Categoriearchief: almeerse politiek

Geel asfalt op Almeerse Esplanade

Het gele asfalt op de Almeerse Esplanade ligt er

De deklaag op de Almeerse Esplanade is al sinds de opening van het terrein aan de schouwburg een discussie. Het mengel van zand en steentjes deed stof oplaaien bij droogte en maakte het terrein tot een modderpoel bij regen. Kortom, het was nooit goed.

De hoge kosten van de deklaag zorgden ervoor dat er allerlei middelen werden ingezet om de deklaag te behouden. De aanpassingen gaven echter niet het beloofde resultaat. Daarom besloot het gemeentebestuur een paar weken geleden de hele deklaag te vervangen door een laag asfalt in dezelfde kleur.

Ik mocht afgelopen weekend het gele dekkleed even bewonderen. Het ligt nog veilig achter het hekwerk dat het publiek moet weghouden. De kleur lijkt een beetje op de gele gravel die er eerst lag. Alleen stuift het niet op.

Ik ben benieuwd of deze deklaag wel werkt. Als een deklaag eenmaal negatief in het nieuws komt, leert mijn ervaring dat het nogal moeilijk van die slecht naam af komt. Die smet kleeft ook aan het nieuwe asfalt. De negatieve ervaringen uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst.

De Almeerse skaters konden hun nieuwsgierigheid in elk geval niet bedwingen om even over het gladde asfalt te glijden.

Versnippering partijen levert alleen maar meer onvrede op

De nieuwe politiek onder aanvoering van partijen als de PVV werken juist datgene in de hand wat ze bestrijden. De radicalisering van verschillende partijen zorgt voor een versnippering, waardoor sommige partijen uitsluiten dat ze met elkaar willen samenwerken.

Kleinere partijen

Partijen worden door de versnippering kleiner, waardoor het lastig is een coalitie te vormen. Bij de laatste kabinetsformatie lukte het met moeite de partijen PvdA en CDA tot elkaar te brengen. Eerder mislukte het en ook dit keer waren er door de verkiezingen veel obstakels te overwinnen. Na de breuk tussen CDA en PvdA zal het lastiger worden beide partijen dichter bij elkaar te brengen.

Uitsluiten

Ook sluiten bepaalde partijen samenwerking uit. SP, GroenLinks en PvdA zeggen dat een coalitie met de PVV moeilijk wordt. Of een droomcoalitie van PVV met CDA en VVD realistisch is, is de grote vraag. In een interview met Playboy vertelt Geert Wilders over zijn tijd bij de VVD. Hij is blij dat zijn mond niet meer gesnoerd wordt en dat hij nu kan zeggen wat hij wil. Een coalitie zal hem de mond snoeren. Zeker met zijn oud-partijgenoten kan dit nog weleens lastig worden.

Saaiheid

De meest kansrijke coalities zijn tegelijkertijd coalities waar de saaiheid vanaf druipt. Alleen een charismatisch leider, die de harten van veel Nederlanders steelt, kan een eenheidsworst nog enigszins maskeren. Maar het meest waarschijnlijk is een slechte samenwerking tussen partijen, gekonkel en boterzachte compromissen. Dat geeft eerder fenijn dan een adequate regering.

Frisse wind

Het is dan ook de grote vraag of de nieuwe politiek oplevert wat de nieuwe kiezer in deze politiek zoekt. Deze kiezers geven vaak als argument voor hun politieke kleur dat er maar eens een nieuwe wind moet waaien. Zeker een politiek frisse wind door Den Haag kan geen kwaad. Het kan de gevestigde orde behoorlijk laten wankelen. Tegelijkertijd zorgt radicalisering ook voor minder samenwerking. Samenwerking die juist zo enorm noodzakelijk is.

Duidelijk doel

Leiderschap kan de politiek uit deze negatieve spiraal halen. Op dit moment zie ik niet de charismatische leider zoals bijvoorbeeld Amerika heeft met Obama. Balkenende en Rutte missen leiderschap en Cohen is teveel een bestuurder. Obama onderscheidt zich van de Nederlandse leiders. Hij heeft een duidelijk doel, richt zich effectief op dat doel en plaatst zijn onderhandelingen ten dienste van dat doel. Een nieuwe premier zal zich dan ook moeten richten op de onvrede en de verdeeldheid. Hij zal zich hard moeten maken aan het oplossen van de problemen die anderen benoemen.

