Categoriearchief: bloggen

Ik blog dus ik besta – doorgaan of stoppen

Bloggen of niet bloggen, dat is de kwestie. Als een echt minimalist kijk ik ook naar de kosten. Het hosten van een eigen site en het gebruik ervan.

De traagheid van de site; hij was echt ontzettend traag. Deels veroorzaakt door het achterstallige onderhoud van mijn kant. Het andere deel ongetwijfeld door de hostende partij en de zware bestanden.

Al die foto’s direct van je telefoon uploaden, levert vooral grote bestanden op. De grote massa aan tags en categorieën die deze site met zich draagt, maakt het er ook niet overzichtelijker op.

En de hostingpartij die de prijzen verhoogt. Al rekenend kwam ik erop dat ik bijna een kwart meer moest betalen en waarvoor. Ik stop ermee, zei ik tegen een twittervriendin. Ze was boos. Ga je al die jaren aan blogs zomaar overboord doen? Je bent knettergek.

De moeite van het lezen waard

Zeker, ik was heel blij met een paar blogs, maar al die stukjes die ik vanaf 2006 aan het www heb toevertrouwd. Daar is misschien een stuk of 100 nog de moeite van het lezen waard. Misschien de laatste jaren bewaren en wat er meer dan 20 keer per jaar wordt bekeken?

Volgens Google Analytics is dat best nog wat van de bijna 4000 blogs die ik heb, meer dan 500 blogs zijn 20 keer of meer bekeken in het afgelopen jaar. Maar dan nog. Dat betekent dat er bijna 3500 een stuk minder of helemaal niet bekeken zijn.

Opruimen dus, maar dat haalt nog niet de vraag weg wat ik wilde doen met mijn blog. Ik blog bijna nooit meer. Het komt doordat ik de hele dag al naar het computerscherm staar. Langer dan goed voor me is. Als ik dan een stukje wil schrijven, een verhaal of zo, dan heb ik geen tijd meer voor een blog.

Ook zijn de onderwerpen een beetje op. Om weer over mijn tuin te beginnen of zo. Misschien vind ik dat ik niks meer meemaak. De wereld kon wel overhoop liggen met corona, dat hoeft nog niet te betekenen dat ik erover moet bloggen.

Nieuwe hostingpartij

De actie is geworden dat ik gestopt ben bij mijn hostingpartij en een nieuwe gezocht heb. Het overzetten van de blogs had veel voeten in aarde, maar dat is vrijdagavond ook gelukt met hulp van Irene, waar ik superblij mee ben.

En daar staat mijn blog. Nog niet helemaal puik. Een beetje dizzy en nog zonder plaatjes. Voorlopig doe ik ook even geen plaatjes. Eens kijken of dat echt zoveel uitmaakt. Ik ben allang heel blij met een website die razendsnel is. Ik ben aan het opruimen in de categorieën en tags geslagen. Het is een flinke vermageringskuur geworden.

En dan twijfel ik nog wat ik doe met bijvoorbeeld de Danteblogs. Eigenlijk wil ik daar een heel eigen blog van maken op blogspot. Het is zo’n eigen onderwerp en ik denk dat ik daar meer mensen mee zou kunnen trekken. Zo houd ik wat ik hier schrijf een beetje losser.

Dat vond ik heel leuk aan het lezen van die oude blogs. Ik schreef werkelijk overal over. Ongedwongen en met heel veel plezier. Dus wie weet…

Anna Karenina (her)lezen

Een college over de romans van Louis Couperus volgde ik tijdens mijn studie bij Ton Ankbeek. We lazen de belangrijkste werken, zoals de beroemde roman Eline Vere. Daarbij doemde voor mij de vergelijking met het werk waardoor Louis Couperus zich onlosmakelijk liet inspireren: Anna Karenina van Lev Tolstoi.

Ik stelde het voor tijdens het college om deze 2 boeken met elkaar te vergelijken omdat ze in mijn ogen onwaarschijnlijk veel verwantschap met elkaar hadden. Allebei spelen ze in het hogere milieu, allebei gaat het over een vrouw die de verwachtingen van het milieu niet kan managen. Hierbij zegt het hart iets anders dan het hoofd en het leidt onherroepelijk tot een val. Een harde val.

