Categoriearchief: almere

Red de mensheid, help een medemens

Hij stond stil op het kruispunt, voor de weg terwijl hij alle ruimte had. Voortdurend passeerden auto’s en fietsers, maar niemand leek hem te zien. Ik had hem veel eerder al zien langsrijden voor ik de winkel binnen ging. De boodschappen waren gedaan en ik zag hem daar staan terwijl hij makkelijk naar de overkant kon.
Ik besefte pas op het vluchteilandje dat de man mij eerder passeerde. Daarom keek ik nog een keer om naar hem en vroeg of het wel met hem ging. Hij schudde het hoofd en was wat verward. Zijn wagentje stond stil en ik vroeg me af wat het precieze probleem was. Hij kokhalsde en mompelde dat zijn karretje het niet deed. ‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg ik hem. ‘Kunt u de politie bellen?’ Dat 0900-nummer schoot mij niet te binnen en ik vroeg een passerende mevrouw wat ik moest doen. ‘Gewoon 112 bellen’, riep ze en reed alweer verder met haar haast.
Ik belde en een ambulance en politiewagen stonden na een minuut of vijf bij ons. Toen dromde het volk samen. ‘Wat is er gebeurd’, vroeg een groep jongeren, uit op een verzetje. Passerende auto’s keken naar ons en niet meer naar het verkeer dat voor hen reed. Kortom, toen was opeens iedereen er wel. Ik heb de man de ambulance in geholpen en de kar van de man naar de overkant van de weg mee gesleept.
‘Bedankt meneer’, mompelde de man schor, terwijl hij een bakje in de hand hield om eventuele kots op te vangen. Help een medemens en red zo de mensheid, ging door mij heen. Daar had ik graag die twintig minuten van mijn leven voor over.

Meer meer

De ongerepte natuur en het idyllische platteland. Dit zijn twee van de zeven idealen over de inrichting van Nederland. Dat staat in een onlangs uitgebracht rapport van Wim Derksen, De staat van de Ruimte: Nederland zien veranderen.
Ik heb het rapport eens doorgebladerd en ik merk dat dit misschien het antwoord is op de vragen die ik in de schoot krijg geworpen. Sinds ik in Almere woon, merk ik dat het vooroordeel van Almere als de plaats waar alleen het bouwen van huizen belangrijk was. Almere en Vinex worden in een adem genoemd.
Dat is treurig, omdat Almere naar mijn mening juist een plaats is waar ontzettend veel aandacht is besteed aan wonen in brede zin. Er is hier dan wel geen oud stadshart, er is wel heel veel natuur. Een park ligt op enkele minuten loopafstand, waar je ook woont. De infrastructuur is perfect, misschien wel iets te perfect. En de relatie met het water levert prachtige plaatjes op, die echt Nederlands zijn.
Juist deze aspecten benadrukt Derksen in zijn rapport. Gebieden als de Achterhoek, Twente en Drenthe, waar we zo zuinig op zijn, bevatten een landschap die niet echt uniek is in Europa. De polder en het water, maken Nederland uniek. Dat moet uitgebuit worden. Het idee van Nederland als delta is meer een ideaal dat aansluit bij de huidige situatie, dan het idee van de ongerepte natuur. Ongerepte natuur bestaat niet meer in Nederland. Dat vond de dichter Bloem al in zijn gedicht ‘Domweg gelukkig in de Dapperstraat’.
Het IJsselmeer moet meer zijn dan de klotsende waterbak die het nu is. Ik vind het IJsselmeer al heel erg mooi, zeker als ik over de dijk hol, met magistrale uitzichten. Maar als dit onderdeel van het landschap meer in beweging komt, het getij terugkeert en het groene water wat doorzichter van kleur wordt, is dit meer nog meer meer.

Het begin

Een kale zandvlakte, waarop soms een berkenboompje groeit. Zo ziet Almere-Poort eruit, de nieuwbouwwijk die verrijst tussen Almere-Stad en het Almeerderstrand. Ik was er vandaag met hardlopen en bedacht dat de plek waar ons huis staat, ook zo heeft uitgezien. Het is moeilijk voor te stellen dat deze vlakte straks bebouwd wordt. De twee gebouwen, het Almeerse Topsportcentrum en het Groenhorstcollege. Verder is de ruimte tussen de rijksweg en de spoorlijn leeg.
Een paar wegen begeleiden de passant door het rulle zand. De hardloper voert een strijd tegen de elementen zand, zee en wind. De hoge rietkragen rond de sloot die het terrein doorkruist, doet mij denken aan de sloot, of misschien is gracht een beter woord, die voor mijn huis ligt. Zo heeft ons watertje er dus ook bijgelegen. Vreemd idee dat 25 jaar en ‘s mensenhand een landschap zo ingrijpend kan veranderen. Hoe ziet Almere Poort er over 25 jaar uit? Is het net zo groen, of groener dan de wijk waarin ik woon?
In Almere Poort werkt de gemeente samen met een projectontwikkelaar aan het idee om je eigen droomhuis te bouwen. Je krijgt dan een lapje grond toebedeeld voor een schappelijke prijs en kunt daar dan op bouwen wat je wilt. Het bedrag van de bouw is niet helemaal gratis, het begint bij een ton in euro’s. Als ik de gelikte filmpjes op de website zie, stijgt mijn wantrouwen met de seconde. Een projectontwikkelaar, een huis en zo goedkoop: dat kan niet!

