Dag huis – Tiny House Farm

Vanmiddag was de overdracht van ons oude huis. Een bijzonder huis. Ons eerste koophuis. We hebben er 12,5 jaar gewoond. En in 12,5 jaar gebeurt er niet alleen veel. Je verzamelt ook heel veel spullen hebben we gemerkt.

Het huis is de laatste weken steeds leger geworden. En met dat het leger werd, werd het ook steeds minder van ons. Zeker, de gordijnen hangen er nog. En daar zitten ook best veel herinneringen in. Maar de energie die in het huis zweeft, zal steeds minder onze energie zijn.

Huis achterlaten

De nieuwe bewoner geeft zijn eigen invulling aan het huis zoals wij dat achterlaten. Allerlei dingen gaan weg. Misschien breekt hij muren af of rooit de planten en bomen die wij hebben geplant.

Doris was nog geen jaar toen we er kwamen wonen. Nu is ze een heuse puber. Wat een contrast. In dit huis heeft ze leren lopen, praten, lezen en schrijven. En nog veel meer. Al die voetstappen en ervaringen laat je achter.

Zwevende herinneringen

Net als veel andere bijzondere ervaringen. Dingen die nooit meer terugkomen en blijven zweven in je herinneringen. In dit huis is gelachen, gehuild, gejuicht en gescholden. Kortom, we hebben hier geleefd. Sterker dan in het huis van Almelo, heb ik dat nu. Misschien omdat ik daar korter woonde, maar ik denk vooral omdat de herinnering zwaarder is. Met het huis laten we iets van Inges moeder achter, die er niet meer is en dit niet meer meemaakt.

Een dag die een beetje dubbel is. Enerzijds de bevrijding dat het huis niet meer van ons is. Anderzijds de weemoedigheid over alles wat er daar geweest is.

Gelukkig nemen we onszelf mee en weten hoe mooi en fijn ons roze huisje aan de Vuursteenhof is.

Dit hoofdstuk is gesloten; het volgende begonnen.

Park aan huis – Sientje (32)

We namen Sientje in huis met de kanttekening dat ze niet opgevoed was. Net als dat ze niet zindelijk was. ‘Ze heeft alleen in de kennel geleefd en niet in huis. Daarom moet ze nog leren hoe ze zich in huis moet gedragen. Ze is nog niet zindelijk.’ We probeerden haar zoveel mogelijk uit te laten en met behulp van beloningen buiten te laten plassen en poepen.

Dat ging de eerste dag gelijk al mis. Op het moment dat Inge iemand aan de telefoon had voor een bench die in de krant stond, stond Sientje midden op de vloerbedekking te poepen. De stress had het allemaal niet tot een mooie harde drol gehouden. De drol stonk enorm en was niet zo fraai gebonden om met een stukje keukenpapier op te pakken. We gaven het voer – Fokker Plus – hier de schuld van, maar waarschijnlijk was het een combinatie van omstandigheden.

Ze kreeg meerdere keren per dag gelegenheid haar behoefte te doen bij het uitlaten, maar het lukte niet altijd even goed. Zo waren we de eerste dagen flink bezig de boel op te deppen bij thuiskomst. Het had ook te maken met de manier waarop ze vroeger altijd werd behandeld. Ze kreeg het eten terwijl ze in de bak met zand stond waarin de honden uit de schuur ook hun behoeften konden doen.

Drollen

Dat hadden we ook gezien. In de uitlaatruimte stonden tussen de drollen de lege etensbakken en een bak met water. Als ze eten kreeg thuis, volgde na de laatste hap vrijwel meteen een drol. Zodoende probeerden wij de volgorde om te draaien. ’s Morgens lieten we haar meteen uit als we haar de bench haalden. Na het uitlaten kreeg ze haar eten. Het werkte best aardig.