Anna Karenina mee

Uiteindelijk heb ik het college niet afgemaakt. Ik heb de noodzakelijke scriptie nooit geschreven bij gebrek aan tijd en inspiratie. Op mijn reis door Italië nam ik Anna Karenina mee. In de grote stapel boeken waarvan medereizigers gekscherend opmerkten dat ik meer boeken dan kleren bij mij droeg.

Ik vloog door het boek zoals ik een aantal jaren eerder ook had meegemaakt met de grote Russische roman Misdaad en straf van Dostojevsi. Onderweg in de trein, bladerde ik door de pagina’s in de cadans van de trein. Wat een gigantische ervaring.

In het zachte zonnetje van de Siciliaanse winter, zat ik op een bankje van het station in Trapani. Een jong stel met een baby passeerde mij. We zouden later vergeefs op zoek zijn naar de jeugdherberg die in deze tijd van het jaar helemaal niet open was. Maar ik ging helemaal mee met de hoofdpersoon uit de beroemde roman van Tolstoi

Anna Karenina meelezen

Vorige zomer las een groep bloggers de roman Anna Karenina. Op het station Utrecht Centraal is de roman voorgelezen door 1000 vrouwen. Een indrukwekkende prestatie. En precies dan ontdek ik dat ik mijn Anna Karenina bij de verhuizing heb achtergelaten. Die ga ik nooit meer lezen, dacht ik.

Niet dus. Het boek bij de bibliotheek gereserveerd. Het was niet meer te vinden in de schappen en ik kwam op een wachtlijst. Tot hij ineens voor mij klaarstaat. Ik ben naar de bibliotheek gevlogen en lees nu de vertaling van Hans Boland. Daarom de komende weken elke week een stukje over deze bijzondere roman.

Eindelijk internet! – Tiny House Farm

Hoe is het ons vergaan sinds vorige week. Woensdag de hele dag thuisgebleven en geen bezoek. De projectleider was ons vergeten te bellen over de uitgelopen klus in Barneveld. Maar hij zou zo snel mogelijk iemand naar ons sturen.

Gelukkig hebben we buren. De toekomstige buurtjes die gelijk met ons glasvezel kregen en trouw onze blog lezen. Ze belden meteen naar Inge. ‘De monteur is bij ons. Kom gauw.’ Inge bijna klaar met werk, droeg alles meteen over en liet alles in de steek om maar snel naar huis te rijden.

Onderwijl belde ze meteen Volker Wessels. De meneer van planning die ons normaal tegen zat, werkte wonderbaarlijk genoeg mee. Zo bleef de monteur wachten en klaarde het klusje in enkele luttele wenken. Balen dat je daar dan een hele dag op moet wachten.

De laatste hobbel was KPN voor de aansluiting. Alsof we nog niet genoeg hadden moeten wachten op alles, ging deze nu dwarszitten. We konden niet bij de backoffice. Al een week eerder om een nieuwe inlog gevraagd. De oude was door het lange wachten verlopen. Maar nu geen meewerking. We kregen het gewoon niet.

Weer elke dag bellen. Nu met de laatste hobbel: KPN. Om moedeloos van te worden. De volgende dag was er wel wat meer duidelijkheid. We konden onszelf meteen aansluiten met het kastje dat we gekregen hadden. Daar was het langverwachte internet. Een ‘stoute medewerker’ verbond ons door met de backoffice.

Wat mij betreft verdient deze medewerker de medaille: Medewerker van de maand. En dan vooral omdat hij op de juiste momenten de regels overtreedt. Ik durf niet te bellen naar KPN omdat ik weet dat als zijn manager dit leest, hij alsnog op zijn donder krijgt. Dus manager als je dit leest: geef jezelf op je donder en geef hem een compliment. Hij heeft een klant geholpen.

Gisteren is de televisie geïnstalleerd en werden ook enkele oude boxen vervangen. Het internet is beter dan ooit. Razendsnel en 5G. Wauw! Net als de beschikbaarheid van uitzending gemist en mooi beeld. Genieten. We leven weer en kunnen de hele toekomst weer aan. Net als dat ik met deze internetverbinding beter thuis kan werken dan ooit.

