Categoriearchief: almere strand

Dekkleedje – Sientje (52)

De kou kreeg vat op de winter. Het was lang niet zo koud geweest. De sneeuw vlokte uit de hemel. Het was meer dan tien jaar geleden de laatste keer geweest dat er zoveel sneeuw viel. Wij liepen gewoon buiten met de hond. Sientje rilde weleens als ze buiten stond, maar we sloegen er weinig acht op. Daar moest ze wel tegen kunnen. Ze kon er ook tegen. Dan stapte ze binnen en kroop weer in haar mandje, dicht tegen de verwarming. Of ze vond wel een plekje op de bank naast ons. Lekker warm.

Maar met de jaren werd ze strammer. We merkten dat ze bij vorst de hele weg buiten liep te rillen. Daarom ontwierp Inge een speciaal dekentje voor over haar rug. Ze zocht een lapje stof, maakte er een mooie print bovenop met een foto van Sientje in de zon. Met een handig elastiek kon je het onder de buik door trekken en aan de andere zij weer vastknopen. Ze liep er wat onwennig mee, maar het warmde haar enigszins in de bittere kou.

Bibberen

Of het zin had, betwijfelde ik toen ik met haar liep en ze net zo ferm bibberde als dat ze zonder jasje zou lopen. Bovendien vroeg het aantrekken best veel tijd en aandacht. Als Sien aan de ketting ging, moest ze ook meteen uit. Duurde het wachten te lang, dan kwam de plas nog tijdens het aankleden. We hadden die ervaring al opgedaan bij het uittrekken van de jasjes na een operatie. Als ze dan uitgelaten moest worden, ging het jasje juist uit om de kleren droog te houden.

Als het sneeuwde kwam de pup in Sientje los. Ze sprong en danste op het koude pak sneeuw. Dan rende ze een eindje vooruit, draaide rondjes en hapte naar de sneeuw. Het hondje dat nooit speelde veranderde ineens in een speelse pup die van gekkigheid niet meer wist wat ze deed. De kop oogde vrolijk en als ze wat gekalmeerd was, struinde ze met haar neus vlak over de sneeuw. Alle nieuwe geurtjes opsnuivend. Op zoek naar de oude sporen.

Teckelrennen

Het was een van de laatste winters dat we met haar naar Almere Strand gingen. Van het ijs op het Gooimeer moest ze niet zoveel hebben. Ze vond het maar glad. Ze krabbelde eroverheen op zoek naar het houvast van de wal. Op het zand wist ze wel raad. Ze holde heel hard over het ijsstrand. Ik was er verbaasd over dat een oude teckel die in de zomer ervoor een hernia had gehad, zo hard kon rennen. Ze rende de poten uit het lijf. De oren flapperden in de vrieskou. Zelfs met een jasje aan en een hernia in de rug kon zelfs een oude teckel heel hard rennen.

Lees het vervolg: Buitengesloten »

Abonneer je op de nieuwsbrief en lees elke week een nieuwe herinnering aan Sientje. De nieuwsbrief is geheel gratis en verplicht je tot niets.

[mc4wp_form id=”20905″]

Kettingreactie

imageMooie scènes van Vis à Vis’ Picnic backstage zijn de momenten waarop een kettingreactie wordt gecreëerd. Dan gebeuren er allemaal dingen in reactie op elkaar. Zo is een moment dat iemand een warme strijkbout tegen het achterste van een ander houdt, die schrikt, er springt iets omhoog, er valt een ladder waarna een ander een opdoffer van achteren krijgt, opspringt en weer iets anders in beweging brengt.

Typische kenmerken van buitentheater waar ik gek op ben. Net als een minimum aan taal. Als er iets gezegd wordt, dan op zo’n manier dat je aan de gebaren en bwegingen erbij genoeg hebt. Hetzelfde gebeurt natuurlijk ook aan de voorkant, maar daar word je meer meegenomen door het verhaal. Het ontbreken van een verhaal, maakt het voor mij interessant.