Ook stelden we vaste uitlaattijden in: ’s morgens, aan het eind van de middag en ’s avonds. Hier volgden we een kennis die een baan had en ook op die manier haar honden een dag alleen kon laten. Eigenlijk is het een luxe om een hond zo kort na de ochtendwandeling alweer te trakteren op een ronde rond lunchtijd.

Zindelijk krijgen

Het kostte wat moeite om Sientje zindelijk te krijgen. De pogingen met de krant werkten zeer slecht. Het beste was om haar te belonen als ze buiten wat deed.

Een vriendin kwam in die tijd langs met haar labrador. De hond was vaker in het huis van Inge geweest, maar nog voordat Sientje bij ons kwam wonen. Het was een reu en hij stapte binnen. Maar keek al snel onwennig om zich heen vanwege die vreemde snuiter die hier nu ineens liep. Bovendien vond hij het stinken.

Eerst dook hij op zijn favoriete steen, die hij al een keer eerder probeerde te verschalken. Nu deed hij moeite om Sientje om zijn vinger te winden. Zeker ook omdat ze loops was. Volgens die vriendin, liet het hem koud, maar dat leek nogal mee te vallen. Of tegen te vallen, het maar hoe je het bekijkt.

Vreemde geurtjes

De hond was verder heel druk met de vreemde geurtjes die overal rondhingen. Zo liep hij op de verrijdbare poef in de hoek af. Hij snuffelde uitgebreid aan het stof, zette een stap opzij en verhief zijn achterpoot. Zo stond deze zindelijke volwassen hond midden in de kamer te plassen. ‘Hé’, riep die vriendin. ‘Het is hier geen park.’ Sientje keek hem alleen droogjes aan, met een blik van wat doe jij hier nou? Terwijl ze er zelf ook wel wat van kon.

Het bleef moeilijk om haar helemaal zindelijk te krijgen. In het begin had ze nogal de neiging bij de begroeting iets te laten gaan. We losten dat op door haar niet meer overdadig enthousiast te begroeten bij thuiskomst. Het hielp heel aardig. Daarnaast kon er weleens een ongelukje gebeuren. Dat gebeurde uiteraard altijd op een heel ongelukkige plek.

Het kleed was favoriet en er waren diverse zones in de vloerbedekking die ernstig verkleurden door de hondenurine. Het poetsen was daar niet zo bestand tegen.

Lees het vervolg: Kasteelhond »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

Komen tot de kern van je bezit – Tiny House Farm

Alle zeilen zetten we bij voor de overdracht van ons oude huis. Volgende week is het zover, dan zitten we bij de notaris. Maar daarvoor moeten we wel een heel leeg huis opleveren. Het gaat gestaag, het leeghalen van 12 jaar verwoed verzamelen. Ik sta er best versteld van wat wij allemaal in huis hebben gehaald.

2 jaar opruimen

En dan zijn we al meer dan 2 jaar bezig met opruimen. Het begon aarzelend, niet teveel en met veel emotie. Rommelend in stapels papieren, veel inscannen en vast willen houden. Opruimen is eigenlijk afscheid nemen. Soms komen er zelfs herinneringen naar boven waarvan je niet meer wist dat ze er nog waren.

Het huis verkoopklaar maken, was al een hele uitdaging. Maar daar hoefde ik mij alleen te houden aan de capaciteit van de boekenplanken die er hingen. Nu ga ik kleiner wonen, dat betekent dus dat er nog meer boeken wegmoeten.

Schillen van de boekenvrucht

Een moeilijk proces, want hoe meer je schiltvan de boekenvrucht, hoe meer je tot de kern van je boekenbezit komt. De kern van boeken die je het liefst de hele dag bij je zou willen houden. En dat is niet makkelijk. Want welke boeken mag je echt niet missen en welke zijn toch niet zo belangrijk om te bewaren. En bewaar je een boek dat je al gelezen hebt of juist een boek dat je nog moet lezen?

