Categoriearchief: beatrixpark

Grote zilverreiger in Beatrixpark Almere

De grote zilverreiger vliegt op in het Beatrixpark

Bij het hardlopen had ik hem al een paar keer zien zitten in de plas van het Beatrixpark van Almere. Hij verbleef in de nabijheid van de blauwe reiger die er altijd zit. Het dier – compleet in een wit verenpak – leek op de blauwe reiger, maar zag er toch anders uit. Rankere kop en langere hals.

Het deed mij aan een ooievaar denken, maar ergens was het beeld niet correct. We reden er enkele weken geleden langs op de terugweg van de speeltuin. Ik stopte en probeerde het dier met mijn mobieltje vast te leggen.

Het mislukte jammerlijk. Het beeld bewogen en in tussen het bewegende groen ontdekte je niks wits. Het dier was allang gevlogen. Veel schuchtiger dan de blauwe reiger vloog hij al op als je van je fiets afstapte. De reiger bleef zitten en wachtte zelfs het fotomoment af om dan als je op een enkele meter van hem afstond op te vliegen.

Grote zilverreiger vliegt over de plas van het Beatrixpark in Almere

Laatst kreeg ik het witte beest toch te pakken. Ik legde hem vast en liet ‘de ooievaar’ trots thuis zien. ‘Dat is geen ooievaar’, zei Inge stellig. Ik keek nog eens naar het plaatje. ‘Wel. Hij is wit’, sputterde ik tegen. ‘Waar is het zwart dan op zijn vleugels?’ wierp Inge op. Inderdaad, de bekende zwarte onderkant van de vleugels ontbraken op mijn ooievaar. ‘Het lijkt wel een reiger, maar dan een witte’, zei Inge. Ik was het daar niet mee eens. Het was een bijzondere vogel, geen albino-reiger. Dat vond ik.

Grote zilverreiger in de verte van de plas in het Beatrixpark te Almere

Bij toeval stuitte ik op een site met prachtige natuurfoto’s en ineens dook daar mijn ooievaar op in een fotoserie over een bezoek aan Gooi en Eemland. In het onderschrift stond dat een zilverreiger was op de foto. Nog wat verder rondspeuren bracht me bij het verschil tussen de Grote zilverreiger en de Kleine zilverreiger.

Inderdaad het was een reiger die daar in de waterplas van het Beatrixpark verbleef, de Grote zilverreiger. Een familielid van de Blauwe reiger, ietsje groter zelfs. Zeker in Flevoland een vaker geziene gast.

In elk geval vaker dan de Kleine zilverreiger, die een stuk zeldzamer is. Of hij zo dicht in bewoond gebied wordt aangetroffen, weet ik niet. Wel was deze schuchter genoeg. Als hij ontdekt dat wij ze alleen maar op de foto zetten, dan verwacht ik dat hij spoedig vaker te zien zal zijn.

IJsbeertje Lars

Na de logé Boris is het enige tijd rustig gebleven, maar donderdag diende zich een nieuwe logé aan. Het jonge ijsbeertje Lars zat in de rugzak van school. Samen met een leesboekje Een ijsbeer in de tropen en een schriftje. Doris was deze week de gelukkige.

Lars is een ijsbeertje dat zijn vader kwijtraakt en in een tropische wereld terechtkomt. Een mooi verhaal over beertje in een wondere en kleurrijke wereld. De knuffel die bij het boek hoort, mocht natuurlijk in bed. Omdat hij een beetje stonk en er groezelig uitzag, is hij zaterdag in de wasmachine gegaan.

De lekker fris ruikende Lars is vandaag meegeweest naar de speeltuin.

In het mandje voorop de fiets van Doris en in het voorjaarszonnetje.

Lars mocht zelfs mee op de schommel.

En van de glijbaan.

Een leuk weekend zo samen met een logeerbeer en een verhaal.

Links
Doris kreeg het boekje Een ijsbeer in de tropen mee van Hans de Beer. Dit boek is uitgegeven door uitgeverij De vier windstreken.

Laat het voorjaar maar komen

Een stelletje op een houten bruggetje in het Beatrixpark. Hij staat evenwijdig aan de leuning, zij heeft zich een kwartslag gedraaid om de volle zon op haar gezicht te laten schijnen. Haar hoofd helt iets naar achter om alle zonnestralen op te vangen. Geen glimpje zon mag haar gezicht missen. De ogen dicht om te laten zien dat ze echt geniet.

De bomen zijn nog kaal, maar het ademt voorjaar in het park. Het kale gras lijkt ineens wat op te schieten in een lichter groen dan het oude. De vogels flirten achter elkaar aan en de kinderen roepen enthousiaster vanaf de schommels in de speeltuin. Jonge vaders slaan liefdevol een arm om de even jonge moeders.

De zon schuilt even achter een wolk. De jongen van het stelletje pakt haar hand. Haar ogen gaan open. Ze zetten zich in beweging van het bruggetje af. De wolk condens die ze uit hun monden blazen, is het laatste restje winter. Laat het voorjaar maar komen…

Buizerd

Zijn borst zwelt tot een slagschip
de zon wappert zijn veren droog
Zijn ogen turen smal de regen weg en
haviken snel zijn snavel vooruit

Het gras gemaaid krioelen muisjes
hun verloren nestjes uit
Zelfs de reiger loopt zijn stelten
het veld door en tuurt naar vluchtend eten

Als ik een vlieger ben en hoog mag
turen over veld en haard
Dan doe ik of ik niets zie
en verbleekt de hardloper in zijn geel

Roetsj

Doris krijgt geen genoeg van glijbanen. Vanmiddag na het bezoek aan de kinderboerderij, zijn we eens gestopt bij de speeltuin in het Beatrixpark. Allemaal houten huisjes, bruggetjes, schommels en een natuurlijk de glijbaan. Allemaal heel leuk om over te lopen, af te glijden of heen en weer te schommelen…
Glijden


Of schommelen

Of over een wiebelend bruggetje lopen