Categoriearchief: band

Lekke band

Drukke dag op het werk gehad. Langer doorgegaan in de hoop dat de stapel dan slinkt. De avond valt donker. Het miezert een beetje. Net een appje gestuurd dat ik om half 7 thuis ben. Kwart over 6, kom ik bij de fiets aan en ik zie het al van een afstandje: lekke band.

Dat gevoel. De gedachte die door je hoofd schiet. Shit. De teleurstelling want het loopt anders dan je verwachtte. Je bent al moe van het werk en nu ben je extra lang onderweg naar huis.

Zo’n trieste blik: een fiets met een lege band. Hij staat al wat minder stabiel. De velgen drukken op de stoep. Geen beweging meer in te krijgen. Tas in de fietstas en dan maar gaan lopen.

Zo ga ik door het duister over het verlaten industrieterrein. Een verdwaalde auto passeert langs mij. De plassen water opspattend. En ik probeer er een beetje tempo in te krijgen.

Over een halfuur thuis? Hopelijk om kwart voor 7. Het is later dan ik in mijn hoofd had. Maar dat is nu eenmaal. Niks aan te doen.

De gedachte dat ik straks in de kou zo’n band moet plakken. Dat je vingers niet meer los willen. Alles nat en alles blubber. Het groot onderhoud in de buurt, maakt van alles een modderpoel. De planten zijn weg en zelfs de vogels zijn gevlucht.

De natte aarde kleeft zich vast aan je fiets, maar je bent tegelijk zo blij dat je thuis bent, dat je wat straks komt, maar even vergeet.

Joris Linssen en Caramba

Met jou heb ik geleerd - Joris Linssen - 2 Met Caramba en Manzanero in sepia rechtenvrij Joris Linssen en Caramba (2)De uitzending van Stef maakte ons nieuwsgierig naar de mariachimuziek. ‘Dat doet toch zo’n interviewer’, vroeg ik Inge. We moesten even nadenken hoe hij ook alweer heette. ‘Joris Linssen’, zeiden we vrijwel in koor. We keken even rond op internet en belandden snel op zijn spoor. Inderdaad Joris Linssen zingt mariachimuziek uit Mexico, samen met zijn band onder de naam Caramba.

Ik nam een paar dagen na de uitzending 2 cd’s mee uit de bibliotheek: Licht en Vurig. Het laatste is de registratie van een live concert in Houten. Het eerste is de laatst uitgebracht cd.

De cd Licht is werkelijk prachtig. Het vormt een evenwichtig geheel waarbij vrolijk, verdrietig, bedachtzaam, uitbundig en melancholisch elkaar mooi afwisselen. Ook is het een mooie balans tussen zelfgeschreven en gecoverde liedjes.

Hoogtepunt zijn de liedjes ‘Een woord, een zin’ en ‘Met jou heb ik geleerd’. Het laatste lied is een Nederlandse bewerking van het nummer ‘Contigo Aprendi’ van Armando Manzanero. Een heel mooie en gevoelige uitvoering waarbij het lied drie keer wordt uitgevoerd, in het Nederlands, alleen muziek en tenslotte in het Spaans.

Inge is ook heel enthousiast over de muziek en we zijn samen verder gaan speuren. Zo kwamen we ook bij de documentaire over het tournee dat Joris Linssen en Caramba maakten door Mexico. Ze brachten een bezoek aan de zanger Amrando Manzanero.

Joris Linssen is een groot bewonderaar van deze zanger en liedjesschrijver. Ook bezochten ze het graf van de Mexicaanse zanger José Alfredo Jiménez waar ze de bewerking van het lied ‘La vida no vale nada’  zongen, Het leven is knap waardeloos.

Het levert een prachtig portret op van de Mexicaanse muziek, de muziek die mensen bindt en de emoties die de mariachi oproept. Het gaf een mooi compleet beeld van een man die vol overgave Nederland de mooie Mexicaanse muziek overbrengt.

Lekke band

image

Ik kom met een tas vol boodschappen terug bij mijn fiets, maak het slot los en pak hem bij het stuur. Ik voel het meteen: lekke band. Balen, want ik heb het koud en voel de wind langs mij gaan. Nou moet ik ook nog naar huis lopen.

Rustig loop ik naar huis, de tas op de bagagedrager hou ik goed vast. Gelukkig is het droog en ik laat de boosheid meenemen door de wind. Nog even een foto van de zon en ik kan er weer tegenaan.

Maar mijn handen voelen koud en het is eigenlijk best een aardige tippel. Als wat verderop ook nog eens een buitje over me heen komt, baal ik weer.

Ik zet de fiets tegen de schuur en laat hem daar even lekker staan. Als ik later die middag genoeg moed bij elkaar heb, durf ik weer naar mijn fiets te kijken. Dan zie ik de oorzaak: tegen de zijkant van de band drukt een punaise in de band.

image

Dat kan niet van de straat zijn, maar moet bewust erin gedrukt zijn. Wat een hufters! Zeker als ik de band licht en ontdek dat naast het gaatje nog een gaatje zit. Ze hebben er dus ook nog eens meerdere keren in geprikt. Hoe bestaat het!

