Herfst en winter op de Vuursteenhof – Tiny House Farm

In de herfst of winter de balans opmaken is natuurlijk nooit goed. Ik merk namelijk dat het najaar en de winter voor een pionier een geduchte vijand is. Koud, nat en donker. Dat merken we zeker hier. Het karige groen, dat niet veel meer voorstelt dan het opgeschoten koolzaad, mosterd en de andere groenbemester.p

Dat ontmoedigt. Zeker voor een lichtgevoelig mens als ik. Ik merk dat de hoeveelheid zonlicht van grote invloed is op mijn gemoedstoestand. Als de dagen korten, wordt het in november en vooral december best zwaar. Zeker als de (mot)regen toeslaat en je elke dag tuurt naar een grijze hemel.

Ik wist het al voordat we hieraan begonnen. De late herfst en de winter zijn de moeilijkste maanden. Ik merk het eigenlijk al de hele periode dat ik in Almere woon. Het voorjaar en de zomer zijn prachtig. Omringd door het groen en de vallende bladeren. De late herfst en de winter met het donker, maar vooral de dorre, kale vlakte. Dat is ontmoedigend. Het heeft impact op je.

Zeker als je dan in het donker naar huis fietst. Omhelst door het duister. In de rij met magere lichtjes achter de anderen die doorbhet donker trappen. Als je dan ook nog eens uitglijdt op de spekgladde modderhelling en je ribben kneust. Dan merk ik dat we overal best wel een eind van alles zitten. Zeker, ik wist het en had het kunnen weten. Toch weet je het pas echt, als je het ervaart. 15 kilometer naar en van het werk, is een eind.

Maar ik mag niet klagen. We wonen op een prachtig plekje. Al zouden de huisjes van mij wel wat meer kleur mogen hebben. Het zou de winter wat minder zwart maken. We zullen ons landje verder gaan inrichten waardoor het wat groener zal worden in de winter. Niet alleen een paar groenblijvers, maar ook besjes aan de takken of gewoon kale takken.

Al kun je er niet veel van zien als je naar buiten kijkt en het is donker. Ondanks al die somberheid, geniet ik al heel erg van de kleine dingen. Zoals de vers geplante Ginkgo in de tuin. Of de vinken die met de hele groep over ons vliegen, wat een geweldige ervaring is.

Bakje poep – Sientje (45)

Onze dochter Doris voelde zich al vroeg verantwoordelijk voor Sientje. Als de hond eraan kwam stormen terwijl ze aan het eten was, riep ze ons er meteen bij. Net als dat ze de oplossing vond hoe Sientje haar drinken niet kon omgooien.

Drinken omgooien

Onze teckel had de vervelende gewoonte ontwikkeld om het drinken van Doris om te gooien als het in een open beker stond. De roosvicee vond ze heerlijk om op te drinken. Ze mikte de beker op het kleed en likte daarna de inhoud op. Ze vond het lekker om te doen. Het behoorde tot de heimelijke genoegens van onze teckel. Wij werden er simpel van.

Het kleed is door dit gedrag veranderd in een tapijt vol met vlekken. De donkere vlekken markeren de plekken waar Sientje zich tegoed deed aan de limonade. Het zoete drinken, de melk en de yokidrink hebben deze onuitwisbare sporen achtergelaten. Sientje wist met haar tong wel het drinken tot de laatste vezel uit het kleed te trekken. Er blijft altijd iets achter en dat zien we nog elke dag dat we naar het kleed kijken.

Drinken afschermen

Doris bedacht dat ze natuurlijk het drinken kon afschermen. Daarom zette er een omgekeerde plastic kan over haar beker heen. Zo bleef het drinken beschermd van deze plunderaar. Het bleek een effectief middel, tot Sientje in de gaten kreeg dat ze met iets harder duwen de omgekeerde plastic kan met de beker tegelijk omviel. Het gaf evenveel te drinken, al lag de plas misschien iets meer verspreid.