Er is weer een schifting geweest en mijn oude studiemaat komt dit weekend weer een flinke stapel dozen met boeken halen. De rest staat nog in de container naast ons nieuwe huisje. Ik ben al heel ver met de boekenkasten en dan komt het spannendste: voor hoeveel boeken heb ik straks nog een plekje.

Zoveel meer

En dat waren alleen de boeken. Er is nog zoveel meer. Een stapel gezelschapsspelletjes, servies, bestek, pannen, posters, schilderijen, knuffels, voetenbankjes, krukjes en dekentjes. Nooit geweten dat we zoveel dekbedden hebben. En hout. Wat veel hout hebben wij! Plankjes, panelen en balken. Er is zoveel. Ik kan er misschien nog een hele schuur van bouwen.

En wat staat er veel in de schuur. Ik heb de laatste dagen best vaak uitgeroepen: waarom hebben we een schuur. Kan alles wat daarin staat niet in de vuilnisbak. Het lijkt wel of een schuur de plek is om dingen neer te zetten die eigenlijk weg moeten. Daarom misschien toch een kleiner schuurtje bouwen, straks bij ons nieuwe huisje.

En zo ruimen we op voor de laatste fase in. Al weet ik dat de echte laatste fase is als we de container voor ons roze huisje weghalen.

Einzelgänger – Sientje (31)

Sientje heeft ons bij alles in het leven vergezeld. Overal was ze erbij. Op de essentiële momenten misschien niet, zoals bij het afstuderen en de geboorte van onze dochter, maar eromheen was ze er altijd bij. De enige uitzondering op de regel vormt onze trouwerij. Zeker, in onze gedachten speelde het idee om haar de ringen te laten binnendragen op een kussentje in de trouwzaal. Alleen merkten we dat dit niet echt zou werken bij Sientje. Ook omdat ze niet zoveel vertrouwen had in andere mensen. Het zou veel stress opleveren die haar ook niet gelukkig zou maken.

Bij onze ondertrouw hadden we de middag gepland in Apeldoorn, de plek waar we elkaar voor het eerst hadden ontmoet. We vroegen een vriendin of zij Sientje wilde uitlaten terwijl wij weg waren. Ze moest namelijk best lang alleen zijn. De vriendin had de sleutel gekregen en zou haar dan eventjes uitlaten. We hadden een heerlijk etentje en kwamen ’s avonds laat thuis. We stapten binnen, maar troffen geen Sientje.

Aan de deur hing een briefje: Sientje is bij de buurvrouw. De buurvrouw van de andere kant, die helemaal niks met ons en Sientje had. Juist zij had zich over de hond ontfermd.

Er was een drama geweest. Met een sleutel die ze per ongeluk in huis had laten liggen en zo. Ze moest weg en kon de hond niet mee naar huis nemen. Daarom belde ze bij de buurvrouw aan en vroeg of Sientje daar mocht doorbrengen. De buurvrouw, bezorgd om de hongerige hond, had haar kaakjes gegeven die gretig in de bek verdwenen. Ze had wel heel erge honger, beweerde de buurvrouw. Ze keek ons er een beetje verwijtend aan. Een teckel kun je nooit genoeg te eten geven. Natuurlijk hebben we haar duizendmaal bedankt.

Voor de trouwerij en de daaraan gekoppelde huwelijksreis zochten we een plekje waar Sientje een klein weekje zou kunnen logeren. Via een kennis kregen we een adresje midden in de landerijen bij Almelo. Daar was een hobbyboer die ook voor de hobby een kleine hondenhotel draaide. Het moest allemaal kleinschalig blijven, maar wij konden er wel met Sientje terecht. Ze besteedden echt veel aandacht aan de hond, met extra knuffels en zo. Zo kreeg Sientje ook een plekje toegewezen. We draaiden eerst maar eens een proefnachtje een paar weken voor ons huwelijk.

