Bureau – Tiny House Farm

Sinds ik hier woon, ontbeer ik een bureau. Best wel zwaar. Zeker om me even af te kunnen zonderen en te schrijven. Of andere dingen te doen, maar wel even helemaal alleen. Het leven in een klein huisje reduceert ook die spaarzame momentjes voor je alleen.

Droombureau

Dan ziet Inge mijn droombureau voorbijkomen in de folder van de Lidl. Een bureautje die je uit elkaar kan trekken en als je klaar bent weer in elkaar drukt. Ook de afmetingen zijn perfect voor onze slaapkamer. Dan heb ik toch een bureautje om aan te kunnen werken. Bovendien kan me even helemaal afzonderen in de slaapkamer.

De aanbieding is pas 2 weken nadat we de advertentie zagen. En als we dan het bureau willen bestellen, dan is het niet voor de aanbiedingsprijs. Dat scheelt toch 30 euro. Maar even wachten en twitteren naar de Lidl.

Het blijft stil, maar ’s middags zien we de nieuwe prijs en bestellen snel het bureau. Die zaterdag wordt het geleverd en komt hij in een grote zware doos van 30 kilo aan. Ik heb het te doen met de bezorger van DHL die de doos brengt.

In elkaar schroeven

En dan begint de echte uitdaging. Het in elkaar zetten van het bureau. Het blijkt toch uit veel meer schroefjes, boutjes en moertjes te bestaan dan een vergelijkbaar Ikea-bureau. Ook is de gebruiksaanwijzing een stuk raadselachtiger.

Het valt mij op hoe snel je een werkwijze als die van Ikea aanwendt. Bij Ikea is opbouwen en schroefjes plaatsen afwisselend. Hier moeten sommige dingen eerst worden gedaan, met verschillende maten en andere formaten. Het gaat regelmatig fout, maar ik kom snel achter de misstap en kan deze dan herstellen. Het in elkaar zetten kost wel veel meer tijd dan ik verwachtte.

Verbaasd over resultaat

Na al het schroeven en in elkaar drukken van de onderdelen, ben ik verbaasd over het resultaat. Je kunt het bureau snel opbouwen en even snel weer afbreken. Het zit in eerste instantie nog niet zo lekker achter het bureau. Hij is een beetje laag. Het lijkt wel een kinderbureau. Zeker met een laptop. De laptop zou toch een stuk hoger moeten.

Als we een paar dagen later in de Ikea zijn, koop ik een handig opklapbaar tafeltje dat prima als ondersteuning voor de laptop is. En zo zit ik meteen een paar avonden te werken aan mijn nieuwe bureau. Het zit heerlijk en ik geniet van mijn eigen momentje. Inderdaad, dit heb ik verschrikkelijk gemist. Ik ben blij dat dit zo weer kan.

Butsmannetjes – Anna Karenina herlezen (7)

Het verblijf in Moskou zit Ljovin op de nerven. Hij wordt helemaal gek van de stad en verlangt naar het platteland. Het is dat zijn schoonmoeder erop aangedrongen heeft. Ze vindt dat haar zwangere dochter hoe dan ook goede zorg nodig heeft als ze moet bevallen. Dat kan niet op het platteland.

Butsmannetjes in de adelsclub

Dat neemt niet weg dat de muren op Ljovin afkomen. Zeker hij maakt een tripje naar zijn oude studiegenoot en professor Katavasov. Daarbij doet hij ook de sociëteit aan, de adelsclub. Hier ontmoet hij de ‘butsmannetjes’. Een verwijzing naar de butsen die appels krijgen als je met ze solt. Zo gaat het ook met de mannen die maar vaak genoeg naar de sociëteit gaan.

Zo is er een man, die zichzelf geen butsmannetje noemt, maar anderen wel:

‘Op een keer komt hij bij de club en vraagt de portier, Vasili, je weet wel, die dikke, altijd in voor een kwinkslag. Goed, hij vraagt dus aan Vasili wie er allemaal binnen zitten, en of er nog butsmannetjes zijn. “U bent de derde,” krijgt hij te horen. Ja, jongen, zo gaat dat.’ (856)

Ljovin ontdekt dat het eigenlijk niet uitmaakt dat hij al jaren niet meer naar de club is geweest. Er is weinig veranderd. Hij is in heel korte tijd weer helemaal bij en het lijkt wel of hij nooit is weggeweest.