Bij het uitlaten van de hond scheppen we altijd keurig de uitgepoepte drollen op. Doris zag ongetwijfeld hoe wij de stoep, het gras en het park schoon houden van vieze hondenpoep. Als Sientje per ongeluk in de tuin haar behoefte deed, schepten we het eveneens keurig op. Het bespaarde ons vieze schoenen vol hondenpoep die hun afdrukken overal in huis achterlieten.

Dat andere hondeneigenaren hier minder kieskeurig in zijn, ondervinden we nog altijd regelmatig. Ik ben een vervend hondenpoeptrapper. Het lijkt of mijn schoenzolen hondenpoepmagneten zijn, want waar ook een drol ligt, ik trap erin. En het gebeurt altijd met regenachtig weer als je geen hand voor ogen ziet en nauwelijks een weg kunt bijna over de natte wegen. Dan trap ik erin.

Gevuld plastic bakje

Bij het vullen van de vaatwasmachine zagen we een plastic bakje uit Doris’ stapeltoren. Het kleinste bakje lag daar en er zat een vieze substantie in. Doris had het op het aanrecht gezet. Het was een donker goedje en het vroeg om de nodige bestudering wat het precies was.

Inge keek nog eens goed, rook eraan en merkte toen dat het poep van Sientje was. Blijkbaar had de hond in de buurt van onze dochter gepoept, waarna Doris het keurig in het plastic torendeel stopte. Na de inzamelingsactie bracht ze de vieze substantie keurig naar de keuken. Met afgrijzen dachten we eraan terug dat ze de poep in het bakje drukte. Wat hebben die handjes daarna allemaal gedaan? We konden het ons alleen maar afvragen. Het antwoord daar dachten we liever niet over na.

Lees het vervolg: Voor de gezelligheid »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Planten van hier – Tiny House Farm

Een inspirerende bijeenkomst bij het Paradijsvogelbosje 2 weken terug over het aanplanten van inheemse plantensoorten. Het heeft bijna iets racistisch als je praat over planten van hier, autochtone planten. Voor het beheer van het landschap zijn ze ontzettend belangrijk. De stichting Heg en Landschap zet zich in voor het planten en beheer van authentieke planten uit de omgeving.

Wist je bijvoorbeeld dat op eiken uit Nederland meer dan 400 organismen worden aangetroffen. Planten en dieren, die van deze boom afhankelijk zijn. Tegenover een 20 bij een Amerikaanse eik. Planten uit andere streken hier planten, levert per definitie minder biodiversiteit op. Het tuincentrum heeft misschien wel mooie en bijzondere planten. Voor de biodiversiteit is het funest.

Aantrekkelijk plantprogramma

De stichting biedt in samenwerking met Yves Rocher een aantrekkelijk plantprogramma aan. Je kunt relatief goedkoop, tegen kostprijs bomen en struiken kopen. Ze zijn gevormd uit Nederlands zaad, want veel kwekers maken gebruik van goedkoper zaad uit Polen of Italië. Hier zitten andere genetische kenmerken in. Zo kunnen struiken van zaad uit gematigde streken eerder gaan bloeien dan hun Nederlandse soortgenoten. Dat betekent dat bepaalde vogels of insecten hier nog niet op zijn ingespeeld, maar juist op de latere Nederlandse soort.

De lijst met plantensoorten is lang. Er is heel veel keus voor een aantrekkelijke prijs. Er zit 1 nadeel aan. Je moet de meeste planten per 25 bestellen. Een verwaarloosbare hoeveelheid in de planterswereld; grote afnemers nemen per 100.000 af. In een tuin van ruim 900 m2 is het natuurlijk best veel om 25 bomen of struiken van 1 soort te bestellen.

Hoe groot wordt een boom?

Overigens lijken veel mensen bij het planten van bomen bezig te zijn met hoe groot de boom wel niet in de toekomst wordt. Niet altijd een relevante vraag. Ze zetten dan boompjes minimaal 5 meter van elkaar met het idee dat deze bomen zo groot zullen worden. Over 30 jaar ja, maar het betekent dat je zeker 10 jaar na een kale vlakte kijkt en geen enkele vulling hebt in je tuin.