De trots van Nederland

De trots van Nederland. Het is niet een vlaggenschip, ook niet een fotomodel die fier de lens in kijkt, of een bouwwerk dat uit de voegen barst. Nee, de trots van Nederland is Rita Verdonk. Op de cover van DAG tuurt met haar enigszins slome ogen, die meer aan koeienogen doen denken, dan aan de ogen van een pauw.
Kun je eigenlijk trots zijn op Nederland, vraag ik mij de hele dag al af. Is het de VOC-mentaliteit, of de tolerantie? De mateloze tolerantie waar we zo trots op waren, heeft plaatsgemaakt voor een lege angst voor alles wat vreemd is. Ik vind dat jammer, maar ik heb makkelijk praten en woon niet in een achterstandswijk waar meer dan de helft van de mensen niet in Nederland geboren is. Alhoewel de Stedenwijk in Almere niet positief bekend staat. Tenminste ik moet aan anderen altijd uitvoerig uitleggen hoe leuk mijn straat wel niet is.
Verdonk stevent als een VOC-schip recht door de zee op haar doel af, maar als ze in de buurt van het doel komt, laveert ze doelloos weg. Net zoiets als Geert Wilders. Deze mensen benoemen het probleem verkeerd. Niet de islam is de schuldige, maar de sociale en materiële achterstelling van deze mensen. Het ontbreekt helaas aan een overtuigende tegenargumenten. De oplossing van het probleem ligt niet in een immigratiestop, maar in armoedebestrijding. Het jammere is dat het kabinet waarin Verdonk minister was, aan het eerste uitvoerig aandacht besteedde en het tweede vergat. Armoede is een grotere bedreiging dan de islam, denk ik. Bestrijd je het eerste, dan win je het tweede.
Kun je trots op zijn in Nederland? Op wijken waar mensen wonen die niet weten wie naast hen woont. Op mensen die elkaar het licht niet in de ogen gunnen. Op mensen die zelfs in de file nog voor iemand anders piepen omdat ze zichzelf vijf meter meer voelen dan de auto die ze inhalen.
Trots van Nederland zou voor mij eerder een ideaal zijn, mooi verwoord in een toespraak die bekijft. Woorden die niet alleen iets zeggen, maar een echt doel voor ogen hebben. Helaas vind ik die niet bij Verdonk.

Pinnen

Denk je dat niemand, je pincode ziet, maar vanuit de snackbar boven kun je gewoon zien welke code iemand in het apparaat toetst. Het pinautomaat bij de Albert Heijn in Almere stad stond vorige week in de Almere Vandaag. Van bovenaf gefotografeerd zag je een man zijn code intoetsen. Zijn vinger lag bij de ‘4’ en de verslaggever schreef de pincode erbij die hij had zien intoetsen. Vlak achter de man stond een parasol. Als je nu die parasol iets naar achteren schuift, ziet niemand het, dacht ik.
Het krantenbericht was genoeg waarschuwing voor de Albert Heijn om het ding te verplaatsen. Nu staat het op een andere plek, maar ik ben er nog niet zeker van dat niemand mijn code ziet. Want ik heb het gevoel dat vanaf de trap bij de ingang nog veel te zien is. Opgelet voor mensen met verrekijkers dus…

Aardig van schicht en roffel

Op nog geen vijftig meter van ons huis sloeg de bliksem maandag in de treurwilg. De boom had al een eerdere slag door wind of bliksem te verduren gehad, want een deel van de stam leefde al een gespleten bestaan.

Nu is de treurwilg nog treuriger doordat de bliksem een nieuw stuk van de boom heeft weggeslagen. Ik hoor de inslag nog knallen. Het hout kraakte gelijk met de enorme dreun die de slag maakte. Wat later volgde het geluid van de kettingzaag die het fietspad moest bevrijden van de gevallen stam.

Ik herinner mij een holle boom, bij het gelijknamige pannenkoekrestaurant in Overberg. De boom was hol van binnen en de bliksem had er een aantal keren ingeslagen. Het lijkt wel of sommige bomen die bliksem naar zich toetrekken. Zoiets lijkt het ook wel bij de treurwilg aan de Alkmaargracht.

Ik ben benieuwd wanneer de volgende inslag is. Vannacht klonk de roffel al heel dreigend, maar de boom bleef gespaard. Toch aardig van schicht en roffel.