar heel trouwe deelnemers die zich ook laten uitdagen vragen te beantwoorden waar ze niet direct iets mee hebben.

Zodoende wilde ik weten wat voor een blogs de deelnemers van #50books lezen en wie ze zouden aanraden. Daarbij moet ik zelf eerlijk opbiechten dat ik niet een dagelijkse volger van blogs ben. Ik lees daarvoor veel te graag een gewoon boek. Al zijn er gelukkig best veel bloggers bij wie ik steeds terugkeer.

Niet zoveel

Fokke is een blogger die ik ontdekte dankzij de boekenvraag #50books. Hij schrijft dat hij niet zoveel blogs volgt. Hij is een trouwe lezer van mijn Dante-reeks en leest de interessante blogger Perkamentus en tot hij stopte: Schrijverdezes.

Indrukwekkende lijst

Niek legt een indrukwekkende lijst met boekenblogs die ze volgt. Verreweg de meest uitgebreide lijst in de antwoorden. Niet allemaal hebben de blogs die ze noemt alleen boeken als basis, ze behandelen soms ook andere onderwerpen. Sommige bloggers lees ik zelf ook geregeld, maar er zitten zeker ook een paar tips in die mijn nieuwsgierigheid opwekken.

Wat te denken bijvoorbeeld van Erik Scheffers en BooksandLiliane. Vooral de laatste trekt mijn aandacht omdat ze geen enkel Nederlands boek bespreekt op haar blog. ‘Ik lees nu eenmaal niet’, zegt ze stellig. Op haar blog staan besprekingen van klassiekers en boeken die lekker weglezen.

Mix van boeken en dingen die je meemaakt

In het lijstje dat enthousiaste reageerder Ali heeft opgesteld staan ook een paar trouwe beantwoorders van #50books. Naar de blogs van Eline Stiekema word ik erg nieuwsgierig. De mix tussen boeken en dingen die je meemaakt, maken namelijk een blog altijd de moeite van het volgen waard.

Overigens heeft Ali deze week hard gewerkt om haar achterstand van vragen bij te werken. Het oogst bij mij vooral bewondering. Wat een trouwe volger! Dank je wel voor je enthousiasme.

Excuses

Net als de anderen excuseert Martha zich dat ze ongetwijfeld een paar boekenbloggers vergeet. Geeft natuurlijk niks. De blogs die ze noemt zijn zeker de moeite van het volgen waard. Ook hier tekent zich de persoonlijke voorkeur van Martha duidelijk af. Inspirerend om te zien hoe verschillend iedereen leest en zelf een voorkeur heeft.

Ik lees Nederlands

De tips die boekenblogger Jannie geeft bevat ook een paar bekende bloggers. De nieuwe namen die ik lees zijn van het Vlaamse Literasa en Boekenz van Sue. Heel veel Nederlandse literatuur staat er verder in de lijst van Jannie. Erg mooi is ook het initiatief onder boekenbloggers Ik lees Nederlands. Tussen al het internationale boekengeweld een mooi tegengeluid.

Paar tips van leuke boekenblogs

Oke, nog een paar tips die ik zelf zou willen aankaarten. Het leesclubje van Cathelijne, waar ik zelf ook altijd trouw aan meedoe: een perfecte dag voor literatuur. Elke maand op de 15e lezen we collectief een boek. Haar enthousiasme en tomeloze inzet verdienen meer dan een pluim. Daarbij levert haar speurtocht naar identieke boekomslagen heel vaak verrassingen op.

Veelgelezen boekenblogs

Een paar namen die veel terugkomen:

  • Peter: als vader van de wekelijkse boekenvraag #50books.
  • Drspee: trouwe volger, oud-medestudent Nederlands in Leiden en in 2014 verzorgde zij de boekenvraag.
  • Lalagè leest: we moeten haar toch ook proberen ambassadeur van de boekenvraag te maken 😉
  • Tessa Heitmeijer: de blogs van een blije boekennerd die sinds kort op een roze wolk leest.