Iets waar Marien een duidelijke visie over heeft. Je kunt best meerdere bomen op een strekkende meter planten. Het geeft je tuin snel een groene aanblik, waarna je door de jaren heen uitdunt. Het vraagt misschien wat meer onderhoud, maar het geeft de tuin al vrij snel een veel vollere en groenere blik.

Bomen knotten of uitdunnen

Mensen laten zich vaak afleiden door het idee dat een boom groot wordt, maar hij is het vaak nog niet. Je kunt later kiezen om een boom te knotten, de bosschages uit te dunnen en op die manier je planten ruimte te geven. En het is ook niet erg als je een boom na een jaar of 10 weghaalt voor andere planten.

Heerlijk om over te fantaseren. Alleen hebben we ook razendsnel moeten beslissen. En dat vind ik best lastig. Je zou alles willen, maar overal 25 stuks van. Dat is niet te doen. De bestelling afgelopen zaterdag is omvangrijk, maar goed te doen. Als alles wordt goedgekeurd, dan kunnen we misschien nog een paar bomen en struiken ruilen. Zo krijgen we een nog gevarieerdere tuin straks.

Teckel en peuter, een maatschap – Sientje (44)

Een klein kind en de hond leven op hetzelfde niveau: de vloer. We merkten het bij Sientje en Doris. Ze verbleven allebei op de grond. Doris kroop rond en voor Sientje was de vloer al haar domein. Ze zwierf er rond op zoek naar iets eetbaars. Haar mand bevond zich op deze hoogte, net als de bench. Van Doris stond de wipper op de grond en daarnaast is zo’n kleine peuter erg op ontdekkingsreis op deze hoogte in huis.

Sientje bekeek het allemaal met bovenmatige interesse. Ze zag wat voor een eten en drinken de peuter kreeg. Dat was voor haar een welkome aanvulling was op het karige dieet dat ze van ons kreeg. Waar Doris was, viel vaak wat te halen. Vaak verdwenen de koekjes die we haar gaven helemaal of gedeeltelijk in de bek van Sientje. Net als dat Doris zich weleens waagde aan een half afgekloven bot van Sientje. Al was zij veel minder gretig dan de hongerige teckel die altijd tekort kwam.

Op elkaar aangewezen

In het nieuwe huis hadden we niet altijd evenveel aandacht voor de 2. De vele klusjes in huis zorgden voor veel afleiding. Daarom waren de 2 steeds meer op elkaar aangewezen. Sientje was altijd wel in haar nabijheid en vormde bijna een 2e moeder. Of op zijn minst een medestander. Ze wisten elkaar te vinden. Het waren heuse partners in crime die elkaar niet corrigeerden bij overtredingen. En Doris was met recht de verstandigste van de 2.

Op een dag vertelde Inge dat ze Doris haar eerste woordje had horen zeggen. ‘Volgens mij zei ze “Sientje” en keek ze naar Sientje.’ Ik geloofde het niet. Inge was er ook nog niet helemaal zeker van. Maar een dag later was het haar helemaal duidelijk. Doris lag op het voedkussen uit de borst te drinken, liet los en wees naar Sientje. Ze zei heel duidelijk ‘Ientje.’ Het overduidelijk bewijs dat het niet een toevallige samenstelling van klanken was, maar een woord met betekenis. Ze wees met haar arm in de richting van Sientje die op de grond zat.

Eerste woordje

Ik was niet bij dit intieme moment en hoorde het verhaal van Doris’ eerste woordje met een beetje jaloezie aan. Gaat bij veel jonge ouders de competitie om de woordjes ‘papa’ of ‘mama’ bij ons ging Sientje er met de eer vandoor. En terecht. Sientje was heel belangrijk in het leven de jonge peuter. Overal waar ze was, zag ze Sientje in haar gezichtsveld. Daar zorgde de teckel wel voor.

Ook hoorde Doris ons deze naam ettelijke malen per dag uitspreken. Om de hond een beetje uit de buurt van ons kind te houden en te corrigeren als ze weer toehapte op iets te eten of te drinken dat Doris bij zich had. Ze hoorde vaker ‘Sientje’ dan ‘papa’ of ‘mama’. Bij het corrigeren van de hond klonk ook vaak de hoge stem van Doris. Ze riep met ons mee. Niet dat het wat hielp; het was vooral heel schattig.