Anna Karenina maakt indruk

Na de borrel wordt hij wat losser en bezoekt hij zelfs Anna. Ze is immers de zus van Oblinksi met wie hij haar bezoekt. Ljovin heeft haar nog nooit eerder ontmoet. Het maakt grote indruk op hem. Hier weet de verteller heel mooi een parallel te maken met het schilderij van Anna dat in de gang hangt en de geportretteerde die even later verschijnt.

De verteller merkt op over het schilderij:

Het enige waaruit bleek dat ze niet leefde was haar schoonheid, die te groot was voor het leven. (861)

Maar als hij Anna Karenina in het echt ziet:

Ljovin zag in het gedempte licht van het kabinet dezelfde vrouw als van het schilderij, […], in een andere houding en met een andere gezichtsuitdrukking, maar van dezelfde schoonheid als de kunstenaar op het linnen had weten te vangen. In levende lijve was ze misschien minder oogverblindend, maar daarvoor in de plaats oefende ze een aantrekkingskracht uit die ze op het schilderij niet bezat. (861)

Het echt boven de kunst, waarbij de kunst misschien dingen verfraait, maar waarbij ze in werkelijkheid veel meer aantrekkingskracht bezit dan er ooit in het schilderij te vatten is. Een schitterende parallel heeft de verteller hier gebracht in het verhaal. Echt genieten.

Overtuigen

De verteller volgt daarna Oblinski die de man van Anna Karenina probeert te overtuigen dat hij van haar scheiden moet. Hij weigert, blijft koppig en eigenwijs een scheiding afwijzen. Waarom zou hij het doen. Het grootste offer voor de liefde dat Anna geeft, is dat ze haar zoon niet meer te zien krijgt. De laatste stiekeme ontmoeting heeft de jongen lange tijd van streek gemaakt.

Het brengt ook een wig in de relatie met Vronski. Anna is veeleisend, wil hem helemaal, maar dat lijkt niet te lukken. Vronski heeft niet alle aandacht voor haar en dat brengt Anna in onzekerheid. Het geeft het verhaal de tragische wending, waarbij ze de controle over zichzelf verliest. Het offer dat ze gegeven heeft voor de liefde, is zo groot geweest. De schande die over haar gevallen is, maakt haar nog verder kapot. Het verscheurt haar, waarbij er maar 1 uitweg is.

Vertwijfeling

De verteller weet die vertwijfeling treffend in beeld te brengen. Hij sleurt je als lezer mee in de innerlijke strijd die Anna voert. Je slingert met haar mee, waardoor je meevoelt met hoe haar keuze deze mooie vrouw uiteindelijk verscheurt.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel.

Hoe kraak ik een amandel? – Tiny House Farm

Ons amandelboompje heeft 3 amandelen opgeleverd. Geen slechte oogst voor een boompje die we vorig jaar rond deze tijd hebben geplant. Waarschijnlijk heeft hij het goed naar zijn zin. De boom staat vroeg in het jaar in bloei. In februari zagen we de eerste bloesem. Deze boom staat het eerste van de fruitbomen in bloem.

benodigdheden om een amandel te kraken

De vrucht lijkt erg op een pruim. De amandel (prunus dulcis) is, net als de abrikoos (prunus armeniaca), familie van de pruim (prunus domestica). Ze kunnen elkaar ook bestuiven, maar dan moeten ze wel gelijktijdig in bloei staan. De abrikoos is vrij kort na de amandel aan de beurt. Wie weet staan ze komend voorjaar min of meer gelijktijdig in bloei.

Amandel op barsten

De amandelen hebben we al een paar weken geleden van de boom gehaald. De vruchten stonden op barsten. Dan zijn ze rijp. Als de buitenste schil elk moment uit elkaar kan vallen. Er komen een soort pruimenpitten uit. De schillen zijn makkelijk los te maken. Deze moet je even laten drogen. Maar als de buitenkant droog genoeg is, kun je daar ook de buitenkant van kraken.

