Categoriearchief: avondvierdaagse

Triomf – #WoT

imageVier avonden achter elkaar gelopen voor dat stukje metaal: de medaille. Vanavond kreeg ze hem uitgereikt. Het was droog gebleven, al kostte het vanavond veel moeite om in beweging te komen.

imageWe kropen de eerste kilometer vooruit. De paadjes in het park waren te modderig en te smal om ons snel door te kunnen laten. Na de pauze kwam de triomftocht. Trotse kinderen, dwars door de stad.

imageDe laatste meters waren echt een feest. We hadden niet eens meer in de gaten dat we liepen. Als iets verderop ook nog eens het schoolhoofd staat met rozen, dan is het extra feest.

imageBij de finish kreeg ik de medailles voor het lopen van de vierde avondvierdaagse in mijn handen gedrukt. Ik mocht de medailles uitdelen aan de leerlingen. Ze waren trots. En ik gaf er ook één aan een vader. Hij was net zo trots.

Avondvierdaagse

imageGillen in tunneltjes, zingen en snoepen. Het is weer avondvierdaagse. Net zo’n traditie als Sinterklaas, het paasontbijt en het kerstdiner. We vormen ook een hecht clubje van ouders en kinderen. Weten al precies wie er altijd te laat komt en wie er onderweg achteraan loopt te sjokken met zere voeten.

Ik baal altijd van het tijdstip en de plicht er elke avond weer om kwart voor zes mij te melden. Als het dan ook nog eens regent, moet ik flink wat moed verzamelen om toch naar het startpunt te fietsen.

Maar als het dan eenmaal zover is en we eindelijk lopen

imageDe groep waarmee ik loop, loopt altijd achteraan. Er zitten een paar ouders tussen die laat komen. Het lijkt dan dat alle avondvierdaagsewandelaars vertrokken zijn en wij nog staan te wachten. Gelukkig laat ik dan mijn leiderschapskwaliteiten gelden en jut de groep een beetje op tempo te maken.

Het eerste jaar staarden ze mij verbaasd aan, maar nu beginnen ze er toch de sokken in te krijgen en komen we rond zessen in beweging. Dan sluiten we aan bij de rest en sjokken met de snelheid van een rouwkoets vooruit.

Vandaag regende het ook nog eens. Net als het gillen in tunneltjes, snoepen en zingen, hoort dat ook bij de avondvierdaagse. Het sijpelde in een voortdurende stroom naar beneden. De meesten liepen in een plastic poncho over hun jas. Ik droeg de regenjas en een paraplu erboven. Zo werden alleen de broekspijpen van onderen nat.

imageHet duurde lang voordat we bij de pauzeplek waren want we moesten lang in de rij wachten. Andere groepen die pauzeerden beletten de weg. De moeders die voor de koffie en fris zorgden hadden alles al klaargezet. Zo konden we snel weer verder.

Het tempo was gelijk een stuk hoger. De tongen werden losser en de regen stopte. Zo kwamen we langzaam weer terug bij het begin. We passeerden rakelings de plaats waar we gisteren pauzeerden en liepen in een rechte lijn naar het startpunt.

Dan is het eigenlijk best gezellig, ontdek je al wandelend. Zo in een lange rij achter elkaar aan. Je spreekt weer eens andere mensen en hoort gelijk wat er allemaal op school leeft. Ik ben dan snel het haasten met eten en het andere opschieten vergeten. En zij heeft de hele rit lopen genieten.

Daar doe je het toch allemaal voor.

image

De laatste avond

image

Daar is hij dan de laatste avond van de avondvierdaagse. We hebben over het weer niet te klagen gehad, maar toch ben ik blij dat het de laatste etappe is. Vier avonden op rij, vroeg eten, haasten om op het sportveld te komen. Dan die vijf kilometer in een rij slenteren en tenslotte halfgaar op de bank storten Niet zozeer van de inspanning als vanwege al het gedoe er omheen.

image

Het hoort natuurlijk bij de opvoeding. En we maken er onderweg het beste van. Gillende kinderen onder de bruggen. Heen en weer rennen, het taluud nemen en hollen door het hoge gras. Ze vindt het heerlijk, rent en gilt uitgelaten met de anderen mee. En geniet.

image

Onderwijl klets ik met leerkrachten en ouders van schoolgenootjes. In vier avonden tijd leer je de school kennen en weet je wat de vaders en moeders van haar klasgenootjes doen. Elke avond gaat het gesprek verder.

image

Maar als dan daar die laatste kilometer begint, ben ik blij dat het einde in zicht komt. Gewoon lekker ’s avonds op de bank ploffen en met een goed boek op schoot genieten. Het vooruitzicht dat het straks zover is, maakt me al vrolijk. Nog even…

Waar komt de Avondvierdaagse vandaan?

image

Waar komt die avondvierdaagse nou eigenlijk vandaan? Een collega-vader vroeg het aan mij bij het wandelen. Geen idee. Het schoolhoofd wist het ook niet. Hij herinnerde zich niet of hij hem ooit gelopen had, maar sinds hij in het onderwijs zit, liep hij de avondvierdaagse. Volgens mij is het een traditie die wel tot de oorlog teruggaat, zei ik. Dat zoeken we op, beloofde ik.