Kind en teckel, een maatschap

Schattig als al het andere wat ze met Sientje deed. Ze was heel lief voor onze teckel en andersom was onze teckel heel lief voor haar. Ze kreeg namelijk flink wat te verduren van die kleine peuter. Er werd vaak aan de oren getrokken of ze kroop bij haar in het mandje. Ook kon ze best hardhandig aan de hond trekken als ze iets wilde of niet wilde.

Sientje pikte het allemaal. Waarschijnlijk onderging ze de mishandeling met het idee dat er dadelijk wel iets lekkers tegenover zou staan. Een redenering die niet helemaal verkeerd was. Het gebeurde vaak dat er na dit soort liefdevolle momenten een onbewaakt ogenblik viel waarop Sientje kon toehappen.

Lees het vervolg: Bakje poep »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Schuurtje besteld en betaald bij Azalp.nl, maar niet geleverd – Tiny House Farm

Eigenlijk zaten we nog midden in de toestand met de internetverbinding toen we een schuurtje bestelden. En nu vraag ik me af: hadden het kunnen weten dat we ons in een veel grotere ellende stortten dan waarin we zaten? Of zou het uiteindelijk allemaal meevallen. Ik hoop het laatste, maar vrees steeds meer het eerste.

We hebben zondag 23 september een schuurtje besteld bij de blokhutten-webshop Azalp.nl uit Etten-Leur. Een prachtig exemplaar met 2 gescheiden ruimtes en mooi passend bij ons roze huisje. We moesten bij de bestelling wel meteen de hele bestelling betalen. Even gekeken, wisselende reviews, maar in goed vertrouwen betaalden we de 2666 euro aan.

Starter Thomas Deters

Azalp is een Brabantse onderneming van Thomas Deters. Op de website ikgastarten.nl van de Rabobank vertelt hij over zijn onderneming: “Zonder waarde ben je niks. Dan is je bedrijf gebaseerd op gebakken lucht. Een zeepbel.”

Het bedrijf dat hij samen met Peter-Jan Broeders draait, lijkt verdacht veel op een bedrijf dat die gebakken lucht verkoopt. In elk geval aan ons en het lijkt erop dat de 2700 euro die we betaald hebben voor het schuurtje al gebakken is, zonder schuur en zonder geld terug.

Wat doet Azalp?

Niks. Als je bestelt en betaalt, volgt een bevestiging. Daarna hoor je niks meer. Als je belt, neemt een telefoniste neemt allervriendelijkst op, maar ze doet niks voor je. Na mailen en een dreigement van certificaat trustedeshops gaven ze na 3 weken door dat we de levering van het schuurtje in week 44 konden verwachten. Daarna bleef het stil. Toen we 2 weken na de beloofde leverdatum, belden wanneer het schuurtje geleverd zou worden, wisten ze niks. Sindsdien wachten we op een antwoord zonder resultaat.

En dan ineens lees je reviews waarbij het 9 maanden duurt voordat iemand een kapot schuurtje onvolledig geleverd krijgt. Betaal je daarvoor 2666 euro of kunnen we naar ons geld fluiten?

Nu proberen we de bestelling te annuleren. We hebben nu eenmaal een schuur nodig. Broodnodig. Maar we kunnen niet wachten op de 9 maanden grillen van azalp.nl. Ineens schreven ze in hun mailtjes dat de late levering kwam omdat we de rekening nog niet hadden voldaan. Dat was nieuw. We hebben bijna 2700 betaald, er rest nog 105 euro die betaald moet worden, maar die we ook mochten voldoen als de installateur de schuur zou komen opbouwen en staat helemaal los van de bestelling. Nu schijnt daardoor de levering ineens later te zijn geworden.