Dat valt best tegen om de amandel te kraken. Mijn eerste poging mislukte. Er vloog van alles noot, maar ook bast en inhoud door de kamer. Ik wist een heel klein stukje van de amandel te pakken te krijgen.

Hoe te kraken?

Daarom op internet gezocht hoe je het beste een amandel kunt kraken. Niet zo heel moeilijk. Houd de noot vast met een tang. Tik daarna voorzichtig met een hamertje op de aanhechting in de lengterichting van de noot. En zo barst hij na een paar tikken open. Het gaat niet altijd zonder schade, maar je kunt wel het binnenste heerlijk naar binnen smikkelen.

Deze Hollandse amandelen zijn heel klein (minder dan een centimeter), maar ze smaken verrukkelijk. Een aanrader voor iedereen. Ik hoop dat we volgend jaar al wat meer amandelen kunnen eten. De 3e en laatste amandel was helaas leeg. Dat kan ook gebeuren. Maar we hebben de geoogste exemplaren eerlijk met zijn drietjes verdeeld.

Anticonceptie – Anna Karenina herlezen (6 – deel 2)

Een stuk in het verhaal van deel 6 valt wel heel sterk op. Het gedeelte over de anticonceptie. Anna Karenina meent dat ze geen kinderen meer zal krijgen. Het staat er in mijn ogen nogal raadselachtig met de vele puntjes. De enige plek in de Anna Karenina. Voor de 19e eeuwse lezer, zou het onomwonden duidelijk zijn.

Vele puntjes

Zeker met de vele puntjes erbij, waarbij je als lezer niet te weten komt wat Anna aan haar schoonzusje vertelt. Het doet de schellen van de ogen van Dolly vallen. Het heeft grote betekenis voor haar, haar wereldbeeld verandert er zelfs door:

Opeens begreep ze hoe het kwam dat er zoveel gezinnen waren met maar een of twee kinderen. Deze openbaring riep een afgrond van gedachten, overwegingen en tegenstrijdige emoties bij haar op, waardoor ze niets kon zeggen en Anna alleen maar aan kon staren, met grote ogen, verbijsterd. (787)

De oplossing is dus veel eenvoudiger dan zij tot nog toe altijd dacht. Het bezoek aan Anna grijpt Dolly om nog iets anders aan. Het brengt haar bij haar eigen huwelijk, waarnaar de eerste zin van deze roman verwijst. Dat van een ongelukkig gezin dat op zijn eigen manier ongelukkig is.

Tij keren?

Dolly ziet eigenlijk geen kans om het tij te keren. Haar man Stiva Oblonski gaat nog steeds vreemd. Niet meer met het meisje waarmee ze hem betrapte, maar weer met een ander meisje. De lezer was er even getuige van bij de boer tijdens het jachtpartijtje met Ljovin.

Als de mannen terugkomen van de jacht, staat er de veelzeggende zin, dat het jammer is dat vrouwen zoiets genoeglijks wordt onthouden als de jacht. En al het andere, denk je er als lezer van deze tijd onmiddellijk bij.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel.

Afdakje voor fietsen – Tiny House Farm

In eerste instantie had ik snel vorig jaar een paar pallets bij elkaar gezet als afdakje voor de fietsen. De fietsen passen namelijk niet zo goed in ons schuurtje. Het is net ietsje te klein. Maar het tijdelijk onderkomen voor onze fietsen voldeed niet. Te laag. We zaten steeds klem met het stuur en de zadels waren nat bij een flinke regenbui.

Omdat ik vorige maand ben thuisgekomen met 2 prachtige fietsen, moet hier ook iets veranderen. Zeker omdat de Koga van Inge ook een mooi onderkomen verdient. Nu staat hij tegen de zijkant van het schuurtje van Azalp.

Aflopend dakje

Ik wilde iets bouwen tegen het schuurtje aan met een aflopend dakje. Het is niet voor niets een afdakje. Maar eerst moest daarvoor het bestaande tegelplateau worden uitgebreid. Een flink werk. Ik moest ook zand aanrukken uit ons omheinde gebied. De teckels, helemaal gek van graven, vinden dat geweldig.