Doe mee met #50books

Roept bij mij bijna de wens op om in je netwerk de boekenbloggers ook enthousiast te maken voor de wekelijkse boekenvraag #50books. Het werkt namelijk erg aanstekelijk om de antwoorden van een brede groep boekenbloggers te lezen. Je steekt er iedere keer weer iets nieuws van op.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Boeken als belevenissen – #50books antwoorden vraag 16

image

Waarom blog je eigenlijk over boeken? Dat was de boekenvraag. Hij was speciaal voor Ruud Ketelaar die bijna 2 weken geleden overleed. Het is een lastige vraag waar niet iedereen een antwoord op had. Ik heb hem daarom ook zelf beantwoord.

Voor Carel is het bijna vanzelfsprekend om over boeken te bloggen. Het past in zijn dagelijkse korte overdenkingen. Hij probeert in een korte schets iets te zeggen over wat hij die dag heeft beleefd. Daarom schrijft hij ook over boeken.

Boeken laten je iets beleven

Een boek lezen valt ook onder iets beleven. Ik ben er vol van en heb mij een mening over het boek of verhaal gevormd, schrijft hij. En daar schrijft hij over. Of hij daarmee iets van het boek verklapt, is voor hem niet zo belangrijk. Er blijft bij een goed boek genoeg over.

De komst van Usenet en daarmee van Web 2.0 gaf Niek de kans om te gaan schrijven over boeken. Aanvankelijk waren het vooral gesprekken wie wat gelezen had.

Gezamenlijk lezen

Het leukste was het gezamenlijk lezen van een boek. In die tijd ging het voornamelijk om Science Fiction. Ze zal Small Gods van Terry Pratchett en Stranger in a Strange land van Robert Heinlein nooit meer vergeten. Het samen napraten over het boek via internet was een aangename bezigheid.

Puntje op de i

Nu beschouwt ze de boekbespreking als het puntje op de i van haar leeservaring. Het bloggen helpt mee om over het boek nog even na te denken. Bovendien kan het zelfs gebeuren dat haar mening over het boek alsnog verandert door erover te schrijven.

Blog als leesarchief

Jannie heeft het speciaal voor deze vraag een nagerekend. Ze blogt al 10 jaar over boeken. Aanvankelijk vooral voor zichzelf. Het blog functioneerde als een archief van alle gelezen boeken.

Haar vorige provider stopte ermee en daarbij gingen alle blogs verloren. Zodoende is een deel van het archief niet meer te raadplegen. Gelukkig heeft Jannie alle blogs nog wel in Word-documenten, maar dat is een immense klus. Ze heeft het overzetten nog niet afgerond. Ze leest en schrijft namelijk gewoon door en dat kost ook de nodige tijd.

Stimuleren van lezen

Langzaam is het accent van haar blogs ook verschoven van het lezen voor zichzelf naar het stimuleren van lezen bij anderen. Aanvankelijk zijn haar blogs over boeken wel wat technischer geworden omdat ze ook stilstaat bij hoe de schrijver te werk is gegaan.

Met de groei van de (online) leesclubs verschoof ook het accent van de blogs van Jannie weer naar haar eigen leeservaring. Ze schrijft eigenlijk nooit over boeken die haar niet bevielen. Die heeft ze namelijk allang aan de kant gelegd en die verdienen het niet om besproken te worden.

Geheugensteuntje

Voor blogger Hanneke is het bloggen over boeken vooral bedoeld als geheugensteuntje. Het vervangt de kaartjes waarop ze vroeger schreef wat ze van een boek vond. Ze schrijft nu minder met het oog op eventuele lezers en reacties, maar vooral om het later terug te kunnen lezen en meteen weer te weten waarover het boek gaat.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen

Waarom blog ik over boeken? #50books

image

Mijn eigen vraag beantwoordend: waarom blog ik eigenlijk over de boeken die ik lees? Het is al lange tijd mijn gewoonte om te schrijven over boeken. Het begon tijdens mijn studie waarbij ik ook artikelen en recensies schreef over boeken. Daarnaast begon ik vanaf 2001 te schrijven voor het Zuid-Afrikaanse Litnet.

Leren schrijven

Daarmee werd het schrijven over boeken vanzelfsprekend. Ik heb het wel echt moeten leren. Schreef ik aanvankelijk nog vooral academisch, geleidelijk wijzigde mijn stijl in minder jargon en legde ik de werking van het gelezene vooral bij mijzelf neer. Een mooi combinatie vond ik zelf.