Gebakken lucht van azalp.nl

Ik word hier heel moedeloos van. Op de opmerking dat we onder de levering uit willen, is de reactie dat dit niet kan omdat het een bestelling op maat is. We hebben het product laten impregneren, maar we horen niet wanneer het geleverd wordt. Er is geen zicht op een termijn en het hangt van de grillen van Azalp af wanneer het komt.

Annuleren gaat 20% van de koopsom kosten, dat betekent 540 euro voor iets dat we niet krijgen. Om de resterende 2126 euro te krijgen, moeten we 540 euro losgeld betalen. Hoezo besodemieteren. Is het al crimineel genoeg om aangifte te doen?! Of mogen Thomas Deters en Peter-Jan Broeders vrijuit mensen geld aftroggelen voor gebakken lucht?

Een mail die ze vanmorgen stuurden, biedt weinig duidelijkheid. Hij is niet aan ons gericht, maar aan ene Niels. Er staat in:

Het lastige is dat wij deze klant helemaal geen duidelijkheid kunnen geven qua levering.

Wordt dus zeker vervolgd…

Het gebedenboek van Maria van Gelre

Bij de tentoonstelling Ik, Maria van Gelre in Museum het Valkhof in Nijmegen staat een bijzonder gebedenboek centraal. De tentoonstelling laat het monumentale gebedenboek zien dat van deze Gelderse hertogin Marie d’Harcourt (1380 – na 1428) bewaard is gebleven. Een aantal jaar geleden is het gerestaureerd en daarmee geschikt gemaakt voor expositie. Normaal ligt het boek in Berlijn, maar is eigenlijk nauwelijks te bewonderen.

De tentoonstelling in Nijmegen laat een deel van het boek zien; 20 pagina’s die op de helft van de expositie worden vervangen door 20 andere. Maar daarnaast geeft het ook een inkijk in het leven van de hertogin die uit Frankrijk komt. Ze is afkomstig van het Franse hof. Het huwelijk met Reinoud IV, de hertog van Gelre, is geënsceneerd om de banden tussen Gelre en het Franse hof verder aan te wakkeren.

Enorme bruidsschat

De enorme bruidsschat van omgerekend 70 miljoen euro moet worden terugbetaald als het huwelijk kinderloos blijft. Dat is de uitkomst van 10 maanden onderhandelen over het huwelijk. Een indrukwekkend verhaal dat je ziet op de tentoonstelling. Net als dat je een beeld krijgt van het leven aan het hof met jurken en papegaaien, maar ook krijg je een inkijkje in het geloofsleven in de late middeleeuwen.

Hoogtepunt van de tentoonstelling is het gebedenboek dat Maria 10 jaar na haar trouwdag, rond 1415, laat maken. Het boek telt 1200 pagina’s en is daarmee een omvangrijk document uit deze periode. Het is verlucht met 106 miniaturen, 171 sierinitialen en 129 figuren. Zonder twijfel is dit boek een hoogtepunt uit deze periode. Er zijn weinig handschriften die met dit prachtige boek kunnen meten.

Adembenemende schoonheid

De bladzijden die je kunt bekijken zijn werkelijk van een adembenemende schoonheid. In het halfduister, met net genoeg licht om handschrift te sparen en goed te kunnen kijken, buig je over de losse pagina’s. Schuifelend in een rij omdat iedereen wil kijken.

Het is kunst op de vierkante millimeter. Wat een schoonheid. Vergrootglazen liggen erbij. Ik heb voornamelijk met mijn eigen ogen gekeken. Wat ben ik onder de indruk van de kleuren en fijne schilderingen van de miniaturen. Het openingsbeeld met een afbeelding van Maria die het gebedenboek vasthoudt, omringd door 2 engelen. Het grijpt je vast en laat je niet meer los.

Kostbare operatie

Het moet een waanzinnig kostbare operatie zijn geweest. De monnik Helmich die Lewe, broeder in het Arnhemse klooster Mariënborn heeft de tekst gekopieerd. De inhoud is een mengelmoes aan teksten, waarschijnlijk speciaal voor dit gebedenboek geschreven en vertaald. De afbeeldingen zijn ongekend waarmee het boek verlucht is. Niet alleen de miniaturen zijn indrukwekkend, ook de verluchte initialen en indrukwekkende figuurtjes die in de marge en randen staan.