En terwijl ik zo zit te tikken, vraag ik mij af waarom dit niet 2,5 maand eerder kon. De laatste 3 weken hebben we meerdere keren contact gezocht via meerdere kanalen: bellen, bloggen en Twitteren. Het is gelukt, maar vraag me niet hoe.

Hopelijk helpen jullie je andere klanten beter klantenservices van Reggefiber, Volker Wessels en KPN!

Het purperen land, zonder twijfel een klassieker

Zonder enige twijfel is Het purperen land van Edna Ferber een klassieker. Dat blijkt al uit de eerste zinnen. De lezer wordt hier misleid. Lijkt het over de jongen Zo Groot ‘(een troetelnaampje uit zijn kindertijd)’ te gaan, het gaat helemaal niet over hem.

Het gaat in So Big, want zo heet de roman in het Engels, om Selina DeJong. Na de inleiding over haar kind, verschuift de verteller zin verhaal naar moeder. Haar zoon is succesvol, maar ze is er niet trots op. Sterker nog, ze schaamt zich ervoor. Of zoals de verteller het zegt:

Ze was niet alleen ontevreden, ze was zowel berouwvol als verbolgen, alsof zij, Selina DeJong, een boerin met een groentekraam, deels schuld had aan zijn succes, en zich er deels voor verraden voelde. (8)

Dat is de aanleiding voor het boek. Het vertelt het verhaal van Selina DeJong. Hoe ze vroeg haar moeder en vader verliest. Haar vader is beroepsgokker en wordt op klaardichte dag neergeschoten. De kogel is niet eens voor hem bedoeld.

Selina staat voor de keuze of terugkeren naar haar tantes in Vermont. Ze komt via haar vriendins vader August Hempel in de Hollandse gemeenschap High Prairie, 10 mijl buiten Chicago terecht. Daar gaat ze lesgeven, zoals ook de romanheldin in Jane Austens Trots en vooroordeel doet. Stiekem wil ze schrijfster worden, maar ze zal uiteindelijk boerin worden.

Voor mij staat Selina symbool voor het volharden. Ondanks alle tegenspoed weet ze door te zetten en iets van de boerderij te maken. Daarbij moet ze niet alleen vechten tegen een ontzettend eigenwijze man. Ze leeft in een dorpsgemeenschap die vreemd tegen haar aankijkt en ze heeft ook een zoon op te voeden.

Daarbij kiest ze vooral haar eigen weg. Dat levert haar buitengewoon veel op. Terwijl haar zoon kiest voor de makkelijke weg en snel geld verdient, weet zij veel te bereiken door zichzelf te blijven. Daarbij helpen boeken en kunst je om het leven glans te geven.

Edna Ferber: Het purperen land. Oorspronkelijke titel: So Big (1924). Nederlandse vertaling: Lisette Graswinckel. Amsterdam: Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2016. ISBN: 978 90 468 2145 9. 320 pagina’s. Prijs: € 19,99.Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over de roman Het purperen land van Edna Ferber. We lezen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

2 cirkels

img_20161114_081029.jpgOp de cover van de André Platteels roman Net veertien staan 2 cirkels. De rode en oranje cirkel doorcirkelen elkaar. Op dit vlak delen ze hetzelfde oppervlak. Dit beeld staat symbool voor de opbouw van André Platteels roman. Hij heeft het boek opgedeeld in 2 delen: Deel 1 Jonathan 1983 en Deel 2 Stefan 1991.

Het verhaal is opgebouwd uit de 2 verschillende vertellers van de roman, Jonathan in het eerste deel en zijn jongere broer Stefan in het tweede deel. In de roman wordt gespeeld met deze 2 vertellers. Ze vertellen het verhaal vanuit hun eigen perspectief, voegen nieuwe elementen eraan toe of laten juist dingen weg.

Het is als de 2 cirkels op de cover van het boek. De verhalen delen eenzelfde oppervlak, maar ze beslaan ook een eigen, uniek verhaal. Het zijn 2 verhalen vanuit het gezichtspunt van allebei de broers. Ze spelen ook allebei in hun 14e levensjaar. Beschrijft Jonathan de periode kort voor hij zijn moeder verliest, als hij net 14 is. Het verhaal van Stefan vertelt over de tumor die hem treft en het gevecht tegen de kanker die hij voert.