Ik dacht aan de vele optochten die er zijn. Met als hoogtepunt de feestelijke laatste avond. In Veenendaal werden we de laatste kilometer vergezeld door de fanfare. In Almere gebeurde dat vorig jaar omdat het een jubileumjaar was. De intocht is toen ook verplaatst naar de Esplanade. Het regende pijpenstelen, waardoor het uiteindelijke hoogtepunt voor de schouwburg een beetje in het water viel.

Ik dacht aan de eeuwwisseling. We zijn het maar gaan opzoeken. Wikipedia biedt uitkomst. De wandelmars bestaat als sinds 1909. In 1940 werd het voor het eerst vier opeenvolgende avonden gehouden. Het groeide snel uit tot een fenomeen. Niet eens zozeer bedoeld als protest, maar de Duitse bezetter zag het wel zo en verbood de optochten. Na de oorlog zijn de wandelmarsen weer in ere hersteld. En zoals dat snel gaat bij het gewoontedier mens, het werd een jaarlijks evenement.

Vooral voor kinderen is het een fenomeen. Ze beginnen er steeds jonger aan. De kleuters lopen al enthousiast mee. Daar is de afstand wel voor aangepast en veranderd in 5 kilometer per avond, in plaats van de gebruikelijke 10 kilometer. Zodoende is de 5 kilometer in Almere uitgegroeid tot de populairste afstand. En daar hebben veel ouders al moeite genoeg meer.

Naast de avondvierdaagse heeft Nederland ook een aantal andere vierdaagsen. De wandelvierdaagse in Nijmegen is de bekendste en populairste. Het evenement trekt veel bezoekers. Daar zijn de afstanden iets ruiger en daarmee de ontberingen wat groter. Het lopen in een lange stoet achter elkaar associeer ik wat minder met wandelen, maar meer met een mars. De reactie van de Duitsers is wel begrijpelijk.

Ik ben er niet bekend mee in hoeverre de vierdaagse ook in het buitenland wordt gelopen. Misschien hebben we wel een oer-Hollands fenomeen te pakken. Maar dat is een vraag voor een andere avond of misschien wel een volgend jaar.

Avondvierdaagse

image

Het hoort bij de opvoeding: de avondvierdaagse. Een heel geregel om op tijd op het terrein te staan. Het begint namelijk precies op etenstijd. Om 18 uur vertrekt de groep van de sporthal. Dan moet de prak in de mik zitten en alles zo geregeld zijn dat je aan de start kunt verschijnen.

Met het mooie weer is dat extra lastig. Zeker als Doris nog even buiten gaat spelen en rond etenstijd niet thuis is. Als ik dan op zoek ga en haar niet kan vinden, is het extra stress. De hele buurt gaat op speurtocht. Tot we haar vinden. Ze is bij een vriendje gaan spelen zonder het te melden.

Zo verdwijnt de prak in enkele minuten in de mik en vertrekken wij met meer stress dan eten in de maag. Gelukkig op tijd voor de start en daarna lekker lopen. Wat een heerlijk weer. Gewoon een toetje.

Wat is het weer de vorige twee jaar slecht geweest zeg. Met andere ouders halen we de herinneringen op. Het zijn natte herinneringen. Hoe we langs de spoorbaan doorweekt werden. Hoe we onder de paraplu snel onze koffie opdronken en verder gingen.

En nu? Heel veel zon. Het maakt bijna alles goed. Nog twee avonden en we kunnen weer rustig eten. Net als dat de medaille binnen is.

Uitgelopen – Avond4daagse slot

image

De vierde en laatste avond dreigde in het water te vallen. Zeker op weg naar de Esplanade voor de feestelijke slotavond van de 30e Almeerse Avond4daagse viel de regen flink. Maar de weergoden waren gunstig gezind. Al onderweg naar de start klaarde het op. De donkere wolken balden dreigend de vuisten, maar regen viel nauwelijks.

We moesten wachten bij het bruggetje op een gesponsorde appel. Daarna liepen we lekker door Filmwijk. De pauze viel sneller dan verwacht, net als het bloemetje dat we van directeur meester Paul kregen vlak voor het Lumièrepark. Daarna volgden de laatste meters. Opnieuw liepen we over het bruggetje, weer een gesponsorde appel.

image
Moe en voldaan met medaille en bloemen

De regen sloeg nu iets genadelozer toe. De muziek was amper te horen. De Esplanade was al leeggelopen toen wij aankwamen. Iets verderop kwamen de medailles. Wat een blijdschap. Wat een trots. Met een vermoeide en even trotse meid ging ik naar huis.