Het zijn de details die dit boek zo bijzonder maken. De minuscule afbeeldingen van gezichten in de initialen. Je kunt ze soms met het blote oog amper zien. Het zijn gezichten die soms naar Jezus refereren of op een andere manier een relatie leggen met wat er staat. Soms is het ook gewoon een fantastisch figuurtje in de kantlijn.

Ruiters en fabeldieren

Ze passeren je: ruiters, muzikanten en fabeldieren. Neem bijvoorbeeld het draakje dat meer is dan zomaar een afbeelding. Ze gedragen zich zoals veel figuren uit de middeleeuwen, half bezwerend, half vermakelijk. Als de figuren die je als decoratie ziet op Gotische kathedralen. Ze vertellen een verhaal, compleet met grimas.

Vergeet daarbij niet dat de inhoud van het boek met de restauratie ook beter onderzocht is. Niet alle informatie is voor handen, zo is er nog geen wetenschappelijke editie van dit middeleeuwse boek voor handen. De gebedenboeken hebben altijd op minder aandacht van de wetenschap moeten rekenen. Niet helemaal terecht.

Gebeden in volkstaal

De inhoud van het boek verraadt dat de gebeden allemaal in volkstaal zijn opgesteld. Een taal die Maria zich in de 10 jaar dat ze getrouwd is met de hertog, helemaal heeft eigengemaakt. Zo buigend over de teksten, merk ik dat ik teksten kan lezen. Zoals het gebed voor Reinoud, dat is geschreven na het overlijden van de hertog van Gelre en Gulik in 1423.

Dit les alle daighe.
Reyner van gulich ind
van gelre sich huden op
hevet . Negen engelen ich yn hu-
den bevele . Drie in sijne[n] weghe .
ind drie in sijnre steghe . ind drie
an allen eynde[n] .
(SBB-PK mgq42 f.391r)

Het geeft een glimp van de middeleeuwen, het gordijn valt even open. Omringd door allerlei voorwerpen uit deze tijd. Het Mariabeeld uit Renkum, maar ook de imposante gietijzeren kaarsenkroon uit de Walburgiskerk in Zutphen.

Een mensenleven van meer dan 600 jaar geleden lijk je even aan te kunnen raken. Heel bijzonder. Een bezoek aan Het Valkhof is dit meer dan waard, want het is alweer 3 weken geleden dat ik was, maar ik geniet nog elke dag na.

Meer lezen

Kopjes geven – Sientje (43)

Sientje had niet veel belangstelling voor andere dieren. Wat hier de oorzaak van was, wisten we niet. Heel soms gebeurde het. Zoals bij een vriendin in Leiden. Ze werd helemaal wild van haar konijntje. Ze kreeg geen genoeg van de bak waarin het diertje zat. Het konijn lag te rillen in haar hok.

Sientje vond het konijntje erg interessant. Wat zou ze doen als we het konijn los lieten? Daar hadden we geen idee van. We hebben het maar niet getest. Voor hetzelfde geld kreeg ze ineens last van haar jachtinstinct.

Griep

Nog zo’n gebeurtenis waar we versteld van stonden. Misschien was het een koortsdroom. We hadden haar nog niet zo heel lang. Ik was naar Almelo gegaan met een flinke griep. Thuis in Leiden hield ik het niet uit, daarom was ik maar naar Inge gegaan. Vrijwel op hetzelfde moment kwam Inge thuis met dezelfde griep. Zo lagen we naast elkaar in bed met een flinke koorts. De koorts liep hoog op bij ons allebei. We hielden een wedstrijdje. Degene met de hoogste koorts mocht blijven liggen, de ander moest met Sientje lopen.

Zo liep Inge met Sientje, want de thermometer wees bij haar een halve graad lager aan dan bij mij. Ze liep het bermuda-rondje, want ze voelde zich heel beroerd. Zo kwam ze langs het grasveldje voor de oude Ambachtsschool en ging meteen weer terug. Op het grind voor de school zat poeslief een poes. Inge passeerde met Sientje. Sientje kwispelde en liep op de kat af. Inge vreesde het ergste. Maar de poes was blijkbaar honden gewend en gaf Sientje zelfs kopjes.