Hierbij worden de hoofdstukken afgewisseld met korte citaten, waarin de wanhoop spreekt. Zo opent het deel van Stefan met de volgende tekst:

Met dit verhaal ga ik de dood in.
Maar dan herschrijf ik het toch gewoon.
Maar kan dat het einde veranderen?

Het tweede deel laat dit ook doorschemeren, want is Stefan wel de verteller van dit verhaal? Het lijkt op alles dat Jonathan voor zichzelf dit schrijft uit naam van Stefan. In een poging zijn broer weer tot leven te wekken. Het einde is inderdaad niet te veranderen.

Daarmee krijgt Net veertien iets van een politieverslag. Ze delen dezelfde geschiedenis maar geven er toch een andere kijk op. De poging om het verhaal te herschrijven, mislukt jammerlijk. Want elke keer brengt het tot dezelfde afloop. Dat is de bijtende emotie van deze roman, zonder ook maar ergens emotioneel te worden.

André Platteel: Net veertien. Utrecht: Uitgeverij Magnolia, 2016. ISBN: 978 94 9224 1122. 220 pagina’s. Prijs: € 18,95. Bestel

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over de roman Net veertien van André Platteel. We lezen dit boek bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Notities van een lezer – #50books antwoorden vraag 20

image

Maak je eigenlijk notities tijdens het lezen? De vraag is in mij opgekomen omdat ik in 2 boeken die ik vlak na elkaar las, de notitieboekjes van schrijvers voorbij zag komen. Schrijft Ilja Leonard Pfeijffer alleen in Moleskines, Basje Bender is minder kritisch. Zij doet haar notities gewoon in een goedkoper opschrijfboekje.

leesjournaal

Hoe zit het met de lezers van #50books. Maken zij notities. De vraag is niet alleen via de blogs beantwoord. Ik zag ook een mooie foto voorbijkomen van @PercyTienhoven op twitter. Hij schrijft zijn bevindingen tijdens het lezen keurig op in zijn journal met ringband, een heus leesjournaal.

Naar de lijntjes, pijlen en strepen van Charlotte Veldman word ik wel heel nieuwsgierig. Hoe ziet zo’n pagina van haar boek er uit na het lezen? Schrijft ze extra notities in de marge of blijft het bij paginanummers en andere gegevens?

Meekijken in notitieboekjes

Boekenblogger Lalagè geeft een inkijkje in haar notitieboekjes. Ze zegt wel dat ze notities maakt sinds ze aan het bloggen is over boeken. Eerder deed ze het alleen als haar echt iets aansprak. Nu zorgt ze standaard bij het lezen dat ze iets kan opschrijven. Zo kun je later bij het schrijven over het boek bepaalde dingen terugvinden. Al merkt ze zelf dat het in de praktijk weinig gebeurt dat ze echt terugkijkt in haar notities bij het schrijven van het blog.

Ze laat een paar pagina’s uit het notitieboekje zien, net als een paar andere methodes van haar om passages terug te kunnen vinden. De uitkomst is wel de e-reader. Daar kun je notities in het boek zelf maken. Een bijzondere blog over de geheimen van de lezer.

Overigens staan er heel veel enthousiaste reacties onder het antwoord van Lalagè. Veel lezers maken korte notities of schrijven mooie zinnen op. Ze markeren en krassen in de kantlijn van het boek bij mooie passages en schrijven soms de paginanummers op.

Doorlezen

Niek maakt geen notities bij het lezen. Ze wil weleens iets opzoeken als ze leest. Dat gebeurt voornamelijk bij het lezen in het Engels of Duits. Maar ze wel vooral genieten van het boek en zich niet afleiden door het opschrijven van notities.

Al heeft ze ook af en toe de neiging om iets uit te gaan zoeken bij het lezen. Als een tekst een bepaalde vraag oproept, wil Niek graag het antwoord opzoeken. Maar over het algemeen laat ze zich niet afleiden en leest heerlijk door.