Spagaat

Het wrange is namelijk dat Wilders wel roept, maar tot op heden zijn vingers niet brandt aan een plek in de colleges van B&W in Den Haag of Almere. Jammer, omdat hij zich juist dan kan bewijzen en kan laten zien hoe hij vindt dat het anders kan. Het vraagt tegelijkertijd om het onvermijdelijke compromis. De verdeeldheid staat een compromis tegen. Dat is de spagaat waarin de politiek momenteel verkeert. Het levert meer winst op om in de oppositie te blijven en niet te besturen. Het lijkt wel of de macht verschuift van het bestuur naar de oppositie.

Meer onvrede

Een coalitie zal alleen maar meer onvrede teweegbrengen, omdat het compromist bij voorbaat een onduidelijke koers oplevert. Een coalitie van 3 of meer partijen brengt vage doelstellingen met zich mee. Juist dit beleid veroorzaakt het onderbuikgevoel en kan geen goed antwoord geven op de verschillende partijen.

Gestrekte benen

Wilders kiezen vanwege de belangrijke punten waarmee hij zich onderscheidt, zal het probleem eerder groter maken dan werkelijk oplossen. Zeker als Wilders niet mee regeert, want hij zal nooit al zijn belangrijke punten door kunnen voeren. Het is de spagaat waarin Nederland momenteel zit. En die benen zullen nog wel even gestrekt blijven.

Stephen Sanders en de Almeerse verhalen

Stephan Sanders woont nu al een week of 4 in Almere om over de stad te gaan schrijven. Vorige week zaterdag besteedde het programma Een vandaag aandacht aan zijn presentie in Almere. Dit gebeurde in de rubriek De week van… Dinsdag en donderdag was een verslaggever met de schrijver op 3 plekken in Almere geweest.

De meeste Almeerders hebben Stephan Sanders nog niet gezien. Zij forensen namelijk en springen bij thuiskomst hun doorzonwoning in om er pas de volgende morgen uit te komen om weer naar het werk gaan. Tenminste dat doe ik. Ik vertrek om half 7 om rond 19 uur ‘s avonds weer thuis te komen. De meeste Almeerders forensen, net als ik. Dan heb je geen tijd om te schrijven over je stad.

Mecenaat

Sanders krijgt deze tijd wel. En een huis. Hij mag midden in het stadshart, boven de Hema, een halfjaar lang de stad leren kennen. Hij moet hiervoor in de plaats wel een boek schrijven. Dan kunnen we met z’n allen zien dat Almere heel erg leuk is. Zo leuk dat er een boek over geschreven moet worden.

Ik geloof niet in schrijfsubsidies. Het mecenaat heeft alleen zin als je voor heel lange tijd bij je mecenas mag wonen en ook over de vrijheid beschikt te schrijven wat je wilt. Stephan Sanders ging die donderdag met een delegatie mee waar de wethouder Adri Duivesteijn ook bij was. Ze ontmoetten elkaar zeer vertrouwd, de geldtoeschieter en de ontvanger. Zo kun je natuurlijk nooit een objectief beeld over de stad vormen.

Rust

Zeker, het kan zin hebben dat iemand een tijdje ergens te gast is en erover schrijft. Als dat van de schrijver zelf uit gaat, dan geloof ik dat hij zeker een mooi boek kan schrijven. Wanneer subsidies in het spel komen, dan zal de aandacht en de mening zeker verschoven worden. Ik geloof nooit dat dit goed is voor een boek. Een boek moet toch wel in alle rust ontstaan.

Niet iedere opdracht heeft iets slechts opgeleverd. Harry Mulisch schreef Het stenen bruidsbed, een prachtig boek, in opdracht en Anton van der Horst componeerde ‘Variazoni sopra la sinfonia della Cantata ‘Christ lag in Todesbanden’ di Giov. Seb. Bach per organo’, eveneens in opdracht. Een orgelwerk dat zeker de moeite van het beluisteren en bespelen waard is.

Toch denk ik dat aan deze werken wel een persoonlijk interesse, liefde en passie verborgen zitten. Het schrijven van een verhaal over Almere moet uit het hart gebeuren. De schrijvers zullen hier zelf geboren worden en zullen hier ook zelf wonen. Een stad heeft de schrijvers die het verdient. Daar kan geen subsidie tegenop. Door te zeggen dat er geen schrijvers in Almere wonen, ontken je een grote groep schrijvers die misschien nog niet is doorgebroken, maar die er wel is. En die sluimert en misschien ooit, echt zullen schrijven vanuit de stad.