Tussen de buien door leg ik de dakplaten op het fietsenafdakje

Veel emmers zand verdwenen op het puin. Er ontstond langzaam de gelijkwaardige hoogte die er nu ligt. Dan begin ik met het neerzetten van de pallets. Besluit het oude dak als achterwand neer te zetten omdat deze kleiner is. Zo kan ik de andere als dak gebruiken.

De zijkant komt ook mooi te staan. Ik zet de pallets op kleine balkjes zodat het water niet teveel omhoog kruipt. Ook geeft het meteen weer extra hoogte. Als dak wil ik de loodzware en langste pallet gebruiken. De bouwlui hebben op deze pallet een enorme balk getimmerd. Het zit me dwars. Deze balk krijg ik er met geen mogelijkheid af. Net als dat ik al heel snel ontdek dat de rij planken aan 1 kant er ook niet af te krijgen zijn.

Ik geef het op. Weet echt even niet meer wat ik moet.

Gewoon zachtjes tikken

Dan krijg ik de volgende dag de geest. Gewoon zachtjes tikken zodat de spijkers een klein eindje omhoog komen. Rustig en met geduld. Dan kom je wel een eind. Daar ben ik wel zeker van. Ik buig mij weer over de pallet en begin inderdaad zachtjes te tikken. Langzaam buigen de planken omhoog en komt de verwachte speling. Plank voor plank. Heel geduldig. En zo krijg ik eindelijk de basis voor de overkapping.

Een stuk minder zwaar om te slepen van de open ruimte naar de plek waar het afdakje komt. De 2 muren van pallets staan nog keurig overeind. Nu het afdakje erop zien te krijgen. Dat valt ook nog niet mee. Gelukkig kan de hoge kant steunen op het balkje dat ik als eerste heb vastgezet. Maar het zit helemaal niet zo vast. Nog een poging met een paar oude metalen hoekprofielen. Zo zit het stevig verankerd aan de zijkant van het schuurtje.

Geniaal idee

Maar ik merk dat de dakdelen best wel een beetje doorhangen. Hoe ga ik dat oplossen? Gelukkig breekt dan altijd de avond aan, gevolgd door de nacht. In je dromen los je veel op. Zo kom ik op het geniale idee om een dikke balk in het midden te plaatsen. Die ligt nog wel ergens in het overgebleven hout van vorig jaar. En zo staat er de volgende dag een mooie dikke pilaar in het midden. De fietsen passen er wel omheen.

Als je het ene probleem hebt opgelost, dient zich het volgende aan. Mijn probleem is nu hoe gaan we het doen met het dak. Ik kan platen op het dak leggen en dan de overgebleven stukken shingles dakbedekking erop leggen. Het is waarschijnlijk te weinig om het stuk dak van ongeveer 4 m2 te bedekken.

Het lijkt zo leuk om er later eventueel sedum op te leggen. Ik pieker me suf, maar besluit uiteindelijk om er gewoon simpel golfplaat op te leggen. Veel eenvoudiger en sneller te leggen. Bovendien loopt het afdakje niet schuin genoeg om er die shingles op te leggen.

Gamma en prijzen

Richting Gamma op zaterdagmorgen is niet echt een feestje, maar ik doe het maar. Slepend met de stukken dakbedekking, peperdure schroeven om ze te bevestigen en een stukje dakgoot, loop ik weer naar de auto terug. Ik pas nog maar net bij al die immense dakdelen. Zo’n bezoek aan een bouwmarkt valt vies tegen. Ook als ik zie dat de prijs van de schroeven meer dan het dubbele is dan wat er bij het vakje stond. Duidelijk prijzen is iets waar bouwmarkten niet sterk in zijn. Of juist wel.

Het weer helpt niet mee bij het werken aan het fietsafdakje. Veel regen en wind. Toch probeer ik het om tussen de buien door het afdakje tegen de wind en regen bestand te laten zijn. Een flink karwei, maar het lukt. Het beproeft ook mijn technische kunnen, maar ik slaag erin. Kruipend op het dak en sjorrend aan de dakdelen.

Afdakje compleet met de regenton

Het afdakje is een project voor vele weken, merk ik. We zijn alweer een paar weken verder. Afgelopen weekend heb ik de dakgoot aangebracht. De dakgoten van de schuur heb ik omgedraaid zodat het water van het schuurtje op het fietsenafdakje komt. De regenton ernaast gezet. Nu valt als het regent het water netjes in de goot.