Beklijven

Volgens Fokke nemen de meeste mensen dingen beter op als er op meerdere manieren met de stof omgegaan wordt. Daarom kan het zeker geen kwaad tijdens het lezen af en toe iets op te schrijven. Zo beklijft de stof beter. Zeker bij ingewikkelde series als de reeks Mijn strijd van Karl Ove Knausgård. Ondanks alle notities heeft Fokke er geen blog aan gewijd. Het is puur voor de verwerking van alle informatie.

Te meeslepend

Vrijwel nooit ligt er een verband tussen de notitie die hij maakt en de blog die het betreffende boek uiteindelijk oplevert. Terecht merkt de boekenblogger van Foxxblok op dat een heel goed veel te meeslepend is om er notities bij de maken. En dat is uiteraard waar.

Vergeten notities te maken

Dat schrijft boekenblogger Jannie ook in haar antwoord. Is het wel een goed teken als je aantekeningen bijhoudt van het boek dat je leest? Als het verhaal zo meeslepend is dat je vergeet om dingen te noteren. Dat is juist het leuke van lezen, dat het verhaal je vastgrijpt en je alles om je heen vergeet.

Gekleurde strepen

Ali geeft in haar blog over notities maken bij het lezen aan dat ze vooral tijdens haar studie veel noteerde in haar boeken. Deze boeken zijn dan ook onverkoopbaar. Naast de notities in de boeken met gekleurde strepen, maakte ze ook uitgebreide samenvattingen. Als ze de boeken nu bekijkt snapt ze niet meer waarom dat allemaal onderstreept is. Was alles belangrijk?

Bij het lezen van romans schrijft ze niets in de papieren boeken. Hoe anders is dat bij een e-book. Hierin kan ze aantekeningen maken. En dat is ontzettend handig, merkt ze. De notities helpen haar om snel de volledige naam van de hoofdpersoon te vinden of een passage snel tevoorschijn te halen als ze er iets over wil bloggen.

Aantekeningen over verhaallijnen

Boekenblogger en trouwe beantwoorder van de boekenvraag Martha maakte vooral tijdens haar studie Nederlands in Leiden veel aantekeningen als ze las. In speciale boekjes noteerde ze de belangrijkste personages, verhaallijnen en interessante passages die ze tegenkwam.

Niks missen

Als ze klaar is met haar studie, stopt ze met notities maken. Tot ze gaat bloggen over boeken en daar ook graag inhoudelijk iets over de boeken kwijt wil. Ze wil niks missen. Daarom maakt ze weer notities bij het lezen over de tekst binnen en buiten het verhaal. Aantekeningen die ze weer kan gebruiken in haar blogs over boeken.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Voetnoten en eindnoten – #50books antwoorden vraag 19

image

Voetnoten noemt Arnon Grunberg zijn dagelijkse stukjes op de voorpagina van de Volkskrant. Hij heeft deze korte overpeinzingen al uitgegeven in een paar verzamelbundels. Ik heb zijn eerste stukjes nog wel gevolgd, maar ergens ben ik afgehaakt. Zeker in het begin ging het Grunberg nog niet goed af om iets over de actualiteit te vertellen en te vinden in 140 woorden.

Nu zijn de stukjes af en toe ware parels. Een zijsprong uit de actualiteit. Even stappen uit de hectiek van alledag. Ik moest eraan denken bij het stellen van de boekenvraag over voetnoten in teksten. Hij kwam binnen via Niek, die eveneens meedoet met het beantwoorden van de vraag. Een voetnoot hoef je niet te lezen, maar soms is het even een heerlijke zijsprong uit het verhaal. Niet direct ter zake doende, maar de informatie is te interessant om niet te lezen.

Onderaan de pagina

In haar eerste bijdrage aan #50books schrijft Lalagè dat ze voetnoten onderaan de pagina het handigste vindt. Als de tekst achter de nummertjes helemaal achterin het boek verdwijnt, wordt het een stuk lastiger lezen. Je moet dan steeds naar achteren bladeren om de notitie te kunnen lezen. Dat kost meer moeite en daarnaast haalt het je uit het verhaal.