Het was de eerste keer zonder Sientje in huis. We werden er zelf onrustig van. Een nacht zonder hond. Het was bijna onmogelijk. We namen haar altijd mee, zelfs als we bij andere mensen logeerden of op vakantie gingen. Nu was ze er niet. Alleen weg in dat hotel. Niet ver van ons, maar toch. Zenuwachtig haalden we haar de volgende dag op en vroegen hoe het gegaan was. ‘Het ging erg goed’, vertelde de gastheer. ‘Ze is wel een beetje einzelgänger, het liefst op zichzelf. Andere honden interesseren haar niet.’ We bevestigden de veronderstellingen.

Bij ons huwelijk was Sientje de grote afwezige. Net als bij onze huwelijksreis naar Barcelona. We misten ons hondje best wel. Sientje hadden we al sinds het begin van onze relatie. Ze had overal bijgestaan. Zoals bij mijn huwelijksaanzoek, in de achtertuin terwijl we bij de vuilnisbak stonden en genoten van het voorjaarszonnetje. De teckel tussen ons in. Daar vroeg ik Inge ten huwelijk. Met een hond nog geen 3 maanden en een halfjaar na onze eerste ontmoeting in Apeldoorn.

Een dag na terugkeer van onze huwelijksreis, haalden we Sientje op. Ze lag net in de buitenkennel. Alleen was ze en ze genoot van het herfstzonnetje. Ze staarde ernstig voor zich uit en had ons niet eens in de gaten. Bij het horen van onze stemmen, keek ze verbaasd op en kwispelde haar staart bijna van haar lijf af. Dat was een enorme verrassing. Misschien verwachtte ze ons niet meer, maar de blijdschap bij het zien van ons, maakte ons ook weer helemaal blij.

De eigenaar van het dierenhotel vertelde dat Sientje toch wel duidelijk een Einzelgänger was. Ze maakte geen contact met andere honden, maar gaf ook geen kik als zij bij haar kwamen zitten om te kroelden. Ze liet het toe, maar zocht geen toenadering terug. Pas aan het eind kwam ze voorzichtig naar je toe als je het hok binnenkwam. Gelukkig was de eetlust niet verdwenen. Als ze de kans kreeg, haalde ze bakjes van de andere honden ook leeg. Maar dan riepen ze ‘Sientje’. Betrapt keek ze dan omhoog en kwispelde aarzelend.

Een mooie ervaring. Sientje is daarna nooit meer uit logeren geweest zonder ons. We waren gewoon onafscheidelijk.

Lees het vervolg: Park aan huis »

Lees elke week een nieuwe blog met een nieuwe herinnering aan Sientje.

[mc4wp_form id=”20905″]

De eerste week – Tiny House Farm

Meer dan een week leven we nu in ons roze droomhuisje. Steeds meer dozen zijn uitgepakt. We pakken zelfs de draad van het werkzame leven weer op. Ik werk alweer een paar dagen.

Best wennen want fietste ik voor de verhuizing nog in 10 minuten naar mijn werk. Daar zijn nu 30 minuten bijgekomen. En het waait hard in de polder op de route naar het westen. Dat heb ik ook ontdekt.

Er is nog heel veel te doen. We hebben regentonnen onder de dakgoot gezet, de regenpijpen komen hopelijk binnenkort. Net als dat er lampjes moeten worden opgehangen. En vergeet de gordijnen niet.

p

Gisteravond de nieuwe door Inge genaaide gordijnen opgehangen bij de achterdeuren. Ze zijn meer dan 3,5 meter lang en hoog. Tussendoor probeer ik ook al een soort terras te tegelen.

Voor het tegelen heb ik vorige week op 2 plekken in Almere gratis tegels opgehaald. Veel sjouwen waarbij ik mijn duim verrekte. Best pijnlijk. Zeker ook omdat het werk gewoon doorgaat. Ik doe nu zo voorzichtig mogelijk om de boel niet extra te forceren.