Klemmetjes en afwaterstukje

Natuurlijk moesten de klemmetjes en het afwaterstukje voor naar de regenton apart worden aangeschaft. Nog eens 20 euro. En als je dan terugrijdt, ontdek je dat je iets helemaal vergeten bent. Het afsluitstukje aan de andere kant. Dan stroomt het water bij een harde bui teveel door naar de kant waar geen afvoer is. Net als dat de afvoer van het schuurtje door de bouwers van Azalp nu precies andersom loopt. Hier zijn dus nog een paar klusjes te doen.

De volgende stappen: de afvoer in orde maken en het netjes afwerken van de buitenkant. Ook steken de uiteindes van de dure schroeven soms door het dak. Beetje riskante operatie, maar dat komt wel goed.

Oogsten – Anna Karenina herlezen (6)

De zomer is aangebroken, tijd om te oogsten voor Ljovin. Maar dat niet alleen, het huis krijgt een ware invasie van logees te verduren. Inderdaad, logees, het zijn voornamelijk vrouwen die langskomen. Zo komt de zus van Kitty, Dolly langs. Haar buitenhuis is weliswaar niet al te ver, maar het huis verkeert in zo’n deerniswekkende toestand, dat ze maar de hele zomer bij haar zus op het platteland inwoont.

Net als de oude vorstin. Nu haar dochter in hoge verwachting is, kan ze niet thuisblijven. Ze moet haar onervaren dochter bijstaan en ondersteunen als dat nodig is. Zo kraakt het huis van Ljovin onder het gewicht van alle bezoekers. Het jonge stel heeft geen moment voor zichzelf.

Zeker als wat later ook de mannelijke logés komen. Het zijn Dolly’s man Stiva Oblinski en een vriend die hij meeneemt, Veslovski. Ze gaan jagen op watersnippen in het moeras. Hiervoor moeten ze een flinke trip afleggen. Het wordt een heuse competitie tussen de mannen. Ze gaan er helemaal in op en Ljovin baalt als hij weinig dieren te pakken krijgt. Terwijl vooral de studentikoze Veslovski alles in de schoot geworpen lijkt te krijgen.

Als Ljovin bij terugkeer merkt dat Veslovski met zijn zwangere vrouw zit te flirten, ontploft de pasgetrouwde. Hij wil niet dat dit op zijn erf en onder zijn ogen gebeurt. Dit kan hij niet aanvaarden. Hij stuurt Veslovski onmiddellijk weg. Dat kan én mag niet de bedoeling zijn.

Dolly brengt een bezoek aan haar schoonzus Anna, die ook op haar landgoed verblijft met haar lover Vronski. Ze leven in een ongekende luxe. Het ontbreekt aan niks. Dolly moet er ontzettend aan wennen als ze langskomt. Zo’n luxeleventje is ze niet gewend.

Het eten, de zaal, het servies, de bediening, de wijn en het menu deden in niets onder voor de luxe die in dit huis de norm was sinds Vronski er zijn intrek had ingenomen, en die misschien deze avond nog wel werd overtroffen. Dolly sloeg het gade en als huisvrouw bestudeerde ze alles automatische en minutieus – zonder hoop dat iets van wat ze hier aantrof van nut kon zijn voor haar eigen huishouden, aangezien het allemaal ver boven haar budget ging – terwijl ze zich afvroeg wie die allemaal had georganiseerd, en hoe dat was aangepakt. (777)

Een bewondering die uiteindelijk uitmondt in een gesprek met haar schoonzus Anna. Zou ze er niet beter aan doen om te scheiden van haar man. Hier spreekt iedereen schande van en lijdt iedereen onder. Anna is zich bewust van haar keuze. Ze zal nooit meer door de kringen waarin ze verkeerde worden opgenomen. Bovendien zal ze haar zoon nooit meer te zien krijgen. Iets wat haar heel veel verdriet doet. Het is een offer voor haar keuze voor de liefde van Vronski.

Overigens is Anna prima in staat om mannen voor haar te winnen. De eerder genoemde Veslovski die Kitty probeerde te verleiden, krijgt het met Anna zwaar te verduren. Zonder enig probleem weet ze het hart van deze jongeman op hol te laten slaan. Ze weet van haar schoonheid en vooral uitstraling.