Bij het lezen van de vraag moest Lalagè meteen denken aan Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao waar in de voetnoten delen uit de geschiedenis van de Dominicaanse Republiek staan. Het grote voordeel is volgens de boekblogger dat de noten onderaan de pagina staan. Dat haalt je niet heel erg uit het verhaal. Bovendien zijn de voetnoten best interessant om te lezen.

Echte voetnoten

Ook blogger Ali wijst op het verschil tussen de noot onderaan de pagina, de ‘echte’ voetnoot, en de noot helemaal achterin het boek, de eindnoot. Ze vraagt zich af waarom de tekst zonodig in een voetnoot of eindnoot moet. Kan de tekst uit de voetnoot niet gewoon in de lopende tekst van het verhaal?

Een goede vraag, waarbij ik ook vaak tijdens mijn studie merkte dat sommige voetnoten heel erg interessante informatie bevatte. Wat mij daarbij altijd opviel, was dat gedachte in de noot niet altijd even goed wetenschappelijk te staven was. Waarschijnlijk wilde de wetenschapper zich niet branden aan de bewering en hield hem daarom in de voetnoot.

Voetnoot leidt tot meer vragen

Ze merkt daarom terecht op dat sommige voetnoten tot meer vragen en daarmee ook tot interessantere boeken leidt. Dat moet Martha missen, want ze leest geen voetnoten. In haar blog over de voetnoot schrijft ze dat voetnoten alleen maar afleiden. De boekenvraag levert voor haar wel een nieuwe vraag op: hoeveel schrijvers zijn er niet gereduceerd tot voetnoot?

Veel schrijvers die ze noemt, worden nauwelijks gelezen. Of het heel erg is, weet ik niet. Daarvoor in de plaats zijn vaak weer veel andere boeken verschenen die zeker ook de moeite van het lezen waard zijn. Zo’n oude voetnoot-lezer kan soms heel verrassende effecten opleveren. Dat ervoer ik vorige zomer bij het lezen van Jacob van Lenneps roman Ferdinand Huyck.

Irritante noten

Blogger Niek vindt alle soorten noten irritant. Ze heeft gemakshalve alle noten op 1 hoop gegooid, dus ook eindnoten en noten die aan het eind van elk hoofdstuk staan. Ze halen je uit het lezen van de tekst en hebben geen enkele functie. Dan liever geen noot of de informatie uit de voetnoot verwerken in de tekst.

Ze maakt 1 grote uitzondering, dat zijn de Schijfwereld-boeken van Terry Pratchett. In deze boeken steekt de verteller juist de draak met voetnoten. Ze lopen soms pagina’s door en Pratchett creëert soms zelfs voetnoten in een voetnoot en daar weer een voetnoot binnen. Ze zijn volgens haar onderdeel van het verhaal en daarom kan ze er zo van genieten. Misschien dat Niek daarom zo’n hekel heeft aan ‘gewone’ voetnoten. Ze weet hoe leuk ze kunnen zijn.

Verschil in voetnoot

Ook voor Fokke is er een verschil in noot. Voor hem is de voetnoot onderaan de bladzijde waarin de verwijzing wordt gemaakt, de meest ideale plek. Een eindnoot haalt je toch teveel uit de tekst en daarvoor heb je een tweede bladwijzer nodig. Hij vindt in de voetnoten soms de informatie die hem weer extra aan het denken zet. Of een geweldige vondst zoals in de brief van Du Perron Mayer. Hierin vraagt Du Perron om een boek te bestellen, maar wel zonder voetnoten onderaan de pagina. Als er iets erg is, dan is dit het wel:

Van alle akeligheden is dàt voor mij wel het ergste.

Uitgerekend op deze pagina staat er een voetnoot onderaan de pagina. Een heerlijke vondst waarbij de editeur geen rekening houdt met de ergernissen van de brievenschrijver. Wat bij mij meteen de vraag oproept of het misschien een mode is: de voetnoot of de eindnoot en de ergernis aan 1 van de 2. Zoals Du Perron zich ergerde aan voetnoten, zo ergeren de bloggers op de boekenvraag zich aan eindnoten.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Boekenbloggers – #50books antwoorden vraag 18

image

De boekenvraag van vorige week stelde ik met het idee een representatieve lijst van boekenbloggers samen te stellen. Ik probeerde zelf in de vraag zelf al een voorzichtig beginnetje te maken met blogs die ik lees, maar ik merk met het schrijven van dit antwoord dat het onmogelijk is een representatieve lijst te maken.