Bij het bereikbaar komen van het bloggen voor iedereen, startte ik mijn eigen blog. Begonnen op Hyves, ging ik vrij snel daarna over op blogger.com. Een wereld ging voor mij open. Ik kon schrijven waarover ik wilde schrijven en het verscheen meteen op internet.

Zo ontdekte ik het bloggen. Er ontstond een boeiende community onder bloggers, aangespoord door de avonden met #blogpraat. Ik schreef over alles wat me bezighield. Dat kon een boek zijn, maar ook een artikel in de krant of een gebeurtenis onderweg in de trein. De opwinding had hierbij dikwijls de overhand.

44 delen Bilderdijk

Ging het in de eerste jaren vooral om de bijzondere aankopen die ik deed, zoals de 44 delen Bilderdijk, de aankopen van Junghuhns Java en Terugreis. Pas veel later zou het gedegen artikelen worden. Ontstaan in de tijd dat ik schreef over Paul Theroux’ Spoorwegcarrousel en andere boeken waar ik niet goed over kon schrijven op Litnet.

Kringloopwinkel

Het bespreken van boeken ging hand in hand met mijn liefde voor de kringloopwinkel. Ik kwam in aanraking met boeken die ik normaal niet zo snel zou kopen en lezen. Het heeft mij heel nieuwe boeken gebracht die ik met veel plezier lees en na lezing bespreek op mijn blog. Het begon met een blog over een boekje van Marjan Berk waarmee ik na het lezen meer wilde doen.

Sinds de laatste jaren met ondermeer initiatieven als #eenperfectedagvoorliteratuur schrijf ik bijna alleen nog maar over boeken. Waren mijn eerste besprekingen nog heel erg lang, later knipte ik mijn bijdrages op in meerdere delen. Zo kreeg de lezer verschillende indrukken van een boek over meerdere dagen verspreid.

Deze vorm spreekt mij wel aan. Zeker ook omdat ik doordeweeks niet veel tijd heb om te kunnen bloggen. Daarnaast ben ik dit jaar begonnen met 2 grote projecten: het verzorgen van de wekelijkse boekenvraag #50books en elke woensdag een blog over Dantes meesterwerk De goddelijke komedie.

Waarom doe ik dit allemaal? Ik denk dat ik met het bloggen vooral lekker wil schrijven over wat ik lees. De ideeen, de emotie, het denken over de boeken die ik tot mij neem. Het zijn vrij eenzame momenten en het moment om dat te delen is op mijn blog. Daarbij schrijf ik vooral voor mijzelf en pas veel later voor mijn lezers.

Dat drijft mij elke keer week achter de computer…

Boekenvraag – #ruudwas

image

Een boekenvraag daar wilde Ruud wel op antwoorden, maar niet op een vraag met de hashtag #50books. Hij las graag Engels en Duits, maar als je Nederlands sprak, sprak je Nederlands. Is er een goed Nederlands equivalent, waarom zou je dan een Engels woord gebruiken?

De boekenvraag over Duitse boeken is de laatste die hij voor #50books of voor hem #50books heeft beantwoord. Niet alle vragen hadden zijn interesse, al liet hij zich weleens uit de tent lokken. Dan vroeg ik door, volgde een weerbarstig gemopper en stond er ineens een uur later een heel lange blog live.

Als ik dan in mijn wekelijkse samenvatting de bochten te kort nam, ging hij flink te keer, maar verduidelijkte met veel geduld zijn mening als ik niet snapte wat hij precies bedoelde. Dat ook weer. Een blogger zoals er maar weinig zijn: een duidelijke mening die hij ook zonder schaamte aanpaste als je een flinke discussie met hem voerde.

Er zijn maar weinig mensen die dat kunnen en durven. Daarvoor moet je je op je kwetsbaarst laten zien en dat doet niet iedereen. Net als dat hij je zo prachtig kon dollen.

Ik erger mij er altijd een beetje aan als mensen zeggen dat ze komen op een meeting en dan op het laatste moment afzeggen. Veel tweetups hebben daar een handje van. Toen ik de tweetup in Almere organiseerde, kwamen er een handje afzeggingen, waaronder Ruud. Hij tweette dat hij het niet ging redden en wenste ons veel plezier zonder hem.

Ik antwoordde dat ik het jammer vond, maar wenste hem een fijne dag verder. Een halfuurtje later stond hij voor mij. ‘Maar je zou toch niet komen’, zei ik verbaasd. Hij lachte hard en vond het mooi dat hij mij te pakken had gehad. ‘Natuurlijk kom ik’, zei hij. ‘Ik verveelde me alleen in de trein hier naar toe’, grijnsde hij.

Net als de tweetup later in Houten. Ik kwam veel later binnen, maar ik genoot van de verhalen van Ruud. Eigenlijk niks anders dan wat hij blogde. Alleen had ik altijd wat moeite bij zijn blogs het einde te halen. Nu zat ik gekluisterd aan zijn lippen.

Alle ellende kwam even voorbij, maar hij vertelde het net als alle andere dingen die hij vertelde. Ze waren niet zielig, ze waren gewoon Ruud. Hoorden bij hem, net als het eeuwige been, de Belastingdienst en dat hij zijn gezin bewust uit de blogs hield. ‘Dat is een ander leven en dat hoeft niemand te weten’, zei hij.

Net als hoe hij de ideale samenleving zag. Iedereen gelijk, armoede bestrijden door iedereen hetzelfde te geven en zo de wereld een stukje gelukkiger te maken. Een wereld die ik als heel utopisch beschouw, maar die zoals Ruud het vertelde eigenlijk heel logisch was.

Net als de eerste keer dat ik bij Ruud zat. In het theater bij Jacob Jan Voerman, de try out in Utrecht. Hij zat prominent achterin, we schoven aan en bespraken alles alsof we een boek bespraken. Het gesprek kronkelde net zoals we op twitter deden en zo gingen we ook uit elkaar.

Jammer dat hij er niet meer is. De online aanwezigheid. Als je hem een tweet stuurde, reageerde hij binnen een paar minuten.

Zeker als het om boeken gaat, had ik het idee nog zoveel van hem te kunnen leren. Het gemopper stimuleerde juist na te denken. Na te denken over je eigen vraag of antwoord, terwijl hij openstond voor het weerwoord. Weinig mensen die zo omgaan met een mening, terwijl ze zelf een heel duidelijke mening hebben.

Ruud, ik mis je nu al want ik weet zeker dat je op deze blog wel wat op te merken zou hebben.

Waarom blog je over boeken? – #50boeken vraag 16

image

Afgelopen maandag overleed blogger en lezer Ruud Ketelaar. Op woensdag eerden we hem op twitter met de hashtag: #ruudwas. Prachtige herinneringen kwamen voorbij. Ook over lezen en bloggen over lezen.

#50boeken

Ruud volgde actief #50books en schreef soms ook een blog op een vraag, maar wel onder de noemer #50boeken. Hij weigerde te schrijven onder de Engelse naam zolang er een goed Nederlands alternatief voor handen was.

Meer dan eens wees hij de vraag heel resoluut af, maar als ik doorvroeg, liet hij zich verleiden. Even later verscheen er dan een prachtige blog over het onderwerp.

De lezer Ruud

Een echte lezer. Hij voedde zich met wat hij las, deed er altijd iets mee en schreef er dan een mooie blog over. Als hem dat uitkwam. Hij liet zich zeker niet dicteren elke week mee te doen. Het was de vrijheid die hij nodig had.

De echte lezer

Een echte lezer. Schrijvers worden veel geëerd, maar lezers eigenlijk niet. Zo voelt het bloggen over boeken ook voor mij: schrijven wat je leest. Zo krijgt de lezer een stem, net als dat lezers met elkaar praten over boeken en elkaar zo inspireren.

Door erover te praten of bloggen krijgt een boek nog meer waarde. Niet iedereen houdt van het geklets over boeken, maar de bloggers van #50books blijkbaar wel. Zij kruipen regelmatig achter hun computer om iets te schrijven over een boek dat ze gelezen hebben.

Daarom blijven we deze week heel dicht bij onszelf met de blogvraag over boeken:

Vraag 16

Waarom blog je over boeken?

Ik ben benieuwd naar de motivatie waarom je over boeken schrijft. Postuum is dit ook een eerbetoon aan lezer en blogger Ruud.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.