Het jongestel gaat in de herfst naar Moskou omdat schoonmoeder zich heel drukmaakt over het wel en wee van haar dochter. Hier op het platteland zou ze veel te veel risico lopen als het kind geboren moest worden. Vronski en Anna zetten niet voor niets op het platteland een ziekenhuis voor de arme boerenbevolking.

Terwijl Kitty wacht op het moment, verveelt Ljovin zich verschrikkelijk in de hoofdstad. Hij zou het liefste in zijn verblijf op het platteland zitten. In die drukke stad heeft hij niks te zoeken. Als hij op aandringen van zijn halfbroer meegaat naar Kasjin naar het gouvernement, waar verkiezingen zijn. Hier geeft de verteller een uniek inkijkje in de Russische vorm van landsbestuur.

Als de tegenpartij zijn zin niet krijgt, voeren ze een paar belangrijke stemmers dronken. Het wordt net op tijd ontdekt, maar slechts 1 kan enigszins bij zijn positieven worden gebracht. Een plens koud water is genoeg om hem weer aan het stemmen te krijgen.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel.

Tegels halen – Tiny House Farm

Dan neem ik mij voor om het in het weekend rustig aan te gaan doen, maar dan zie ik op Marktplaats opeens dat iemand tegels in de aanbieding heeft. Ik haal gebruikte stoeptegels op die gratis worden aangeboden. En de laatste lading van maart is helemaal op.

Ik ben al langere tijd op zoek naar grindtegels, om ze bij het terras achter te leggen. Het is namelijk nog iets te klein om lekker op te zitten. We willen nog een rij of 2 aan tegels erbij leggen.

Aanhanger regelen

Als je ze dan op Marktplaats aangeboden ziet staan, begint het te kriebelen. Nadeel is altijd dat ik een aanhanger moet regelen. Maar eerst voor elkaar zien te krijgen dat ik ze kan halen. Ik meld me meteen aan en kan ze komen halen. Op zaterdagmorgen. Anders gaan ze met de dump mee.

Dat is nog eens een zware dreiging. Nu snel een aanhanger zien te regelen. Inge gooit het in de groep en gelukkig krijgen we razendsnel reactie. We mogen een karretje van een lieve buur lenen.

Tegels halen

Zodoende zaterdagmorgen niet naar de markt, maar naar de buur voor het ophalen van de kar. En dan naar Waterwijk waar ik de tegels kan halen. Een jong stel heeft hun huis verbouwd en nu moeten een paar tegels die uit de tuin tevoorschijn kwamen weg. Vader helpt mee met sjouwen.

Ik kan tot vlak achter bij de tuin de kar en auto neerzetten. En dan sjouwen. 3 grote stapels grindtegels. Vader zegt dat hij gestopt is bij 45 tegels. Ik wil er niet teveel tegelijk meenemen. Schat dat ik er ongeveer 24 per keer kan meenemen. Ze zijn weer zwaar. Goed verdelen in de kar. De lading mag niet schuiven.

Onder andere tegels

De tegels komen onder de andere tegels vandaan. Hij laat ze zien. Die andere tegels mag ik ook meenemen. Een klein stapeltje willen ze houden. Anders gaan ze naar de stort. Prima, die wil ik ook wel, zeg ik. Tegels zijn tegels en wij kunnen ze wel gebruiken. De auto willen we straks ook op een betegeld stukje tuin neerzetten. Met ertussen gras. In de nabijheid van het schuurtje en nieuwe afdakje zijn ook flink wat tegels nodig. Het is er allemaal niet in 1 keer, maar handig als je een deel van de tegels al hebt.

Zo rij ik 4 keer heen en weer en haal in totaal 58 grindtegels op en 79 andere tegels. Voorlopig genoeg. Ze waren vrijwel op. Onder de schuur en het fietsafdakje zijn veel oude tegels verdwenen. Nu, ben ik dolgelukkig met het nieuwe voorraadje.