Alle deelnemers boekenvraag #50books

Het begint al met de deelnemers van de wekelijkse boekenvraag #50books. Hun samenstelling verschilt per week en dat is ook het leuke van deze vraag. Als hij je aanspreekt doe je mee. En er zijn een paar heel trouwe deelnemers die zich ook laten uitdagen vragen te beantwoorden waar ze niet direct iets mee hebben.

Zodoende wilde ik weten wat voor een blogs de deelnemers van #50books lezen en wie ze zouden aanraden. Daarbij moet ik zelf eerlijk opbiechten dat ik niet een dagelijkse volger van blogs ben. Ik lees daarvoor veel te graag een gewoon boek. Al zijn er gelukkig best veel bloggers bij wie ik steeds terugkeer.

Niet zoveel

Fokke is een blogger die ik ontdekte dankzij de boekenvraag #50books. Hij schrijft dat hij niet zoveel blogs volgt. Hij is een trouwe lezer van mijn Dante-reeks en leest de interessante blogger Perkamentus en tot hij stopte: Schrijverdezes.

Indrukwekkende lijst

Niek legt een indrukwekkende lijst met boekenblogs die ze volgt. Verreweg de meest uitgebreide lijst in de antwoorden. Niet allemaal hebben de blogs die ze noemt alleen boeken als basis, ze behandelen soms ook andere onderwerpen. Sommige bloggers lees ik zelf ook geregeld, maar er zitten zeker ook een paar tips in die mijn nieuwsgierigheid opwekken.

Wat te denken bijvoorbeeld van Erik Scheffers en BooksandLiliane. Vooral de laatste trekt mijn aandacht omdat ze geen enkel Nederlands boek bespreekt op haar blog. ‘Ik lees nu eenmaal niet’, zegt ze stellig. Op haar blog staan besprekingen van klassiekers en boeken die lekker weglezen.

Mix van boeken en dingen die je meemaakt

In het lijstje dat enthousiaste reageerder Ali heeft opgesteld staan ook een paar trouwe beantwoorders van #50books. Naar de blogs van Eline Stiekema word ik erg nieuwsgierig. De mix tussen boeken en dingen die je meemaakt, maken namelijk een blog altijd de moeite van het volgen waard.

Overigens heeft Ali deze week hard gewerkt om haar achterstand van vragen bij te werken. Het oogst bij mij vooral bewondering. Wat een trouwe volger! Dank je wel voor je enthousiasme.

Excuses

Net als de anderen excuseert Martha zich dat ze ongetwijfeld een paar boekenbloggers vergeet. Geeft natuurlijk niks. De blogs die ze noemt zijn zeker de moeite van het volgen waard. Ook hier tekent zich de persoonlijke voorkeur van Martha duidelijk af. Inspirerend om te zien hoe verschillend iedereen leest en zelf een voorkeur heeft.

Ik lees Nederlands

De tips die boekenblogger Jannie geeft bevat ook een paar bekende bloggers. De nieuwe namen die ik lees zijn van het Vlaamse Literasa en Boekenz van Sue. Heel veel Nederlandse literatuur staat er verder in de lijst van Jannie. Erg mooi is ook het initiatief onder boekenbloggers Ik lees Nederlands. Tussen al het internationale boekengeweld een mooi tegengeluid.

Paar tips van leuke boekenblogs

Oke, nog een paar tips die ik zelf zou willen aankaarten. Het leesclubje van Cathelijne, waar ik zelf ook altijd trouw aan meedoe: een perfecte dag voor literatuur. Elke maand op de 15e lezen we collectief een boek. Haar enthousiasme en tomeloze inzet verdienen meer dan een pluim. Daarbij levert haar speurtocht naar identieke boekomslagen heel vaak verrassingen op.