Eenzame uitvaart

Nauwelijks een jaar geleden werd het idee van een gedicht op de begrafenis van een eenzame uitvaart, zoals dit in andere steden gebeurt, afgewezen. Het zou te duur zijn en de dichter zou volgens enkele politieke partijen te makkelijk aan zijn geld komen. Zonder problemen wordt het project Almeerse verhalen wel begonnen. Het geld is hier geen probleem, terwijl het eindresultaat een groot raadsel is.

Een zendeling die van buiten komt verstoot de profeet in zijn eigen stad.

Luistervinken

De Nederlandse politie luistert per dag even veel telefoongesprekken mee als in de Verenigde Staten per jaar wordt afgeluisterd. Ik vond het vanmorgen in mijn ontbijtnieuws tussen twee happen van mijn boterham met hagelslag. Een vreemd idee.
Als je zoals Bettine Vriesekoop in China woont, dan weet je dat je niet alleen je gespreksgenoot aan de andere kant van de lijn hebt. Meestal tapt de politie of een maffe veiligheidsdienst het lijntje af. Zo vertelde Bettine Vriesekoop bij Zomergasten dat meeluisterende Chinezen eens verontwaardigd vroegen of ze weer in het Engels wilden praten, in plaats van Nederlands.
Daar weet je het, maar hier in Nederland waan je jezelf veilig. Terwijl hier vergelijkbare praktijken plaatsvinden. Als je een paar keer Al Qaida zegt, of Hezbollah, grote kans dat je voortaan wordt afgeluisterd.
Ik kende iemand die beweerde dat hij langere tijd in de gaten werd gehouden door verschillende diensten. Hij durfde niet meer te bellen en zijn spookverhalen vond ik sterk ruiken naar fantasie. Vooral mobieltjes moesten het ontgelden naar zijn oordeel. Politie en justitie zouden duizenden van die dingen volgen. Na het lezen van het ontbijtnieuws vanmorgen, twijfel ik geen moment meer aan zijn verhalen.

Eenzame dichter

Weggegooid geld, dat noemt het gros van de Almeerse politiek het voorstel van GroenLinks om eenzame doden bij hun laatste tocht door een dichter te laten vergezellen. Een vandaag had het bericht opgevangen uit de notulen van de Almeerse gemeenteraad en besteedde er vandaag een item aan.
‘Niemand hoort het, dus wat heb je eraan,’ redeneerde een politicus. Het ging hem niet eens om het geld, maar geld voor iets waar niemand iets aan heeft, ging hem echt te ver. De betreffende CDA’er beseft waarschijnlijk niet dat het bloemetje bij de uitvaart van de eenzame, ook door niemand wordt gezien. De vier dragers ziet ook niemand, de kist kan net zo goed op een karretje naar het betreffende perkje worden gereden. Zo kan de uitvaartleider het best in zijn eentje af, hij rommelt wat met een hijskraantje en loopt gelijk weer door naar de volgende klus.
De enkele eenzame doden die in een stad jaarlijks worden begraven, zonder familie, zonder vrienden. Er is alleen de kist en het uitvaartpersoneel. Er wordt een stuk muziek gedraaid dan wordt de kist begraven. Een schrijnender beeld van eenzaamheid bestaat bijna niet.
Ik kocht en las in januari het boek De eenzame uitvaart van de dichter F. Starik. Daar werd ik getroffen door de verhalen over de doden. Ik las over eenzamen die enige dagen dood in huis lagen en dan een begrafenis kregen waar niemand kwam. De zwervers die iedereen kende, maar bij wie niemand op de begrafenis was. Hoe mooi het is om daar een gedicht te lezen voor de dode alleen. Als het dan regent, is het nog mooier.

De Almeerse politici laten een prachtige kans verschieten. De doden genieten eer en zeker de eenzame doden. Het gedicht toont respect aan de dode en aan de dood, maar vooral ook aan de eenzaamheid. Voor hoeveel mensen wordt bij leven een gedicht geschreven. De eenzame krijgt er eentje bij zijn uitvaart.
De driehonderd euro die de dichters krijgen voor het gedicht bij een eenzame uitvaart, is niet makkelijk verdiend. Je moet er veel voor doen. De gedichten die in De eenzame uitvaart staan, bevatten het leven, de liefde en de dood. Het gaat verder dan:

Dag onbekende met uw lach,
die lag en nu ligt

Ik daag de Almeerse stadsdichter uit om samen met mij en acht andere Almeerse dichters de eerste tien eenzame doden te begraven. Ieder een gedicht voor de eenzame mens, die daar ligt. Als de gemeenteraadsleden dan ook in wisseldienst komen, zijn zijn net zo overtuigd van het nut als ik en de fractie van GroenLinks.