En als ik zo kijk met de regen. Natte tegels. Ik zie dat er op die andere tegels een bijzonder motiefje zit. Benieuwd hoe dat gaat staan in onze tuin. Snel gaan tegelen dus, maar ik moet nog nadenken hoe ik het doe. Het was eigenlijk de bedoeling dat de grindtegels achter zouden komen, omgekeerd. Maar nu krijgen die andere tegels waarschijnlijk een plekje. Hoe, dat vogel ik nog uit.

Mysterie van de dood – Anna Karenina herlezen (5 – deel 2)

Naast het dramatische verhaal in de loge bij het toneel, is het 5e deel in nog een opzicht erg indrukwekkend. Het bevat een aangrijpend scène rondom de dood van Ljovins broer Nikolai. Hij ligt op sterven en Ljovin wordt opgeroepen om naar zijn stervende broer te gaan. Hij leidt erg aan tuberculose en het kan elk moment afgelopen zijn.

Ljovins kersverse vrouw Kitty wil met haar man mee. Hij wil haar niet bij zich hebben. Deels uit schaamte omdat zijn broer in een derderangs hotel zit. Kitty ziet het juist als haar plicht om haar man te vergezellen in deze moeilijke periode.

Man vergezellen

Het komt tot een ruzie, maar Kitty vergezelt haar man bij het afscheid van zijn broer. Sterker nog, ze dringt aan om de kamer goed schoon te maken en het laatste sacrament toe te dienen aan Nikolai. Het gebeurt allemaal en het lijkt zelfs even beter te gaan met de broer van Ljovin.

De verteller verwoordt het sterfproces op een prachtige wijze. Nikolai voorvoelt dat zijn einde nadert. Langzaam verglijdt zijn lichaam meer en meer in het stadium van de dood. Bijna grappig is het om te lezen als de priester langskomt om de dood te constateren:

‘Hij is overleden,’ zei de priester en wilde weggaan. Maar opeens kwam er beweging in de tegen elkaar aangeplakte snorharen van de dode en welden er te midden van de stilte uit de borstholte snerpende klanken op:
‘Nog niet helemaal… Eventjes nog.’
Een minuut later lichtte het gelaat op en verscheen er een glimlach onder de snor. De bijeengeroepen vrouwen gingen onmiddellijk druk aan de slag met het afleggen van het lichaam. (628)

Het is het einde van een lange lijdensweg die de verteller prachtig heeft verwoord in het 20e hoofdstuk van het 5e deel. Een einde dat zelfs hoopvol wordt afgesloten met de zwangerschap van Kitty. Het mysterie van de dood, krijgt een treffend contrast in dat andere mysterie: dat van het leven.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel

Zieke tomaten en chutney – Tiny House Farm

Een ramp: zieke tomaten. Het begint met raadselachtige donkere plekjes op de vruchten. Maar het breidt zich meer en meer uit. Tot je ziet dat de hele tomatenplant steeds meer donkere plekken krijgt. Het is een ziekte.

We zijn het gaan uitzoeken. En je wordt er niet zo vrolijk van. Het is Phytophthora infestans. Een verwoestende schimmel die niks overlaat van je planten en vruchten. De belangrijkste reden is gebrek aan ventilatie. De oplossing voor de toekomst: goed openhouden van de planten. Maar als het eenmaal toeslaat, is er weinig meer aan te doen.

Phytophthora infestans

Een studie naar tomatenziekten hoe dit kan ontstaan is duidelijk. Phytophthora infestans is een schimmel waarvan de aantasting door de lucht verloopt. Het betekent voor ons dat we in de zone naast het huis de komende jaren geen tomaten kunnen kweken.

Wat de impact verder is, is niet zo duidelijk, maar voor nu hebben we de planten vernietigd. Niet op de composthoop, meteen in de container en alle nog goede vruchten van de planten gehaald. Heel veel vruchten zijn al aangetast, maar er bleef nog genoeg over.

Verder rijpen

Een deel van de groene tomaten hebben we met een banaan in een afgesloten zakje gedaan om verder te rijpen. Het is natuurlijk niet zo lekker als een zongerijpte tomaat aan de plant zelf, maar het is beter dan niks. En dan is alle moeite niet voor niks geweest.

Een ander deel van de onrijpe tomaten hebben we wel verwerkt. We hebben een recept gevonden voor chutney. Deze van oorsprong Indiase smaakmaker combineert de groene tomaat met appel en gember. Het is een vruchtenpuree die misschien nog wel het meeste op jam lijkt. Je kunt het eten op brood, bij vlees of iets anders.