Kopjes geven

Het was een schattig gezicht en Sientje genoot van de aandacht. We waren dit helemaal niet van haar gewend. Zeker ook omdat ze zo gelaten de poes kopjes liet geven en zelf heel rustig bleef. Geen opwinding of onrust, maar een ontmoeting zoals katten onder elkaar doen. Het bevestigde onze stelling dat Sientje een halve kat was. Gek op de zon en kalm als ze een kat zag.

Inge vertelde het verhaal toen ze rillend van de koorts weer naast me in bed kroop. Ik was stiekem jaloers dat ik niet met Sientje was gaan lopen. De dagen erna zochten we tevergeefs bij het lopen naar de kat. Hij zat er niet meer en hij heeft er nooit meer gezeten. Het bleef bij deze eenmalige belevenis.

Helaas. Ik had het graag gezien hoe innig een hond en een kat kunnen zijn. Zeker ook omdat Sientje zo weinig om andere dieren gaf. Het zou niet alleen haar zelfvertrouwen een duwtje in de rug geven, maar ook ons vertrouwen in haar.

Lees het vervolg: Teckel en peuter, een maatschap »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Bijna geen roze huis meer – Tiny House Farm

De muren moeten de definitieve verflaag krijgen. Dat vraagt om een goede kwaliteit van verf. Het merk Jotun schijnt de beste deklaag te hebben, Jotun Demidekk. Om te voorkomen dat we elk jaar moeten schilderen, tasten we dit jaar diep in de buidel. Daarom is er nu een grondige schilderbeurt aan de gang.

Alleen een probleem: ze kennen de kleurcode van ons huis niet. De RAL-code die we hebben van ons huisje 4003 (heidepaars), is niet te maken voor Jotun. Paniek natuurlijk, want we willen wel het mooie, roze kleurtje houden die we nu hebben.

Roze baken

Misschien is niet iedereen enthousiast over de kleur van ons huis, maar het is wel een baken geworden in een wereld vol zwarte en bruine huizen. Een andere kleur kiezen dan het roze dat het nu is, is geen optie voor ons. Wat nu?

We krijgen vanuit de groothandel te horen dat het onmogelijk is om ons huisje in een roze kleur te geven. We moeten een Jotun-nummer zien te achterhalen. Bijna niet te vinden. Daarom bellen met de importeur Norway Coatings om te weten te komen welke kleuren Jotun hanteert. Kan er een roze gemengd worden?

De schilder is gaan mengen, maar dat levert een veel te lichtroze kleur op. Ik denk dat een zonnige dag genoeg is om die diepe kleur die ons huisje nu heeft, gelijk wit wordt. Afgekeurd. Wat nu?

Kleurenwaaier

We speuren op internet naar de kleurenwaaier, maar mogen van de groothandel gelukkig ook de kleurenwaaier lenen. Als de schilder de waaier bij het hout houdt, komt daar de nieuwe kleur. In de NCS-kleuren die Jotun hanteert, is het de code: S1060-R30B. Vrijwel hetzelfde, maar wel een speurtocht.

Nu hopen dat het straks hetzelfde uitpakt als de verf tegen de muren gaat. Ik ben heel benieuwd hoe roze ons roze huisje straks nog is.

Opruimer – Sientje (42)

De verminderde aandacht was niet zo erg voor Sientje. Ze genoot van het nieuwe huis en vond snel haar plekje. In de winter scheen de zon een heerlijk eind de woonkamer in. Dat er nog witte plavuizen lagen waarop je bijna uitgleed, deerde Sientje evenmin. Zij genoot van het zonlicht en legde zich uitgespreid te ruste. De ruimte was verder heerlijk. Het park was om de hoek en daar kon ze heerlijk rennen.