Het zijn verhaallijnen als het ontbreken van de acteur Alex. Hij komt op een bepaald moment aan met een taxi, legt zijn tas op het dak van de auto. Je voelt al dat dit misgaat. De auto rijdt weg nadat regisseur Cor de chauffeur betaald heeft. Met de koffer op het dak. Een slapstick-tafereel waar ik van geniet.

imageDat het verhaal aan de voorkant het verhaal aan de achterkant draagt, zie je als je voor ziet. Voor mij was het aantrekkelijk om dit achteraf te zien. Ik had alle voorwerpen, karakters en elementen al gezien zonder het verhaal te hebben gezien. Ik mocht de voorstelling achter reconstrueren bij het zien van de voorstelling voor.

Al blijf ik vinden dat ik achter ook wel alleen had kunnen zien. Het zou mij evenveel plezier hebben gegeven. Ik vraag me wel af of ik dat gevonden zou hebben als ik alleen voor zou hebben gezien. Voor had een verhaal en effecten. Achter was eerlijker, kaler en daardoor ook veel knapper.

Hier kwamen veel meer elementen samen als slapstick, acrobatiek, clowneske, toneel en drama. Voor was er veel minder sprake van zichtbare acrobatiek en ook het clowneske werd meer verborgen achter het verhaal.

imageHet lijkt op de achterkant van een borduurwerk. Aan de achterkant zie je helemaal niet wat er op de voorkant staat. Het vormt een heel eigen beeld met eigen elementen, maar staat onlosmakelijk verbonden met de voorkant. Ik vond de vermenging van voor en achter erg mooi en uitdagend. Waarbij ik stiekem meer genoot van de achterkant dan van de voorkant.

Vis à Vis’ Picnic

imageDan weet je niet zo goed wat je van de voorstelling Picnic van Vis à Vis zelf kunt verwachten. Begin je frontstage of backstage? Voor kleine kinderen adviseert Vis à Vis op haar website om achter te beginnen. Zo krijg je de gelegenheid het stuk aan de voorkant al een beetje te vatten, zonder de geweldadige taferelen te zien. Het leek mij wel wat om achter te beginnen, dan word ik niet zo overdonderd door het verhaal en kan ik het op een andere manier zien.

Waar ik niet aan dacht was dat het misschien wel een heel ander toneelstuk zou zijn. Achter spelen de toneelspelers een eigen voorstelling die weliswaar nauw aansluit bij de voorstelling die voor speelt, maar ook heel goed op zichzelf gezien kan worden.

Niets is wat het lijkt. Zo kwamen er drie dames later binnen. De voorstelling achter was al min of meer begonnen. Zo leek het net of de dames onderdeel van de show waren, compleet met de jurkjes en de handtasjes. Het bleek wel om publiek te gaan.

imageOf later toen mijn buurvrouw haar flesje water uit handen liet vallen. Kort daarvoor was een heel spektakel geweest met water. Ik kreeg een natte broek, maar het sloot naadloos aan op het spannende spel dat voor speelde. Zo had ik het nauwelijks in de gaten. Ik ging helemaal op in het spel.

Het is een mooi concept om hetzelfde toneelstuk twee keer te spelen. Dat is ook de kracht van Vis à Vis, buiten het spektakel dat de voorstelling zeker ook is. Het tafereel aan de voorkant waarbij een stel kampeerders plotseling in een heel bijzondere situatie verzeild raakt. Vanaf dat moment wordt het van kwaad tot erger en loopt het helemaal uit de hand.

Daar heb je achter niet zoveel van in de gaten. Daar laat je je meenemen door de bizarre situaties die crew en ‘toneelspelers’ deels zelf veroorzaken. Ook hier een spel van hebzucht, jaloezie en liefde, maar dan op een ander vlak.

imageDe misleiding is er ook, zoals de toneelspeelster die in konijnenpak het toneel op gaat. Ik heb haar niet gezien aan de voorkant, maar het is een hilarische scène achter. Of het lijntje coke dat de toneelspeler wil snuiven, of de plekjes waar Cor (de regisseur) zijn drank heeft verstopt. Het zijn allemaal grappige momenten die het stuk backstage minstens zo interessant maken als de voorkant.