Het andere huis moet leeg, we zijn begonnen met het overbrengen van een paar planten uit de achtertuin. Het is de grote vraag of ze het gaan redden. Zeker ook omdat het weer van storm en regen niet meehielp bij het overplanten. Het geeft de tuin wel meteen een veel groenere uitstraling.

pEn voor de rest genieten we. Er is niet heel veel tijd voor. Maar als  ik ’s morgens de honden uitlaat of als we ’s avonds nog even op het bankje in de tuin gaan zitten, dan genieten we. Dat we hier mogen wonen. Wat is het hier mooi en stil. Dan vragen we ons af of het zo blijft.

Denk het wel. Al zal het wel iets rumoeriger worden dan het nu is. Maar je gunt dit mooie plekje toch veel meer mensen?

We wonen er! – Tiny House Farm

We wonen in Oosterwold! Zaterdag zijn we overgegaan van de Alkmaargracht naar de Vuursteenhof. Een hele klus zeker bij die temperatuur.

We kregen hulp van 2 Syrische jongens. Best lastig bij het geven van instructies, maar ze waren erg bereidwillig en alles lijkt zonder veel kleerscheuren te zijn overgebracht.

nOnderweg in de bus mooie gesprekken met de jongens. Hoe ze gezworven hebben en wat hun plannen zijn voor de toekomst. Hoe het is om helemaal ontheemd te zijn. Wat een luxe dat wij hier in zo’n huis mogen wonen.

We zijn nu erg druk met uitpakken en het inrichten van ons huisje. Als er dan gratis tegels voorbij komen, dan ga ik ze halen. Het levert weer mooie gesprekken op en ik leer er veel van.

pWat ik deze week heb geleerd:

  • rijden in een bus met automatische versnelling;
  • achteruit inparkeren met een bus op een puinweg;
  • dingen loslaten en op tijd weer vastpakken. Dat kan zelfs bij een loodzware wasmachine. Én bij een oud harmonium;
  • rijden met een aamhangwagentje, achteruit rijden op een puinweggetje lukt nog niet zo goed;
  • 3500 kilo betontegels versjouwen en vervoeren;
  • meisjes van 13 erg goed en veel kunnen tillen;
  • teckels graag willen ‘helpen’;
  • een zacht-houten vloer geeft snel krassen en dutsen. Maar dat dit nu juist charmant is;
  • de tuin ons levenswerk gaat worden, daar kun je wel ;
  • het leeghalen en schoonmaken van ons oude huis nog zeker een paar weken duurt.

Hek en keuken – Tiny House Farm

Druk met de bouw van een hek voor de honden aan de achterkant van ons roze huisje. Het is een flink karwei. Zeker bij deze temperaturen. Ik ben vorige week woensdag begonnen. Paaltje voor paaltje. Eerst in de menie en dan de grond in. Met in het midden een plank voor de versteviging.

Ik heb gekozen voor kippengaas en het is een eindje in de grond gegraven om het de graag gravende teckels een beetje te ontmoedigen. Geen idee of het voldoende is. De bouw van het hek heeft me flink wat hoofdbrekens gekost. Het is nog niet klaar. Er komt een betonnen afsluitband voor het hek en boven ga ik het nog afsluiten met een brede plank. Ik ben benieuwd hoe ze de nieuwe tuin vinden.

Afgelopen week is de laatste fase ingegaan: het inbouwen van de keuken. Het resultaat is overweldigend. Wat een keuken hebben we gekregen. Ik ben nog nooit zo trots geweest op mijn keuken. Het voelt als een keuken voor grote mensen. Nog nooit zoiets beleefd.

Net als het hele huis. Het mag dan klein zijn, maar voor mij voelt het allemaal als ongekend luxe. We hebben overal gekozen voor duurzame oplossingen. Soms wat prijziger, maar ik merk nu al het plezier.

Al moet ik er meteen bij zeggen dat het niet altijd duurder hoeft te zijn. Onze keuken was inclusief installatie een kwart goedkoper dan de keuken in ons oude huis.

Het uiterste hoekje, een jaar later