Tegelplein

In de tuin vond ze wat minder van haar gading. Achter het huis verrees een tegelplein waar een helikopter een mooie landingsplaats zou vinden. Het bestond alleen maar tegels waar een stukje groen niet te vinden was. Wij wilden het allemaal opknappen, maar er lagen nog teveel andere klussen in huis.

Pas bij het aanleggen van de schutting ruim 2 jaar later, zouden we de achtertuin aanpakken en er zelfs een kikkerpoeltje leggen. Niet dat dit Siens interesse trok. Elk dier, van vogel tot kat, liet haar onberoerd. Ze negeerde deze dieren, schonk er weinig aandacht aan. Ze wilde er hooguit op afstappen uit nieuwsgierigheid, maar dat stelden weer veel katten en vogels niet op prijs.

Maatje Doris

In huis was er wel een maatje: Doris. Het kleine meisje was best interessant en er viel altijd wel wat bij te halen. Als Doris aan het eten was, zorgde Sientje dat ze in de buurt was. Er was wel een onbewaakt ogenblik waarop ze kon inspelen.

Tijdens al die verbouwingen kropen de 2 vaak bij elkaar. Dan lag Sientje heerlijk in de nabijheid van onze dochter. Ook wisselden ze graag van stoel. Dan lag Doris in Sientjes mand, noodgedwongen, want Sientje had een plek gevonden op Doris’ wippertje. Of Doris vond er een genoegen in om in de bench van onze teckel te kruipen. Een gezellig holletje. Dat het er sterk naar hond rook, haalde haar eerder naar binnen dan dat het haar verjoeg.

Elke nieuwe kwast verf die over de muren en deuren ging, maakte het huis meer van ons. De geur van vorige bewoners en de leegstand van een halfjaar, verdween geleidelijk uit het huis. Zeker ook na de echte verhuizing en al onze spulletjes in het nieuwe huis stonden. En – last but not least – werd Doris steeds groter.

Junk af

Ze begon ineens zelf uit de borst te drinken en zo kickte de junk van de moedermelk af. Het was niet meer overal te vinden. Hooguit in een spuugdoekje, die ze dan meteen half verslond. Sientje vond wel weer nieuwe gelegenheden om eten te vinden. Daar hoefden we ons geen zorgen over te maken. Doris kreeg steeds meer vast voedsel en liet dan genoeg vallen om op te likken. Een kaakje was altijd een feest, want de stoel van Doris kreeg meer eten binnen dan Doris. Sientje verzorgde na afloop altijd dat de troep keurig werd opgeruimd.

Lees het vervolg: Kopjes geven »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Wintertijd – Tiny House Farm

Met de wintertijd die afgelopen weekend is ingegaan, gaan we ook met ons huisje een nieuwe fase in. Vroeg donker ’s avonds en terug van het werk in de duisternis. Als het dan hard waait en flink regent, is het extra zwaar.

Kachel aan

De wind waait om het huis en de regen slaat tegen de ramen. Gezelligheid. De kachel kan aan. Hoeveel pellets gaan er eigenlijk door. We ontdekken het. Ook moeten we de kachel goed schoonhouden. Dagelijks uitzuigen en het raampje schoonhouden.

Wel bijzonder om het huis weer in een heel nieuw seizoen mee te maken. Uitkijkend op de vorige week geplante fruitboompjes. Het veld oogt nog steeds mooi groen. De groenbemesters op ons stukje grond groeien flink. Bij het planten van de fruitbomen hebben we een deel weggehaald, maar er is nog genoeg.

Schuurtje

Ondertussen vraag ik me af wanneer ons schuurtje komt. Een paar weken geleden via internet besteld, kregen we de melding dat het behandeld wordt. Ergens deze week zou dat klaar zijn zodat we volgende week hopelijk de schuur geleverd krijgen.

De tegels liggen al een paar weken mooi op de plek waar het schuurtje komt. Daarom hoop ik dat we hem deze maand helemaal kunnen bouwen en inrichten, zodat de container voor het huis zo snel mogelijk weg kan. En dan is er ook ruimte om wat dingen in te slaan, zoals pellets voor de pelletkachel. Dan kunnen we daarna serieus gaan nadenken hoe we de tuin verder gaan inrichten.