En ik vraag me af wat er nou de lol aan is. Zouden ze nu zitten gniffelen achter een marktkraam of zouden ze plezier hebben bij het prikken van de punaisepunt in mijn fietsband?

Ik begrijp het niet, want ik heb een halfuur werk aan hun lolletje van hooguit een halve minuut.
image

Glasscherven op de ijsbaan

De weg naar het zwembad zit zondagmorgen vol gevaren. Gevaren in de vorm van glasscherven. Er zijn mensen die het leuk vinden om lege – of misschien zelfs gevulde – bierflesjes op het fietspad stuk te slaan. Zo vormt zich een heus spijkerbed aan glasscherven.

Met lekke banden tot gevolg. En ik heb er al een paar gehad deze herfst. Zeker, ik probeer uit te kijken. Onderwijl een slingerende dochter waarschuwend. ‘Het is glad. Er liggen glasscherven. Er komt iemand van rechts.’

De waarschuwingen gelden vooral voor mijzelf. Vanmorgen trof ik weer een fiets in de schuur met een lege band. Dit keer een voorband. Restte niks anders dan te voet naar het station te gaan. Rennend koos ik het grasveld van het Manifestatieveld. Scheelt toch weer een paar 100 meter glijden over de ijzel. De wegen in Almere waren vanmorgen namelijk bedekt met een laagje ijs. De Grote markt in Almere was even veranderd in een winterijsbaan.

Bij thuiskomst vanavond mocht ik dus weer in het koude schuurtje. Band plakken. De voorband. Het lek was snel opgespoord. De dader ook. Het gevolg: een jaap in mijn wijsvinger en eentje in mijn middelvinger.

Ik speurde met 2 vingers aan de binnenkant van de buitenband naar de oorzaak: een glassplinter. Op het moment dat je er langs gaat, trek je een haal in je vinger. Van de vorige heb ik een paar dagen aardige last gehad. Dat krijg je als je met 10 vingers typt en je werk typen is.

Hopelijk overleef ik morgen glas en ijs. Als de band goed gerepareerd is.

Lekke band plakken

Banden plakken in het schuurtje in november

Een goede week rijd ik op mijn gloednieuwe achterband van 35 euro. Als ik op de terugweg de rest waarschuw voor het rondzwervende glas op het fietspad, krijg ik een compliment. ‘Je band valt echt op ten opzichte van de rest.’ ‘Ik moet oppassen’, grap ik. ‘Hij begint er te mooi uit te zien.’

Ik snap niet waarom mensen moedwillig bierflesjes of ander glaswerk moeten gooien op het fietspad. Een waar spijkerbed van glas weerhoudt zo de fietser zijn weg. Zouden het de leeglopende banden zijn waar de hangjongeren plezier aan beleven? Het idee van die hardwerkende vader die in de regen op weg naar huis fiets. Eindelijk bijna op de helft, verzucht hij, verlangend naar de zuurkool met worst. In gedachten snijdt hij al de speklap in stukken. De zuurkooldamp kriebelt zijn neusgaten binnen. En pffft, daar loopt zijn band leeg. Lees verder Lekke band plakken

Band lekgestoken

image

De fietsen staan anders dan ik ze achtergelaten heb vanmorgen. Een klein fietsje drukt tegen mijn fiets aan. Het stond er eerder niet. Ik trek mijn fiets uit het rek en merk dat er iets niet in orde is. De band is lek. Dat was hij vanmorgen niet toen ik hem erin reed. Er heeft iemand aangezeten. Dat zie ik. Zouden ze?

Ik kijk snel, maar zie niet iets dat wijst op een leeggedraaid ventiel. De band is zo plat als een dubbeltje. Lopen, er zit niks anders op. De novemberduisternis slaat om zich heen. Samen met de waterige kou doet het mij naar huis verlangen. Maar het gaat niet. Ik moet met een fiets aan mijn arm lopen. De lekke band zorgt ervoor dat hij onstabiel over de straatstenen zwabbert.

Ik heb geen zin om mijn fiets thuis aan een uitvoerig onderzoek te onderwerpen. Als ik lucht in het ventiel blaas, blaast ergens anders de lucht er even hard uit. Er is geen land mee te bezeilen. Lekgestoken met een mes, luidt mijn snelle conclusie. De plek staat te ver van de loop af. Op een onbewaakt moment – en die zijn er veel in een onbewaakte fietsenstalling – kunnen vervelende lieden toeslaan.

Naar de fietsenmaker. Hij lacht me al toe, noemt mijn naam. Een slecht teken. Deze maand ben ik al eerder bij hem geweest met een kapotte fiets. Nu heeft de achterband het begeven. De schade: 42 euro voor een nieuwe binnen- en buitenband. Of hij is lekgestoken, durft hij niet te zeggen. Ik zie de grote gaten in de buitenband en weet genoeg.

Wat de lol aan het leksteken van andermans band is, zou ik niet weten. De schade is groot. Ik vraag me af of ik niet gewoon mijn fiets op een andere plek ga stallen. Het zou mij een hoop ergernis schelen. Maar dan loop ik de kans op een bon. Vaak werkt het zo namelijk: een draaideur is moeilijker tot stilstand te krijgen dan een fietser zonder licht.