Chutney

Groene tomaten kun je niet rauw eten, het vraagt om een goede bereiding. Deze hebben wel even op het vuur staan pruttelen in het groentemengsel. Ik heb een voorzichtig hapje geproefd. Heel aardig. Ben best benieuwd hoe het smaakt als het koud is en met wat je het goed kunt eten.

Er zijn nog een paar rijpe tomaten, maar het gaat hard met de schimmel

Drama in de loge – Anna Karenina herlezen (5)

Het huwelijk tussen Ljovin en Kitty is op handen in het 5e deel van Anna Karenina. De voorbereidingen worden getroffen en er heerst vrolijkheid. Dat Ljovin ongelovig is, lijkt de pret niet te drukken. Hij moet alsnog naar de kerk om een biechtbriefje te halen. Niet heel problematisch, voor een paar roebel weet hij dit te bemachtigen zonder een overdreven biecht te doen. Bijna een biecht waard.

Te laat op bruiloft

De bruidegom komt te laat op zijn bruiloft omdat hij zijn overhemd per ongeluk al ingepakt heeft voor zijn huwelijksreis. Het komt allemaal op zijn pootjes terecht. Het kersverse bruidspaar gaat op reis door heel Europa en doet Rome, Napels en Venetië aan.

In Venetië komen ze Anna en haar minnaar Vronski niet tegen. Zij leven er een leven als God in Frankrijk, maar haar in de steek gelaten zoon, laat Anna niet los. Ze wil hem hoe dan ook zien. Het bezoek dat de 2 brengen aan Sint Petersburg, loopt op een teleurstelling uit.

Stiekem

Ze bezoekt stiekem haar zoontje, waarmee ze hem en zichzelf veel verdriet doet. Tot overmaat van ramp, komt ze haar echtgenoot in de gang tegen. Als ze die avond nog eens naar de opera gaat, komt ze tot de ontdekking dat ze niet meer haar oude leventje kan leiden. Ze wordt door alles en iedereen uitgekotst. In de loge worden de verschrikkelijkste dingen over en tegen haar gezegd. Vronski ziet het van een afstandje terwijl op het toneel de volgende scène zich voltrekt, speelt er in de loge een ander drama.

Vronksi had niet kunnen volgen wat er precies had afgespeeld tussen de Kartasovs en Anna, maar hij begreep dat zij zich vernederd voelde. Daarvoor was de scène duidelijk genoeg geweest, maar meer nog sprak Anna’s gezicht boekdelen: hij zag hoe ze alle zeilen moest bijzetten om de rol die ze op zich had genomen vol te houden. Daarin slaagde ze voortreffelijk, aan de buitenkant was ze de rust zelve. Wie haar en haar vriendenkring niet kende en niet hoorde hoe het publiek – de vrouwelijke geleding daarvan – zijn deelneming getuigde en blijk gaf van ontstemming en verbazing, nu ‘die vrouw’ zich en public durfde te vertonen, en nog wel zo in het oog vallend met haar kantwerk en haar uiterlijke verschijning, wie van dat alles geen weet had en Anna gadesloeg in al haar schoonheid en ogenschijnlijke kalmte kon niet vermoeden dat zij hetzelfde ervoer als iemand die aan de schandpaal genageld staat. (679)

De verteller legt de prachtige vergelijking van het toneelstuk dat op het podium speelt en het drama in de loge. Hier is een veel groter drama dan op het toneel. De hele zaal bekijkt het tafereel in de loge en heeft geen oog voor het spel op het podium. Uiteindelijk verlaat Anna de zaal, ze laat een druk geroezemoes achter. Heel Petersburg spreekt er schande van. Deze vrouw die zo haar man bezoedelt. Het kan niet. En Anna wordt verstoten. Ze kan geen kant op zonder haar kind en haar man.

Lev Tolstoi: Anna Karenina. Vertaald uit het Russisch door Hans Boland. Amsterdam: Athenaeum, 2018 [2017]. ISBN: 9789025307943. 1024 pagina’s. Prijs: € 41,99.
Bestel.