Het verhaal aan de voorkant is minder fragmentarisch en vormt een afgerond geheel. De kracht van de voorstelling ligt in de combinatie van achter en voor. Twee keer hetzelfde stuk, maar dan van een heel andere kant belicht.

Waar je begint is niet zo belangrijk. Ik vond het zelf heel prettig achter te beginnen, zo kreeg ik veel elementen te zien die spanning aan de voorkant een beetje weghaalden. Dat vind ik prettig en dan kan ik op andere dingen letten.

image

Voor de voorstelling

imageHet heerlijke avondzonnetje was gisteravond een mooie decorlamp bij de buitenvoorstelling Picnic van Vis à Vis. Precies op het moment dat de voorstelling in het donker speelde, kleurde het decor mee met de schemering. Het gaf het buitentheater precies de sfeer die het hebben moest.

Waar de avondvierdaagse niet goed voor is. Bij het wandelen hoorde ik de juf van Doris vertellen over Vis à Vis. Ik werd zo enthousiast dat ik het thuis Inge vertelde. We zochten gelijk uit of het niet leuk was een keertje te gaan.

Het ging snel. De voorstelling op Eerste Pinksterdag was nog niet uitverkocht. Bovendien speelden ze speciaal voor Pinksteren ’s avonds in plaats van ’s middags. Het logeerpartijtje van Doris bij opa en oma gaf een mooie gelegenheid om hierheen te gaan.

imageVooraf aten we op het terrein mee. Een lopend buffet stond in de loods uitgestald met heerlijke gerechten: kip piri-piri, gegrild vlees, gehaktballetjes in saté, lasagne en chili con carne. Allemaal lekker bereid en je mocht scheppen zoveel je wilde.

Daarna loungen in het avondzonnetje. Er staan verspreid over het terrein banken van boomstammen waar we heerlijk konden nagenieten van het eten en ons verheugden op de voorstelling die niet lang meer op zich liet wachten.

imageHet was heerlijk warm die avondzon. Onderwijl beklom een medewerker de hoge bouwkraan die midden op het terrein staat en daalde even later weer af. Hij was al beneden toen het gevaarte een klein stukje – bijna niet te zien – draaide.

Nog even en de voorstelling zou beginnen.

Wordt vervolgd…

Opgeruimd staat netjes

De trein raast het station voorbij. Een kleine 2 weken geleden stonden hier nog massa’s vrouwen met bijbehorende tasjes te wachten. Nu schiet het lege perron langs het oog van de forens. Het terrein krijgt langzaam zijn zandstructuur weer terug. Alleen een puntig witte tent wijst nog omhoog. De afrastering veilig om de tijdelijkheden heen.

Zo verdwijnt de verstoring. Ik vraag me wel af waar het allemaal goed voor is. Sinds begin april zijn ze bezig met het opbouwen. Het afbouwen vraagt ook meer tijd dan het hele evenement geduurd heeft. Je bouwt iets op om het vrijwel meteen weer af te breken. Natuurlijk geldt dat voor alle aardse zaken. Alleen vind ik deze tijdelijkheid te kort voor al die moeite en geld.

Regen en de Libelle zomerweek

Dames terug van de Libelle zomerweek wachten op de trein

De regen klettert tegen het treinraam en ik vraag mij af hoe de dames van de Libelle zomerweek hun dag zullen doorkomen. Het kampement is al weken geleden neergestreken aan de oever van het IJmeer. De week is afgelopen maandag begonnen. Het thema schijnt China te zijn. Een grote hoeveelheid rode ballonnen hangt tussen de tenten.

image
Kampement van de Libelle zomerweek is neergestreken op het Almeerse strand

Ik zie alleen massa’s vrouwen aan de overkant van het perron staan. Ze wachten op de trein naar Utrecht of Amsterdam. De rest is gekomen met de auto. Een groot stuk braakliggend land aan de andere kant van de spoorbaan is vermaakt tot parkeerterrein. Tegen de bosrand staan rijen touringcars te wachten op de dames.

Ze sjouwen met tassen, vaak bengelen meerdere tassen aan de arm. Wat erin zit? Een gelukzalige dag op het Almeerse strand in de regen.