Categoriearchief: binnenhof

Daar is ze: Melanie Schultz

De kersverse minister Melanie Schultz van Haegen Maas – Geesteranus van Infrastructuur en Milieu stond buiten nog even gezellig na te babbelen. De eerste ministerraad kersvers achter de rug. Haar chauffeur was ze gisteren bij TweeVandaag nog kwijt, maar nu droeg hij als een gentleman de paraplu om haar en de bijbehorende paperassen te behoeden voor de regendruppels.

Een interessant persoon en een interssant ministerie. Schultz was nog niet zo heel lang wethouder toen ik haar belde voor een artikel voor StraatMagazine. Het ging over een gedoogzone voor harddrugsgebruikers, een spuitboot. Schultz zag niks in een dergelijke vrijstaat voor harddrugs. Het was de eerste politicus die ik interviewde.

Schultz is ondertussen een doorgewinterde politica. Ze was in eerdere kabinetten staatssecretaris op het ministerie van Verkeer en Waterstaat. Ze was aan het einde zwanger. Als parlementarier had ze al eerder zwangerschapsverlof opgenomen. Er is toen nog even een discussie geweest of een politieke cariere en zwangerschap wel te combineren waren.

Nu zwaait ze een zwaardere scepter over 2 vroegere ministeries die nu zijn samengegaan. Ik ben erg benieuwd welke van deze 2 tegenstellingen de overhand krijgt. Infrastructuur en milieu zijn namelijk bijna altijd 2 tegenovergestelde belangen. Dat weet Melanie Schultz natuurlijk ook.

Maar vandaag leeft ze nog een beetje door in de droom van gisteren. Een auto met chauffeur, een paraplu die hoffelijk hoog wordt gehouden en een relatief klein stapeltje papieren in de hand. En een publiek dat keurig achter een denkbeeldige lijn bij de uitgang van het ministerie van Algemene Zaken staat.Ze nemen nog foto’s en genieten even van de glimlach. Inderdaad, politiek is ook een sprookje. En de prinses is Melanie Schultz.

Verhuizen

De dozen worden ingepakt op het Haagse Binnenhof. Genoeg om mee te nemen en wat niet past, gaat in de archiefvernietiging. De oude bestuurders maken plaats voor de nieuwe.

De dag voordat de sleutel echt overgedragen wordt, is het tijd voor de bespiegeling. Wat is er gebeurd en hoe hebben we ons daartegen verweerd. Misschien is Nederland veranderd, al denk ik dat dit wel meevalt. Wij zijn vooral zelf veranderd. Zou dat met de nieuwe bewoner van het Torentje veranderen? Een regering kan veel willen, maar uiteindelijk doe je het zelf.

Boerka en de vrijheid

De hekken versperren een mooie doorgang. Hekken dwarsgeplaatst op de looprichting verstoren het open karakter van het Binnenhof geregeld. Zonder hekken geen democratie lijkt het te willen zeggen. Politici moeten een doorgaande weg zonder blokkades kunnen hebben.

Het publiek gehoorzaamde braaf: de passanten die het Binnenhof gebruiken als doorgang, liepen keurig om de hekken heen en trokken door de breed geplaveide weg voor de politici. Het bewust toegestroomde publiek deed wat het behoorde te doen: hangen op de hekken en foto’s maken van elkaar, de gebouwen en natuurlijk van de hekken. Je verveelt je als je over een hek gaat hangen.

Ik was de voorbijganger en stiefelde mij een weg door hekken en mensen die aan de hekken leven de kleven. Wat verderop liep een persoon in boerka mij tegemoet. Je zag onmiddellijk dat het een man was. De houding, lichaamsbouw en manier van lopen verrieden dat gelijk. Het magere lijf zat verstopt onder de dunne stof. Niemand sloeg acht op de man. Hij wilde een statement maken met een symbool dat op zijn beurt weer een statement maakt. En zo draait de wereld in cirkeltjes om de waarheid heen. Het blijft een opmerkelijk idee dat je vrijheid wilt suggereren door uitgerekend het symbool van onvrijheid te dragen.

En zo zit de democratie gevangen in zijn eigen hekwerk en hijsen de voorvechters van die democratie zich in een gevangenispak. Hoe kun je een probleem ooit oplossen als je de oplossing zelf bestrijdt. Misschien moet ik maar eens een gedicht wijden aan de angst…

Politici in het wild

Tot vandaag lukte het me niet politici in het wild te zien lopen. Zojuist was het in 1 keer raak: Rutte eerst even later gevolgd door Verhagen.

Wat mij vandaag trok, was het spel dat de heren spelen. Rutte kwam als eerste naar buiten en liep van de ene kant van het Binnenhof naar de andere. Hij was binnen, de cameraploegen holden terug en even later verscheen Verhagen. Keurig getimed. Ik wachtte op de 3e speler: Wilders.

Maar Wilders speelde het spel niet mee, hij verscheen niet. En alsof de cameraploegen het wisten: ze holden niet eens terug. De hoop was dus al vervlogen…

Windvaantje van de Ridderzaal is terug

Het vaantje dat in juni werd beschadigd is gerepareerd!

Het windvaantje op de linkertoren van de Ridderzaal is weer terug op het Binnenhof. Dat zag ik vanmorgen toen ik liep van station naar werk. Het vaantje is hard nodig om de politieke wind in Den Haag die momenteel alle kanten op waait, goed te kunnen duiden. Alsof hij ervan op de hoogte was, keerde het vaantje zich keurig tegen het zonlicht in.

Wie de politieke rekening moet betalen van al die windvlagen, durf ik niet te voorspellen. Weten doe ik het wel. Wat ik helemaal zeker weet is dat de rekening voor het maken van het windvaantje naar een meneer Ratelband gaat.

Daar kan geen vliegtuig meer roet in het eten gooien.

Het windvaantje van Emile Ratelband

Iedereen is het vergeten. Het aandachtcircus dat in mei en juni rond het gebroken windvaantje op het Binnenhof. Mediatrekker Emile Ratelband liet een modelvliegtuigje rondvliegen dat neerstortte en in de val een toren beschadigde. Het was het linkertoren van de Ridderzaal.

Per ongeluk
Ratelband zou per ongeluk het vliegtuigje tegen de toren hebben laten vliegen. Ik vraag me af of er geen opzet in het spel was, aangezien het veel aandacht opleverde. Ratelband zou alle schade netjes betalen. ‘Ik huur wel een paar Polen in’, was zijn veelzeggende reactie. Later inspecteerde hij samen met de medewerkers van de Rijksgebouwendienst de schade die hij had veroorzaakt.

Wekenlang bengelde het kapotte windvaantje in de nok de toren, maar vanmorgen zag ik ineens dat het weg is. Het ligt waarschijnlijk ergens ter reparatie. Alleen de noodzakelijke bliksemafleiders wijzen stoer omhoog. Nu moet de Ridderzaal het slechts met 1 windvaantje doen.

Het hele incident met het gecrashte vliegtuigje leverde ook nog nieuwe inzichten op. Zo ontdekte ik dat de 2 torens van de Ridderzaal helemaal niet identiek zijn. Het ene is rond en het andere is 8-hoekig. Terwijl ik altijd dacht dat ze allebei rond waren.

Toch een mooie gewaarwording.