Veelgelezen boekenblogs

Een paar namen die veel terugkomen:

  • Peter: als vader van de wekelijkse boekenvraag #50books.
  • Drspee: trouwe volger, oud-medestudent Nederlands in Leiden en in 2014 verzorgde zij de boekenvraag.
  • Lalagè leest: we moeten haar toch ook proberen ambassadeur van de boekenvraag te maken 😉
  • Tessa Heitmeijer: de blogs van een blije boekennerd die sinds kort op een roze wolk leest.

Doe mee met #50books

Roept bij mij bijna de wens op om in je netwerk de boekenbloggers ook enthousiast te maken voor de wekelijkse boekenvraag #50books. Het werkt namelijk erg aanstekelijk om de antwoorden van een brede groep boekenbloggers te lezen. Je steekt er iedere keer weer iets nieuws van op.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Boeken als belevenissen – #50books antwoorden vraag 16

image

Waarom blog je eigenlijk over boeken? Dat was de boekenvraag. Hij was speciaal voor Ruud Ketelaar die bijna 2 weken geleden overleed. Het is een lastige vraag waar niet iedereen een antwoord op had. Ik heb hem daarom ook zelf beantwoord.

Voor Carel is het bijna vanzelfsprekend om over boeken te bloggen. Het past in zijn dagelijkse korte overdenkingen. Hij probeert in een korte schets iets te zeggen over wat hij die dag heeft beleefd. Daarom schrijft hij ook over boeken.

Boeken laten je iets beleven

Een boek lezen valt ook onder iets beleven. Ik ben er vol van en heb mij een mening over het boek of verhaal gevormd, schrijft hij. En daar schrijft hij over. Of hij daarmee iets van het boek verklapt, is voor hem niet zo belangrijk. Er blijft bij een goed boek genoeg over.

De komst van Usenet en daarmee van Web 2.0 gaf Niek de kans om te gaan schrijven over boeken. Aanvankelijk waren het vooral gesprekken wie wat gelezen had.

Gezamenlijk lezen

Het leukste was het gezamenlijk lezen van een boek. In die tijd ging het voornamelijk om Science Fiction. Ze zal Small Gods van Terry Pratchett en Stranger in a Strange land van Robert Heinlein nooit meer vergeten. Het samen napraten over het boek via internet was een aangename bezigheid.

Puntje op de i

Nu beschouwt ze de boekbespreking als het puntje op de i van haar leeservaring. Het bloggen helpt mee om over het boek nog even na te denken. Bovendien kan het zelfs gebeuren dat haar mening over het boek alsnog verandert door erover te schrijven.

Blog als leesarchief

Jannie heeft het speciaal voor deze vraag een nagerekend. Ze blogt al 10 jaar over boeken. Aanvankelijk vooral voor zichzelf. Het blog functioneerde als een archief van alle gelezen boeken.

Haar vorige provider stopte ermee en daarbij gingen alle blogs verloren. Zodoende is een deel van het archief niet meer te raadplegen. Gelukkig heeft Jannie alle blogs nog wel in Word-documenten, maar dat is een immense klus. Ze heeft het overzetten nog niet afgerond. Ze leest en schrijft namelijk gewoon door en dat kost ook de nodige tijd.

Stimuleren van lezen

Langzaam is het accent van haar blogs ook verschoven van het lezen voor zichzelf naar het stimuleren van lezen bij anderen. Aanvankelijk zijn haar blogs over boeken wel wat technischer geworden omdat ze ook stilstaat bij hoe de schrijver te werk is gegaan.

Met de groei van de (online) leesclubs verschoof ook het accent van de blogs van Jannie weer naar haar eigen leeservaring. Ze schrijft eigenlijk nooit over boeken die haar niet bevielen. Die heeft ze namelijk allang aan de kant gelegd en die verdienen het niet om besproken te worden.

Geheugensteuntje

Voor blogger Hanneke is het bloggen over boeken vooral bedoeld als geheugensteuntje. Het vervangt de kaartjes waarop ze vroeger schreef wat ze van een boek vond. Ze schrijft nu minder met het oog op eventuele lezers en reacties, maar vooral om het later terug te kunnen lezen en meteen weer te weten waarover het boek gaat.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen